II CSK 332/15

Sygn. akt II CSK 332/15 POSTANOWIENIE Dnia 17 grudnia 2015 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Barbara Myszka w sprawie z powództwa U. S. przeciwko W. S. o ustanowienie rozdzielności majątkowej, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 17 grudnia 2015 r., na skutek skargi kasacyjnej powódki od wyroku Sądu Okręgowego w Koszalinie z dnia 16 stycznia 2015 r., sygn. akt VII Ca 723/14, 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2. zasądza od powódki na rzecz pozwanego kwotę 270,- zł (dwieście siedemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. 2 UZASADNIENIE Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli: 1. w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, 2. istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, 3. zachodzi nieważność postępowania lub 4. skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Przytoczony przepis pozwala Sądowi Najwyższemu na wstępną, merytoryczną ocenę wniesionej skargi kasacyjnej i zbadanie, czy za jej rozpoznaniem przemawia interes społeczny, skarga kasacyjna bowiem jest środkiem prawnym funkcjonującym przede wszystkim w interesie publicznym, który z kolei przemawia za skoncentrowaniem się Sądu Najwyższego na sprawach najpoważniejszych i precedensowych. Powódka złożyła skargę kasacyjną od wyroku Sądu Okręgowego w Koszalinie z dnia 16 stycznia 2015 r., oddalającego jej apelację od wyroku Sądu Rejonowego w Szczecinku z dnia 24 stycznia 2014 r., którym Sąd ustalił, że rozdzielność majątkowa między stronami, ustanowiona wyrokiem Sądu Rejonowego w Szczecinku z dnia 20 grudnia 2012 r., III RC 518/12, powstała z dniem 8 października 2012 r. Powołując się na podstawę przewidzianą w art. 3983 § 1 pkt 1 k.p.c., powódka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i zmianę wyroku Sądu pierwszej instancji przez ustanowienie rozdzielności majątkowej z dniem 6 września 2006 r., ewentualnie przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania. Uzasadniając wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżąca powołała się na przesłanki określone w art. 3989 § 1 pkt 2 i 4 k.p.c. Twierdziła, że w sprawie istnieje potrzeba wykładni art. 52 § 2 zdanie drugie k.r.o. przez wskazanie, czy wyjątkowym wypadkiem, o którym mowa w tym przepisie, jest tylko pozostawanie małżonków w rozłączeniu, czy też mogą występować także inne stany faktyczne, uzasadniające ustanowienie rozdzielności majątkowej z dniem wcześniejszym aniżeli dzień wytoczenia powództwa. Ponadto skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, ponieważ w czasie trwania małżeństwa zachowanie 3 pozwanego wobec powódki było wyjątkowo nieuczciwe, powodowane wyłącznie chęcią zawładnięcia jej wysokimi dochodami i przeznaczenia ich na utrzymywanie swojego majątku osobistego. Analiza skargi kasacyjnej prowadzi do wniosku, że skarżąca nie przytoczyła przekonujących argumentów, świadczących o występowaniu w niniejszej sprawie przesłanek określonych w art. 3989 § 1 pkt 2 i 4 k.p.c. W art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. chodzi o potrzebę wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie, w związku z czym strona powołująca się na tę przesłankę powinna wykazać, że przepisy potrzebne do rozstrzygnięcia skargi kasacyjnej wywołują poważne wątpliwości interpretacyjne, wyjaśnić na czym one polegają i przytoczyć argumenty prowadzące do rozbieżnych ocen albo wykazać, że przepisy te wywołują rozbieżności w orzecznictwie sądów. Chodzi przy tym wyłącznie o poważne wątpliwości, wykraczające poza poziom zwykłych wątpliwości prawnych, które powstają niemal w każdym procesie decyzyjnym oraz o rozbieżności o istotnym znaczeniu dla praktyki sądowej. Skarżąca nie przytoczyła argumentów wskazujących na konieczność zajęcia w niniejszej sprawie stanowiska przez Sąd Najwyższy. Wywody skarżącej świadczą o tym, że chodzi jej głównie o poddanie zaskarżonego wyroku kontroli kasacyjnej, co nie jest równoznaczne z wykazaniem przesłanki, o której mowa w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. Oczywista zasadność skargi kasacyjnej w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., zachodzi tylko wtedy, gdy dla przeciętnego prawnika z samej treści skargi – bez pogłębionej analizy i jurydycznych dociekań – w sposób jednoznaczny wynika, że wskazane w niej podstawy zasługują na uwzględnienie. Skarżący, powołując się na przesłankę przewidzianą w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. wykazać oczywistą zasadność skargi kasacyjnej przejawiającą się kwalifikowanym charakterem naruszenia przepisów prawa (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 stycznia 2003 r., V CZ 187/02, OSNC 2004, nr 3, poz. 49). Nie może powtarzać uzasadnienia podstaw kasacyjnych; powinien wykazać, że zasadność skargi kasacyjnej jest oczywista, a więc dostrzegalna prima vista oraz że każdy prawnik 4 bez przeprowadzania wnikliwej analizy powinien dojść do wniosku, że zaskarżone orzeczenie jest jaskrawo nieprawidłowe. Skarżąca nie wykazała tak rozumianej oczywistości, tym bardziej że jej wywody sprowadzają się w zasadzie do powtórzenia uzasadnienia podstawy kasacyjnej z art. 3983 § 1 pkt 1 k.p.c. Konkludując trzeba stwierdzić, że w sprawie nie zachodzą wskazane przez skarżącą przesłanki z art. 3989 § 1 pkt 2 i 4 k.p.c. ani brana pod rozwagę z urzędu nieważność postępowania. Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i orzekł o kosztach postępowania kasacyjnego zgodnie z art. 98 § 1 i 3 oraz art. 99 w związku z art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c. oraz § 7 ust. 1 pkt 9 i § 13 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (jedn. tekst: Dz.U. z 2013 r., poz. 461 ze zm.).