II CSK 203/13

Sygn. akt II CSK 203/13 POSTANOWIENIE Dnia 30 października 2013 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Wojciech Katner w sprawie z powództwa Gminy S. przeciwko J. P. o zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 30 października 2013 r., na skutek skargi kasacyjnej pozwanego od wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 5 września 2012 r., sygn. akt I ACa […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. 2 UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 5 września 2012 r. Sąd Apelacyjny w […] oddalił apelację pozwanego J.P. od wyroku Sądu Okręgowego w P. z dnia 23 lutego 2012 r. w sprawie z powództwa Gminy S. o zapłatę kary umownej oraz odszkodowania z tytułu niewłaściwego wykonania umów dotyczących budowy i modernizacji kompleksu sportowo-rekreacyjnego w S.. Wyrokiem Sądu pierwszej instancji zasądzona została od pozwanego kwota 839 240,25 złotych, a za podstawę prawną rozstrzygnięcia przyjęto art. 471 k.c., uwzględniając w kwocie odszkodowania należną karę umowną, której podstawą są art. 483 i 484 k.c. Ustalenia faktyczne i ocena prawna zostały aprobowane przez Sąd drugiej instancji, co stało się powodem oddalenia apelacji. W skardze kasacyjnej pozwany zarzucił zaskarżonemu wyrokowi naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 563 w związku z art. 656 § 1 i art. 638 k.c. poprzez błędną wykładnię; art. 76 w związku z art. 65 § 1 i 2 k.c.; art. 65 § 1 i 2 k.c. poprzez błędne jego zastosowanie w związku z § 17 umowy stron; art. 471 k.c. poprzez błędne zastosowanie; art. 484 § 2 k.c. poprzez niewłaściwą wykładnię; art. 411 pkt 1 k.c. poprzez niewłaściwe zastosowanie. Naruszenie przepisów postępowania dotyczy art. 233 k.p.c., art. 227 w związku z art. 380 k.p.c., art. 378 k.p.c. oraz art. 382 w związku z art. 207 § 3 k.p.c. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz wyroku Sądu pierwszej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, względnie o zmianę wyroku Sądu pierwszej instancji i oddalenie powództwa w całości, w każdym wypadku rozstrzygając o kosztach postępowania. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie może zostać przyjęta do rozpoznania ze względu na niespełnienie przesłanek określonych w art. 3989 § 1 k.p.c. We wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania pozwany wskazał na oczywistą zasadność skargi, co uzasadnił tym, że Sąd drugiej instancji nie ustosunkował się do wszystkich zarzutów podniesionych w apelacji, 3 w szczególności do naruszenia art. 411 § 1 k.c. Ponadto wskazał na potrzebę wykładni art. 65 § 1 i 2 k.c. budzącego poważne wątpliwości interpretacyjne, a także wykładni art. 471 k.c. w odniesieniu do wystąpienia przesłanki szkody, a także potrzeby rozszerzenia wykładni pojęcia „wynagrodzenia ryczałtowego” w związku z powołanym we wniosku wyrokiem Sądu Najwyższego z dnia 20 listopada 1998 r. (sprawa II CRN 913/97). Odnosząc się do argumentów pozwanego, który wprawdzie nie powołał żadnych przepisów, na podstawie których opiera wniosek o przyjęcie skargi, ale ze wskazanych okoliczności wynika, że chodzi o art. 3989 § 1 pkt 2 i pkt 4 k.p.c. Pierwszy z tych przepisów stanowi o oczywistości skargi. Jednakże skarżący w najmniejszym stopniu nie wykazał, aby przesłanki oczywistości skargi były zarówno wskazane, jak i uzasadnione. Z art. 3984 § 2 k.p.c. wyraźnie wynika, że skarga winna zawierać uzasadnienie wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania, a więc uzasadnienie nie tylko podstaw kasacyjnych, ale przyczyn, które mają przekonać Sąd Najwyższy o potrzebie rozpoznania skargi. Z tego względu w art. 3989 § 1 k.p.c. wskazane są cztery przyczyny, z których, jak można uznać pozwany wybrał dwie, wymienione w pkt 2 i 4. W orzecznictwie Sądu Najwyższego i w doktrynie od dawna jest utrwalone stanowisko, jak należy uzasadnić wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania, jeśli wskazuje się na jej oczywistość. Ta oczywistość musi wynikać z treści rozstrzygnięcia w związku z ustalonym stanem faktycznym i ukazywać prima facie, bez wgłębiania się nawet w rozważania prawne, że rozstrzygnięcie to jest wadliwe i apelacja wymaga powtórnego rozpatrzenia (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 28 grudnia 2008 r., IV CSK 474/08 i z dnia 12 czerwca 2013 r., V CSK 447/12 oraz V CSK 448/12). Skarżący w żaden sposób swojego twierdzenia o oczywistej zasadności skargi nie rozwinął, a samo zarzucenie Sądowi drugiej instancji, że nie odniósł się do wszystkich zarzutów apelacji, co ma poparcie w wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 18 września 2012 r. (sprawa ACa 463/12) z pewnością za potrzebne uzasadnienie nie wystarcza. Podobnie się przedstawia kwestia wątpliwości interpretacyjnych, które zdaniem skarżącego dotyczą art. 65 i art. 471 k.c. Wątpliwości pozwanego dotyczą wspomnianych przepisów nie w związku z ich treścią, lecz ich zastosowaniem do 4 stanu faktycznego, którego ustalenia podważa skarżący. Nie zauważa nie tylko tego, że podstawą skargi kasacyjnej nie mogą być zarzuty dotyczące ustalenia faktów lub oceny dowodów (art. 3983 § 3 k.p.c.) oraz, że Sąd Najwyższy jest związany ustaleniami faktycznymi stanowiącymi podstawę zaskarżonego orzeczenia (art. 39813 § 2 k.p.c.), ale również tego, że oba powołane przepisy: art. 65 k.c. i art. 471 k.c. mają ogromne orzecznictwo dotyczące ich rozumienia i zastosowania oraz są obszernie omówione w doktrynie. Po to, aby mogły stać się kolejny raz powodem analizy w postępowaniu przed Sądem Najwyższym należało starannie wykazać w profesjonalnym wywodzie, z powołaniem się na dotychczasowy dorobek orzecznictwa i doktryny, że w związku z rozpoznawaną sprawą wymaga rozstrzygnięcia nowa wątpliwość interpretacyjna, dotychczas niewyjaśniona. Skarżący żadnych takich argumentów nie przytoczył, a twierdzenie, że jasne postanowienia w umowie (u pełnomocnika pozwanego są to „zapisy”) nie wymaga wykładni na gruncie art. 65 k.c. Skarżący sam powtarza, że clara non sunt interpretanda, a więc odpowiada sobie na zgłoszoną wątpliwość. Postępowanie kasacyjne nie stanowi trzeciej instancji sądowej, ma charakter wyjątkowej kontroli prawomocnego orzeczenia sądowego, dlatego nie służy do kolejnej analizy stanu faktycznego i zastosowanych przepisów, jeśli nie przemawiają za tym szczególne powody. Takich szczególnych powodów pełnomocnik skarżącego w niniejszej sprawie nie wykazał. Z tych względów, wobec nie spełnienia przesłanek określonych w art. 3989 § 1 pkt 2 i 4 k.p.c. należało na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, nie zasądzając jednocześnie kosztów postępowania stronie powodowej, gdyż odpowiedź na skargę została zgłoszona po terminie (art. 3987 § 1 k.p.c.), a ponadto powód nie wnosił o nieprzyjęcie skargi do rozpoznania. aw jw