II CSK 410/15

Sygn. akt II CSK 410/15 POSTANOWIENIE Dnia 22 stycznia 2016 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Strzelczyk w sprawie z powództwa Przedsiębiorstwa […] Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w S. przeciwko A. H. P., Ł. P. i H. P. - spadkobiercom R. P. o zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 22 stycznia 2016 r., na skutek skargi kasacyjnej strony powodowej od wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 28 listopada 2013r., sygn. akt I ACa […], 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2) zasądza od powoda na rzecz pozwanej A. H. P. kwotę 3600 (trzy tysiące sześćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 k.p.c.). Cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może być osiągnięty tylko wtedy, gdy skarżący powoła i uzasadni istnienie przesłanek o charakterze publicznoprawnym, które będą mogły stanowić podstawę oceny skargi kasacyjnej pod kątem przyjęcia jej do rozpoznania. 2 Na tych jedynie przesłankach może zostać oparte rozstrzygnięcie Sądu Najwyższego w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. Powód Przedsiębiorstwo […] „M.” Spółka z o.o. wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 28 listopada 2013 r. w sprawie przeciwko R. P. o zapłatę. Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania został oparty na przesłankach przewidzianych w art. 3989 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c. Skarżący wskazał, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne dotyczące rzeczywistego określenia osoby biegłego sądowego posiadającego faktycznie wiadomości specjalne niezbędne do wydania opinii w konkretnej sprawie. Zdaniem skarżącego, zachodzi potrzeba wykładni przepisów prawnych w zakresie przesłanek kwalifikacji czynności określonych w umowach o roboty budowlane, w tym dotyczących ich właściwego dokumentowania i odbioru przedmiotu umowy, ich sprawdzania w toku postępowania sądowego przez dopuszczenie dowodu z opinii biegłego sądowego, legitymującego się właściwymi wiadomościami specjalnymi. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Zgodnie z przyjętym w orzecznictwie Sądu Najwyższego poglądem, jeżeli skarżący jako przesłankę uzasadniającą przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazuje występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego, to powinien zagadnienie to przedstawić z przez jego sformułowanie z przytoczeniem przepisów prawa, na tle których ono powstało, przytoczyć argumenty prawne prowadzące do rozbieżnych ocen prawnych, a także wykazać, że jest to zagadnienie, którego rozwiązanie jest istotne nie tylko dla rozstrzygnięcia rozpoznawanej sprawy, lecz także dla praktyki sądowej (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSCN 2002, nr 1, poz. 11; z dnia 3 października 2002 r., II CKN 447/01, niepubl..; z dnia 14 grudnia 2004 r., III CK 585/04, niepubl.; z dnia 4 sierpnia 2006 r., III CZ 47/06, niepubl.; z dnia 22 listopada 2007 r., I CSK 326/07, niepubl.; z dnia 26 czerwca 2008 r., I CSK 108/08, niepubl.; z dnia 18 września 2012 r., II CSK 179/12, niepubl.). 3 W orzecznictwie Sądu Najwyższego utrwalony jest pogląd, zgodnie z którym, jeżeli skarżący powołuje się na przesłankę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, jaką jest potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, powinien wykazać, że wskazany przepis prawa, mimo że budzi wątpliwości, nie doczekał się wykładni bądź niejednolita jego wykładnia wywołuje rozbieżności w orzecznictwie sądów, które należy przytoczyć, jak też, że dokonanie wykładni jest niezbędne do rozstrzygnięcia sprawy (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 15 października 2002 r., II CZ 102/02; z dnia 28 marca 2007 r., II CSK 84/07, niepubl.; z dnia 11 stycznia 2008 r., I UK 283/07; z dnia 8 lipca 2008 r., I CSK 111/08; z dnia 26 kwietnia 2012 r., III SK 43/11, niepubl.; z dnia 24 kwietnia 2014 r., II CSK 600/13, niepubl.). Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie spełnia tych wymagań. Skarżący w istocie nie przedstawił zagadnienia prawnego z przytoczeniem przepisów prawnych, na tle których miałoby ono powstać. Nie wskazał także wprost przepisów prawnych wymagających wykładni, natomiast wymieniony w uzasadnieniu art. 278 k.p.c. nie został wskazany jako podstawa skargi kasacyjnej. Uzasadnienie powołanych przesłanek przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania nie zawiera argumentacji prawnej, lecz sprowadza się do polemiki z ustaleniami faktycznymi i ocenami dokonanymi przez Sąd drugiej instancji. Ponadto nie dostrzegł skarżący, że, zgodnie z art. 3983 § 3 k.p.c., podstawą skargi kasacyjnej nie mogą być zarzuty dotyczące ustalenia faktów lub oceny dowodów, a zatem nie może stanowić podstawy skargi kasacyjnej zarzut naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. ani samodzielnie, ani w powiązaniu z innymi artykułami (por. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 20 maja 2015 r., I CZK 478/14; z dnia 5 kwietnia 2013 r., III CZK 62/13; z dnia 14 lutego 2013 r., III CZK 292/12; z 8 października 2009 r., III CZK 222/09; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 6 grudnia 2013 r., I CZK 112/13). Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 1 i 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. 4 Sąd Najwyższy orzekł o kosztach postępowania kasacyjnego, jak w sentencji pkt 2, na podstawie art. 99 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 k.p.c. i art. 39821 k.p.c. oraz § 6 pkt 7, § 12 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 490; zm. Dz. U. z 2015 r. poz. 617). l.n