II CSK 118/14

Sygn. akt II CSK 118/14 POSTANOWIENIE Dnia 17 września 2014 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Anna Kozłowska w sprawie z powództwa M. M., Z. M., J. M. i A. K. następców prawnych G. M. przeciwko M. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w O. o odszkodowanie , na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 17 września 2014 r., na skutek skargi kasacyjnej powoda M. M. od wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 20 kwietnia 2010 r., sygn. akt […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. UZASADNIENIE 2 Skarga kasacyjna może zostać przyjęta do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 3988 § 1 k.p.c.). Wymienione kwalifikowane przesłanki wskazują, że przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania jest usprawiedliwione jedynie wtedy, gdy realizuje ona swą funkcję publicznoprawną, pozostawiając interes prywatny strony na drugim planie. Podkreślenia wymaga, że Sąd Najwyższy nie jest trzecią instancją sądową i nie rozpoznaje sprawy, a jedynie skargę kasacyjną, będącą szczególnym środkiem zaskarżenia. W art. 3984 § 2 k.p.c. ustawodawca nałożył na wnoszącego skargę obowiązek zawarcia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania i jego uzasadnienia, które ma umożliwiać ma ocenę, czy w danym przypadku spełnione są przesłanki realizujące funkcję publicznoprawną skargi kasacyjnej. Kognicja Sądu Najwyższego na tym etapie postępowania kasacyjnego nie obejmuje oceny zasadności samych podstaw skargi kasacyjnej. W sprawie nie występują warunki pozwalające na przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, mimo że skarżący powołał przesłankę z art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. Sformułowane przez skarżącego zagadnienie prawne sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, „czy domniemanie prawne wynikające z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece oraz art. 7 k.c. może być obalone domniemaniem Sądu co do stanu faktycznego, jeżeli domniemanie Sądu wynika z racjonalnych przesłanek, ale nie potwierdza tego domniemania dowód przeprowadzony przez Sąd”. Za ugruntowane należy uznać stanowisko, że jeżeli skarżący, jako uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powołuje przesłankę z art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c., powinien wykazać w wyodrębnionym, wyczerpującym i pogłębionym wywodzie prawnym, odpowiadającym wywodowi wymaganemu przy przedstawieniu Sądowi Najwyższemu zagadnienia prawnego na podstawie art. 390 § 1 k.p.c., że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne. Wymaga to przedstawienia tego zagadnienia przez odpowiednie jego 3 sformułowanie, wskazania nie tylko przepisów prawa, na tle których powstało, ale też przedstawienia kontrowersji i rozbieżnych ocen prawnych, jakie zagadnienie to wywołuje oraz wykazania, że mają one tak istotny, poważny i uniwersalny charakter, iż wymagają zajęcia stanowiska przez Sąd Najwyższy, koniecznego nie tylko do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy, lecz przydatnego także dla rozwoju judykatury (por. m. in. orzeczenia Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2001 r. II CZ 35/01, OSNC 2002, nr 1, poz. 11, z dnia 7 czerwca 2005 r. V CSK 3/05 i z dnia 13 lipca 2007 r. III CSK, nie publ.). Analiza uzasadnienia wniosku skarżącego i uzasadnienia tego wniosku prowadzą do oceny, że nie spełnia ono powyższych wymagań. Sformułowane przez skarżącego zagadnienie nie jest istotnym zagadnieniem prawnym w rozumieniu powołanego przepisu wykładanego w sposób przedstawiony powyżej, skarżący przez w istocie pozór wątpliwości prawnej, zmierza do podważenia dokonanej przez sąd oceny dowodów, co w postępowaniu kasacyjnym, na żadnym jego etapie, nie jest dopuszczalne. Z przedstawionych przyczyn, przy uwzględnieniu, że w sprawie nie zachodzi nieważność postępowania, którą – zgodnie z art. 39813 § 1 k.p.c. – Sąd Najwyższy bierze pod uwagę z urzędu, należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.).