II CSK 196/13

Sygn. akt II CSK 196/13 POSTANOWIENIE Dnia 24 października 2013 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dariusz Dończyk w sprawie z powództwa "[…] P." spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. przeciwko […] Agencji […] Spółce Akcyjnej z siedzibą w Ł. o zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 24 października 2013 r., na skutek skargi kasacyjnej strony powodowej od wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 12 października 2012 r., sygn. akt I ACa […], 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania; 2) zasądza od powódki na rzecz pozwanej kwotę 3600 (trzy tysiące sześćset) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania przed Sądem Najwyższym; 3) oddala wniosek pełnomocnika powódki o zasądzenie na jego rzecz kosztów nieopłaconej pomocy prawnej. 2 UZASADNIENIE Określone w art. 3984 § 2 k.p.c. wymaganie uzasadnienia w skardze kasacyjnej wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania zostaje spełnione, jeśli skarżący wykaże, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może być zatem osiągnięty jedynie przez powołanie i uzasadnienie istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym, które – zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. - będą mogły stanowić podstawę oceny skargi kasacyjnej pod kątem przyjęcia jej do rozpoznania. Na tych jedynie przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. Powód […] P. spółka z o.o. z siedzibą w W. w skardze kasacyjnej wniesionej od wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 12 października 2012 r. wniosek o jej przyjęcie do rozpoznania oparł na przesłance wskazanej w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Szczegółowa analiza uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie pozwala na stwierdzenie, aby skarga była oczywiście uzasadniona, co ma miejsce wówczas, gdy zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej wynika prima facie, bez głębszej analizy prawnej. Dotyczy to więc jedynie uchybień przepisom prawa materialnego albo procesowego, zarzucanym sądowi drugiej instancji w skardze kasacyjnej, o charakterze elementarnym, a polegających w szczególności na oparciu rozstrzygnięcia na wykładni przepisu oczywiście sprzecznej z jednolitą i ugruntowaną jego wykładnią przyjmowaną w orzecznictwie i nauce prawa, na zastosowaniu przepisu, który już nie obowiązywał względnie na oczywiście błędnym zastosowaniu określonego przepisu w ustalonym stanie faktycznym. Taka sytuacja nie zachodzi w odniesieniu do zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. Należy mieć bowiem na względzie, że przyczyną oddalenia apelacji powoda, wniesionej od wyroku Sądu pierwszej instancji oddalającego powództwo, była ocena Sądu Apelacyjnego, że 3 powód nie udowodnił szkody, jako jednej z koniecznych przesłanek odpowiedzialności odszkodowawczej, aktualnej także w razie zastosowania do oceny zgłoszonego powództwa art. 417 § 1 i 2 k.c. Odnośnie do tej oceny Sądu drugiej instancji w skardze kasacyjnej podniesiono zarzut naruszenia art. 6 w zw. z art. 56 k.c. i art. 210 k.s.h. Nie można jednak przyjąć, aby w tym zakresie – decydującym o powodzeniu skargi kasacyjnej – była ona oczywiście uzasadniona. Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania w istocie powiela zarzut naruszenia wskazanych wyżej przepisów, nie zawierając przekonujących argumentów wykazujących, że doszło do naruszenia tych przepisów. Ponadto, mimo że zarzut naruszenia tych przepisów został powołany w ramach podstawy naruszenia prawa materialnego (art. 3983 § 1 pkt 1 k.p.c.), zmierza on w istocie do podważenia oceny dowodów Sądu drugiej instancji, co w postępowaniu kasacyjnym, zgodnie z art. 3983 § 3 k.p.c., jest niedopuszczalne. Wskazać należy, że nie zachodzi również nieważność postępowania, którą Sąd Najwyższy bierze pod rozwagę – w granicach zaskarżenia - z urzędu (art. 39813 § 1 k.p.c.). Z przytoczonych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 § 1 i 3, art. 99 w zw. z art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c. z uwzględnieniem przepisów § 12 ust. 4 w pkt 2 zw. z § 6 pkt 7 i § ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.). Wniosek pełnomocnika powoda o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej podlegał oddaleniu z dwóch przyczyn. Po pierwsze, adw. R. S. wniósł skargę kasacyjną, powołując się na pełnomocnictwo udzielne mu przez powoda (k. 373), nie zaś na powołanie go jako pełnomocnika dla powoda z urzędu. Po drugie, pełnomocnik powoda we wniosku o przyznanie mu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej nie zawarł oświadczenia, którym mowa w § 20 rozporządzenia 4 Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.), że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części. W takiej sytuacji wniosek pełnomocnika z urzędu o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej podlega oddaleniu jako nieuzasadniony (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 października 1998 r., II CKN 687/98, OSNC 1999, nr 3, poz.63). aw es