II CNP 59/15

Sygn. akt II CNP 59/15 POSTANOWIENIE Dnia 17 marca 2016 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Karol Weitz po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 17 marca 2016 r., skargi "N." Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w P. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w P. z dnia 30 października 2013 r., sygn. akt X Ga […], wydanego w sprawie z powództwa S. S. przeciwko N. Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w P. o zapłatę, 1. odmawia przyjęcia skargi do rozpoznania; 2. zasądza od "N." Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w P. na rzecz S.S. kwotę 1200 zł (jeden tysiąc dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania wywołanego wniesieniem skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia. UZASADNIENIE 2 Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku jest nadzwyczajnym środkiem prawnym, pozwalającym na zakwestionowanie orzeczeń, których wydanie stało się źródłem szkody, a które równocześnie pozostają w oczywisty i rażący sposób sprzeczne z prawem. Podstawę uwzględnienia skargi stanowić może jedynie wadliwość orzeczenia o zasadniczym i ewidentnym charakterze, nie zaś każdy, nawet marginalny czy wątpliwy wypadek jego sprzeczności z prawem (por. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 23 października 2014 r., V CNP 15/14, nie publ. oraz z dnia 16 czerwca 2015 r., IV CNP 72/14, nie publ.). Zgodnie z art. 4249 k.p.c. Sąd Najwyższy odmawia przyjęcia skargi do rozpoznania w wypadku jej oczywistej bezzasadności. Przesłanka ta zachodzi w odniesieniu do skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem wyroku Sądu Okręgowego w P. z dnia 30 października 2013 r. Skarżący wskazali na niezgodność tego orzeczenia z art. 386 § 4 k.p.c. przez brak orzeczenia o przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji mimo konieczności ponownego przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości. Argumentacja Sądu Okręgowego zawarta w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie wskazuje jednak, by zarzucane naruszenie prawa mogło mieć miejsce w jakimkolwiek stopniu. Regulując postępowanie apelacyjne, ustawodawca opowiedział się za modelem apelacji pełnej. Opiera się ono na założeniu o konieczności ponownego rozpoznania przez sąd odwoławczy sprawy w całości i wydania orzeczenia co do jej istoty – jedynie w wyjątkowych sytuacjach upoważniając do przekazania jej do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji. Podstawa orzekania kasatoryjnego, na której niezastosowanie powołano się w skardze, również ma charakter wyjątkowy i powinna być rozumiana w wąskich granicach. Odnosi się ona do sytuacji, w której – w wyniku rozpoznania środka zaskarżenia – sąd odwoławczy stwierdził konieczność przeprowadzenia postępowania dowodowego w pełnym zakresie. Przesłanka ta nie zostaje spełniona wówczas, gdy zachodzi potrzeba wyłącznie uzupełnienia materiału dowodowego lub ponownego przeprowadzenia jedynie wybranych dowodów. Wypadek taki miał miejsce w sprawie rozpoznawanej przez Sąd Okręgowy. Mimo odmiennej oceny okoliczności faktycznych sprawy 3 w uzasadnieniu swojego orzeczenia nie wskazał on, by konieczne było powtórzenie całego postępowania dowodowego. Argumenty w tym zakresie nie zostały zawarte także w skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem, w której nie wskazano bezpośrednio, by w sprawie zachodziła konieczność powtórzenia postępowania dowodowego w pełnym zakresie. Z tego powodu, bez konieczności głębszej analizy sprawy można stwierdzić, że w razie przyjęcia do rozpoznania skarga z oczywistych przyczyn musiałaby zostać uznana za nieuzasadnioną. Zarzuty i argumenty skarżącej nie pozwalają stwierdzić, by zaskarżone orzeczenie mogło zostać uznane za niezgodne z prawem. Tym samym, w sprawie spełniona została przesłanka z art. 4249 k.p.c. (por. także postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 23 kwietnia 2015 r., V CNP 57/14, niepubl.). Z uwagi na powyższe, należało odmówić przyjęcia skargi do rozpoznania. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 98 § 1 i 3 oraz art. 108 § 1 w zw. z art. 391 § 1, art. 39821 i art. 42412 k.p.c. l.n