II CR 442/63

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia F. Błahuta. Sędziowie: Z. Trybulski (sprawozdawca), J. Policzkiewicz.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie z powództwa Jadwigi Kazimiery D. przeciwko Kazimierzowi W. i Lidii Janinie W. o ustalenie, na skutek rewizji powódki od wyroku Sądu Wojewódzkiego dla m. Łodzi z dnia 20 września 1962 r.,rewizję oddalił.Uzasadnienie faktyczneW pozwie wniesionym w dniu 24.I.1962 r. powódka żądała ustalenia, że urodzona przez nią w dniu 17.VI.1960 r. Lidia Janina W. nie jest córką Kazimierza W., który uznał ją w dniu 5.VII.1960 r. w Urzędzie Stanu Cywilnego w Łodzi. Twierdziła przy tym, że poznała Kazimierza W., kiedy była już w siódmym miesiącu ciąży, uznanie zaś dziecka przez niego nastąpiło jedynie w związku z zamierzonym małżeństwem z powódką, do czego jednak nie doszło.Kurator dziecka oraz prokurator wnosili o oddalenie powództwa ze względu na upływ terminu prekluzyjnego z art. 46 k.r. Pozwany żadnych oświadczeń w sprawie nie złożył.Sąd Wojewódzki uznał, iż jest to pozew o unieważnienie uznania dziecka, i wobec upływu terminu prekluzyjnego z art. 46 k.r. powództwo to oddalił.Od wyroku tego powódka wniosła rewizję i zarzucając niewłaściwe zastosowanie w tej sprawie art. 46 k.r., żądała uchylenia tegoż wyroku i przekazania sprawy Sądowi Wojewódzkiemu do ponownego rozpoznania.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:Zarzut, że oddalenie powództwa nastąpiło wskutek błędnego potraktowania żądania powódki jako żądania unieważnienia uznania, a nie - zgodnie z intencją powódki i brzmieniem pozwu - jako żądania ustalenia, że Lidia Janina W. nie jest córką Kazimierza W., jest niesłuszny. Zgodnie z art. 43 k.r. ojcem dziecka jest ten, kto je uznał. Dlatego też powództwo o ustalenie, że uznający nie jest ojcem dziecka, które uznał, musiałoby - ze względu na ten przepis - również ulec oddaleniu.Niesłuszny jest również wysunięty w toku postępowania rewizyjnego zarzut, że uznanie dziecka jest bezwzględnie nieważne, gdyż matka dziecka w chwili wyrażenia swej zgody na to uznanie miała dopiero 15 lat. W myśl art. 44 § 1 k.r. jedynie matka całkowicie ubezwłasnowolniona nie może wyrazić zgody na uznanie. Powódka, mając lat 15, miała ograniczoną zdolność do czynności prawnych (art. 50 § 1 p.o.p.c.) na równi z osobami ubezwłasnowolnionymi częściowo, wobec czego tak samo, jak i te osoby, mogła wyrazić swą zgodę na uznanie dziecka przez pozwanego. Dodać przy tym należy, że uprawnienie matki dziecka z art. 44 § 1 k.r. jest jej uprawnieniem osobistym, które nie może być wykonywane przez ustawowego przedstawiciela małoletniej matki.W końcu należy stwierdzić, że zarzut, jakoby postępowanie o unieważnienie uznania powinno się toczyć w trybie niespornym, jest oczywiście bezzasadny, skoro żaden przepis szczególny nie przekazuje tych spraw do tego trybu (art. 1 k.p.n. i art. 1 k.p.c.). W tym stanie rzeczy, wobec braku uzasadnionych podstaw rewizyjnych, należało rewizję oddalić.