II CSK 485/16

Sygn. akt II CSK 485/16 POSTANOWIENIE Dnia 26 stycznia 2017 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Mirosław Bączyk w sprawie z wniosku Z. M. i D. M. przy uczestnictwie Z. M., E. J., J. Z., E. M., M. M., J. Ś., A. M., D. Z. i A. w W. o stwierdzenie zasiedzenia, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 26 stycznia 2017 r., na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawców od postanowienia Sądu Okręgowego w S. z dnia 9 grudnia 2015 r., sygn. akt II Ca […] odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. UZASADNIENIE 2 Wnioskodawcy - Z. i D. M. złożyli skargę kasacyjną od postanowienia Sądu Okręgowego z dnia 9 grudnia 2015 r., w którym oddalono apelacje tych wnioskodawców od postanowienia Sądu Rejonowego z dnia 19 sierpnia 2014 r. Uczestnicy dochodzili zasiedzenia udziału we współwłasności nieruchomości gruntowej określonej we wniosku. Sąd Rejonowy postanowieniem z dnia 14 sierpnia 2014 r. oddalił wniosek. W skardze kasacyjnej wnioskodawców podniesiono zarzuty naruszenia art. 172 § 1 i § 2 k.c. w zw. z art. 336 k.c.; art. 339 k.c. w zw. z art. 6 k.c., art. 176 § 1 i § 2 k.c., art. 33 pkt 2 k.r.o. Motywując wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący, stwierdzili, że w sprawie istnieje potrzeba wykładni przepisów art. 172 § 1 i § 2 k.c. w zw. z art. 336 k.c., a ponadto skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Skarżący wnosili o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i orzeczenie co do istoty sprawy, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Po analizie obszernych uzasadnień postanowień Sądów meriti, w tym przede wszystkim uzasadnienia zaskarżonego postanowienia, prawnej motywacji wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, Sąd Najwyższy stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie - wbrew stanowisku skarżących wnioskodawców - nie występują przesłanki przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, przewidziane w art. 3989 § 1 pkt 2 i 4 k.p.c. Nie można bowiem podzielić stanowiska skarżących, że istnieje potrzeba wykładni art. 172 § 1 i § 2 k.c. w zw. z art. 339 k.c. Orzecznictwo w tej materii jest bardzo znaczne. Dla zastosowania tych przepisów w konkretnej sprawie mają zawsze istotne znaczenie ustalenia faktyczne sądów meriti i ustalenia takie mogą przesądzać o prawnej kwalifikacji posiadania wnioskodawców (posiadanie samoistne lub posiadanie zależne), a także o istnieniu odpowiedniego manifestowania woli władania nieruchomością jako właściciela (władanie właścicielskie). Ustalenia faktyczne Sądów meriti uzasadniały wniosek Sądu Okręgowego, że nie byli ono jednak posiadaczami samoistnymi we wskazanym 3 we wniosku zakresie, tj. także w zakresie wkładów współwłaścicieli (s. 21 i 31 uzasadnienia zaskarżonego postanowienia). Nie sposób podzielić sugerowanej przez wnioskodawców interpretacji, że „czynności posiadacza zmierzające do usankcjonowania prawa własności do zasiadywanej nieruchomości interpretowane są bowiem jako przesądzające o posiadaniu zależnym, podczas gdy mogą one świadczyć o złej wierze posiadacza samoistnego”. Tymczasem posiadanie samoistne i zła (dobra wiara) to różne pojęciowo konstrukcje prawne, odwołujące się do różnych elementów rzeczywistości. Z ustaleń dokonanych przez Sąd Okręgowy wynika, że wnioskodawcy żądający stwierdzenia zasiedzenia idealnego udziału uczestników - innych współwłaścicieli nieruchomości, nie udowodnili, że rozszerzyli zakres swego samoistnego posiadania ponad realizację uprawnienia z art. 206 k.c. i uzewnętrznili tę zmianę wobec pozostałych współwłaścicieli (s. 27-28 uzasadnienia zaskarżonego postanowienia). Bezprzedmiotowe pozostają zatem rozważania skarżących do wnioskodawców co do tego, czy domniemanie z art. 339 k.c. (eliminowane w judykaturze w sprawach o zasiedzenie przez współwłaściciela nieruchomości udziału należącego do innego współwłaściciela) może mieć w rozpoznawanej sprawie w ogóle zastosowanie i w jakim okresie czasowego władania przez wnioskodawców udziałem we współwłasności. Z przedstawionych względów Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.). jw l.n