II CSK 146/13

Sygn. akt II CSK 146/13 POSTANOWIENIE Dnia 9 października 2013 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Strzelczyk w sprawie z powództwa K. W. przeciwko P. […] z siedzibą w W. o zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 9 października 2013 r., na skutek skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 11 września 2012 r., sygn. akt I ACa […], 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2) zasądza od powoda na rzecz pozwanej kwotę 2.717 (dwa tysiące siedemset siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. 2 UZASADNIENIE Powód K. W. złożył do Sądu Najwyższego skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 11 września 2012 r. W skardze z dnia 21 stycznia 2013 r. powód wnioskował o przyjęcie tej skargi do rozpoznania na podstawie art. 3989 § 1 pkt 1, 2, 3 i 4 k.p.c. jednak całkowicie pominął uzasadnienie wniosku. Uzupełniając braki skargi na wezwanie Sądu Apelacyjnego skarżący dołączył uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania wskazując w nim na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego związanego z problemem skutków prawomocnego rozstrzygnięcia procesu co do części roszczenia i podkreślając rozbieżność orzecznictwa w zakresie skutków prawomocnego uznania wierzytelności w postępowaniu upadłościowym. W odpowiedzi na skargę pozwana domagała się odmowy przyjęcia skargi do rozpoznania oraz zasądzenia od powoda na swoją rzecz kosztów postępowania kasacyjnego. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Według art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Co prawda skarżący w pierwotnie złożonym wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania wskazał wszystkie możliwe przesłanki przyjęcia skargi i podstawę taką ponowił w piśmie stanowiącym uzupełnienie braków skargi kasacyjnej, jednak uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej ostatecznie odnosi się tylko do dwóch przesłanek tj. do występowania w sprawie istotnego zagadnienia prawnego oraz do rozbieżności w orzecznictwie sądów. W tej sytuacji przy braku uzasadnienia oczywistej zasadności skargi kasacyjnej należało pominąć rozważania w tym zakresie. Sąd Najwyższy nie dostrzegł także z urzędu uchybień przemawiających za nieważnością postępowania. 3 Oparcie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania na przesłance występowania w sprawie istotnego zagadnienia wymaga wykazania na czym polega „istotność” zagadnienia prawnego i z jakich względów istnieje potrzeba jego wyjaśnienia przez Sąd Najwyższy (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 4 sierpnia 2006 r., III CZ 47/06, niepubl.). W orzecznictwie jednoznacznie przyjmuje się, że istotne zagadnienie prawne musi być zagadnieniem nowym do tej pory nierozstrzygniętym w orzecznictwie i doktrynie, a jego wyjaśnienie powinno mieć znaczenie nie tylko dla rozstrzygnięcia jednostkowej sprawy, ale także dla rozstrzygnięcia innych podobnych spraw (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 31 stycznia 2013 r., II CSK 479/12, niepubl., postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 17 kwietnia 2009 r., II CSK 29/09, niepubl.). Strona składająca skargę kasacyjną i opierająca wniosek o przyjęcie tej skargi do rozpoznania na przesłance występowania w sprawie istotnego zagadnienia prawnego powinna zagadnienie to właściwie sformułować z przytoczeniem przepisów prawa, na tle których ono powstało, wskazać argumenty prawne prowadzące do rozbieżnych ocen prawnych oraz wykazać, że zagadnienie to jest istotne, a jego rozstrzygnięcie będzie miało ważne znaczenie dla praktyki sądowej oraz dla rozpoznania i rozstrzygnięcia konkretnej sprawy (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 13 lipca 2007 r., sygn. akt III CSK 180/07, niepubl., postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 czerwca 2005 r., sygn. akt V CSK 3/05, niepubl.). Skarżący nie uczynił zadość wskazanym wyżej wymogom. Poza tym Istotna kwestia materialnych skutków prawomocnego orzeczenia, uregulowana w art. 365 k.p.c., była już przedmiotem wypowiedzi Sądu Najwyższego (por. m.in. uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 4 grudnia 2009 r., III CZP 97/09, publ. w OSNC 2010/6/88, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 23 marca 2006 r., IV CSK 89/05, publ. w OSNC 2007/1/15, OSP 2007/6/66, Biul.SN 2006/6/8, M. Prawn. 2007/10/567). Odnosząc się do powołanej przez skarżącego rozbieżności w orzecznictwie, należy zaznaczyć, że nie istnieje potrzeba wykładni przepisów prawa, jeżeli Sąd Najwyższy wyraził już swój pogląd w danej kwestii we wcześniejszym orzecznictwie, a nie zachodzą okoliczności do uzasadniające zmianę tego poglądu 4 (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 23 marca 2012 r., II PK 284/11, niepubl., postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 24 lutego 2012 r., II PK 274/11, niepubl.). Skarżący wskazując na „kwalifikowaną rozbieżność w orzecznictwie” przedstawił w zasadzie tylko jedno orzeczenie Sądu Najwyższego, które zapadło zapadłe w poprzednim stanie prawnym i dotyczyło skutków prawomocnego uznania wierzytelności przysługujących wobec upadłego. Na gruncie obecnie obowiązującego stanu prawnego do tej kwestii odniósł się Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 28 września 2007 r. (II CNP 133/07, niepubl.). Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 3989 § 1 pkt 1,2,3 i 4 k.p.c. a contrario orzeczono jak w punkcie 1 sentencji postanowienia. O kosztach postępowania Sąd Najwyższy orzekł w punkcie 2 sentencji postanowienia na podstawie art. 39821 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 k.p.c. i art. 98 § 1 i 3 k.p.c. oraz § 12 ust. 4 pkt 2 w zw. z § 6 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r., Nr 490) zasądzając od powoda na rzecz pozwanej kwotę 2717 zł tytułem zwrotu wynagrodzenia fachowego pełnomocnika w postępowaniu kasacyjnym oraz zwrotu uiszczonej w kwocie 17 zł opłaty skarbowej od złożonego pełnomocnictwa. aw db