II CSK 577/13

Sygn. akt II CSK 577/13 POSTANOWIENIE Dnia 11 kwietnia 2014 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Zbigniew Kwaśniewski w sprawie z powództwa […] "E." Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. przeciwko Gminie W. o zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 11 kwietnia 2014 r., na skutek skargi kasacyjnej strony powodowej od wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 3 kwietnia 2013 r., sygn. akt I ACa […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. 2 UZASADNIENIE Określone w art. 3984 § 2 k.p.c. wymaganie uzasadnienia w skardze kasacyjnej wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania zostaje spełnione, jeśli skarżący wykaże, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. - zważywszy zwłaszcza, że zaskarżone orzeczenie cechuje się prawomocnością - może być zatem osiągnięty jedynie przez powołanie i uzasadnienie istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym, które będą mogły stanowić podstawę oceny skargi kasacyjnej pod kątem przyjęcia jej do rozpoznania. Na tych jedynie przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. We wniesionej skardze kasacyjnej wniosek o przyjęcie jej do rozpoznania oparty został na przesłankach wskazanych w art. 3989 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c. Sformułowane w ujęciu strony skarżącej zagadnienie nie odpowiada wymaganiu przewidzianemu w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. Sprowadza się ono do sformułowania na s. 3 trzech rozbudowanych pytań o wykładnię wskazanych przepisów, którego nie można utożsamiać z istotnym zagadnieniem prawnym. Symptomatyczne jest zresztą, że strona skarżąca przedstawionego wniosku nie opatruje jakimkolwiek uzasadnieniem prawnym, aczkolwiek, skoro ma ono cechować się istotnością z punktu widzenia prawnego, to niezbędne jest umiejscowienie go w płaszczyźnie analizy jurydycznej. Również przesłanka, o której mowa w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. nie została wykazana. Skarżąca nie wskazała bowiem przyczyny, dla której zachodzi potrzeba dokonania wykładni przepisu art. 4171 § 3 k.c.. ani też – poza gołosłownym stwierdzeniem – nie wyjaśniła, na czym nadal polega ewentualna rozbieżność w orzecznictwie co do wykładni powyższego przepisu, w sytuacji wykształconego już w tym zakresie jednolitego stanowiska judykatury (postanowienie SN z dnia 3 28 października 2011 r., I CZ 62/11, nie publ.; wyroki SN: z dnia 2 lutego 2011 r., II CSK 398/10, OSNC 2011/11/125; z dnia 28 marca 2007 r., II CSK 534/06, nie publ.). W tym stanie rzeczy należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.). Sąd Najwyższy nie orzekł o kosztach postępowania kasacyjnego, wobec zwrócenia, na podstawie art. 132 § 1 k.p.c., stronie pozwanej jej odpowiedzi na skargę kasacyjną, zawierającą ten wniosek (k. 807). [aw] es