II CSK 488/15

Sygn. akt II CSK 488/15 POSTANOWIENIE Dnia 17 lutego 2016 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Henryk Pietrzkowski w sprawie z wniosku W. P. przy uczestnictwie M. P., G. P. i J. K. o zmianę postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku w sprawie I Ns […], na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 17 lutego 2016 r., na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawcy od postanowienia Sądu Okręgowego w K. z dnia 9 kwietnia 2015 r., sygn. akt II Ca […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i zasądza od W. P. na rzecz M. P. kwotę 120 (sto dwadzieścia) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Skarga kasacyjna została ukształtowana w przepisach kodeksu postępowania cywilnego jako nadzwyczajny środek zaskarżenia, nakierowany na ochronę interesu publicznego przez zapewnienie rozwoju prawa, jednolitości orzecznictwa oraz prawidłowej wykładni, a także usunięcie z obrotu prawnego orzeczeń wydanych w postępowaniu dotkniętym nieważnością lub oczywiście wadliwych, nie zaś jako ogólnie dostępny środek zaskarżenia orzeczeń umożliwiający rozpoznanie sprawy w kolejnej instancji sądowej. Koniecznej selekcji skarg pod kątem realizacji tego celu jakiemu służy skarga kasacyjna i postępowanie wywołane jej wniesieniem służy instytucja tzw. przedsądu, ustanowiona w art. 3989 k.p.c., w ramach której Sąd Najwyższy dokonuje wstępnej 2 oceny sprawy przedstawionej mu ze skargą kasacyjną. Ten etap postępowania przed Sądem Najwyższym jest ograniczony do zbadania przesłanek przewidzianych w art. 3989 § 1 pkt 1 - 4 k.p.c., tylko bowiem w razie spełnienia jednej z nich, przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania jest usprawiedliwione. Pełnomocnik wnioskodawcy W. P. w skardze kasacyjnej wniesionej od postanowienia Sądu Okręgowego w K. z dnia 9 kwietnia 2015 r. wniosek o przyjęcie jej do rozpoznania oparła na przesłance wskazanej w art. 3989 § 1 pkt. 4 k.p.c. Uzasadniając oczywistą zasadność skargi kasacyjnej pełnomocnik wnioskodawcy wskazała, że „z uzasadnienia postanowienia Sądu drugiej instancji jasno i wyraźnie wynika, iż Sąd ten nie rozpatrzył wszystkich zarzutów apelacji, a zwłaszcza zarzutów naruszenia prawa procesowego”. Autorka skargi kasacyjnej w szczególności wskazała na rażące naruszenie art. 378 § 1 k.p.c. przez nierozpoznanie zarzutów apelacji, naruszenie art. 286 k.p.c. w zw. z art. 233 § 1 i 241 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. oraz naruszenie art. 232 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. Powołując się na oczywistą zasadność skargi kasacyjnej należy wykazać, że popełnione przy ferowaniu zaskarżonego orzeczenia uchybienia w zakresie stosowania prawa miały charakter kwalifikowany i nie podlegały różnym ocenom, były więc dostrzegalne w sposób oczywisty dla przeciętnego prawnika (por. m.in. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 12 grudnia 2000, V CKN 1780/00, OSNC 2001, nr 3, poz. 52, postanowienie Sądu Najwyższego z dnia z 22 marca 2001 r., V CZ 131/00, OSNC 2001, nr 10, poz. 156). Szczegółowa analiza wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie pozwala na stwierdzenie, że powołana przesłanka została wykazana. Rozważania przedstawione w skardze kasacyjnej przepełnione są analizą stanu faktycznego sprawy, ale nie zawierają argumentów, które mogłyby świadczyć, że w sprawie doszło do oczywistego naruszenia prawa, widocznego od razu, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej, bez potrzeby głębszej analiz oraz, że w wyniku takiego naruszenia prawa zapadł w sądzie drugiej instancji wyrok oczywiście wadliwy. W zakresie zarzutu naruszenia art. 378 k.p.c. należało nadto stwierdzić, że odmienna, od zaprezentowanej w skardze, ocena prawidłowości przeprowadzenia postępowania dowodowego przez Sąd pierwszej instancji, która 3 doprowadziła do przyjęcia przez Sąd Okręgowy tych samych, co Sąd pierwszej instancji, ustaleń faktycznych, nie uzasadnia zarzutu naruszenia art. 378 k.p.c. przez nierozpoznanie wszystkich zarzutów apelacji. Pozostałe podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty mające uzasadnić oczywistą zasadność skargi sprowadzają się także do kwestionowania oceny dowodów dokonanej przez Sądy orzekające, co zgodnie z art. 3983 § 3 k.p.c. jest niedopuszczalne w postępowaniu kasacyjnym. Z przytoczonych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do merytorycznego rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.). Na wniosek uczestniczki M. P. zawarty w odpowiedzi na skargę kasacyjną Sąd Najwyższy orzekł o kosztach postępowania kasacyjnego na podstawie na podstawie art. 520 § 2 w zw. z § 8 pkt 2 zw. z 12 ust. 4 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 490). [l.n]