II CSK 52/13

Sygn. akt II CSK 52/13 POSTANOWIENIE Dnia 10 lipca 2013 r. Sąd Najwyższy w składzie: Prezes SN Tadeusz Ereciński w sprawie z wniosku Spółdzielni Mieszkaniowej "[…]" w Ł. przy uczestnictwie B. K. i Gminy Ł. o stwierdzenie nabycia spadku, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 10 lipca 2013 r., na skutek skargi kasacyjnej uczestniczki postępowania – B. K. od postanowienia Sądu Okręgowego w Ł. z dnia 26 września 2012 r., sygn. akt III Ca […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. 2 UZASADNIENIE Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c. może być zatem osiągnięty tylko przez powołanie i uzasadnienie istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym, które będą mogły stanowić podstawę oceny skargi kasacyjnej pod kątem przyjęcia jej do rozpoznania. Na tych jedynie przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. Sąd Najwyższy, rozpoznając nadzwyczajny środek zaskarżenia, jakim jest skarga kasacyjna, nie jest trzecią instancją sądową, lecz działa w interesie publicznym, wyjaśniając istotne zagadnienia prawne, dokonując wykładni przepisów budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, bądź usuwając z obrotu prawnego orzeczenia wydane w postępowaniu dotkniętym nieważnością lub oczywiście wadliwe. Dlatego też nie każda skarga kasacyjna może być przyjęta do rozpoznania. W niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki przyjęcia skargi do rozpoznania – nie występuje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości. Jak wyjaśniono w orzecznictwie Sądu Najwyższego odwołanie się do przesłanki istnienia potrzeby wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów wymaga wskazania, że określony przepis prawa, mimo że budzi poważne wątpliwości, nie doczekał się wykładni, bądź niejednolita jego wykładnia wywołuje rozbieżności w orzecznictwie sądów, które należy przytoczyć (por. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 października 2002 r., II CZ 102/02, nie publ.). Skarżąca wskazała, że występuje potrzeba wykładni art. 952 § 1 k.c. i wyjaśnienia występującego w nim pojęcia „obawy rychłej śmierci”. Przepis ten był 3 już jednak wielokrotnie wykładany w orzecznictwie Sądu Najwyższego ostatnio m.in. w postanowieniach z dnia 29 czerwca 2012 r., I CSK 575/11, nie publ., z dnia 3 grudnia 2010 r., I CSK 37/10, nie publ., z dnia 11 marca 2009 r., I CSK 321/08, nie publ., z dnia 15 lutego 2008 r., I CSK 381/07, nie publ., z dnia 5 lipca 2006 r., IV CSK 74/06, nie publ., z dnia 8 lutego 2006 r., II CSK 128/05, nie publ., z dnia 17 lutego 2004 r., III CK 328/02, nie publ. Z tych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.). aw db