II CSK 617/18

Sygn. akt II CSK 617/18 POSTANOWIENIE Dnia 31 maja 2019 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Kazimierz Zawada w sprawie z powództwa A. J. przeciwko […] Bank Spółce Akcyjnej z siedzibą w W. o pozbawienie tytułu wykonawczego wykonalności, oznaczenie sposobu wykonania zobowiązania i zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 31 maja 2019 r., na skutek skargi kasacyjnej powódki od wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 5 czerwca 2018 r., sygn. akt I ACa […], 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2) zasądza od powódki na rzecz strony pozwanej kwotę 2700 (dwa tysiące siedemset) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. 2 UZASADNIENIE Według art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Przepis ten nie narusza norm Konstytucji i pozostaje w zgodzie z zaleceniami Rady Europy, dopuszczającymi wprowadzanie środków ograniczających dostęp do sądu najwyższego szczebla. Powódka A. J. zarzuciła zaskarżonemu wyrokowi Sądu Apelacyjnego z dnia 5 czerwca 2018 r. naruszenie art. 207 § 6 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 k.p.c., art. 378 § 1 k.p.c., art. 381 k.p.c., art. 385 k.p.c., art. 386 § 1 k.p.c., art. 328 § 2 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 k.p.c., art. 100 zd. 1 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 k.p.c., art. 60 k.c., art. 65 § 1 i 2 k.c., art. 353 § 1 k.c., art. 3531 k.c., art. 455 k.c., art. 498 § 1 k.c., art. 361 § 1 i § 2 k.c. Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powódka uzasadniła występowanie w sprawie istotnych zagadnień prawnych w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.: - w jakim zakresie sąd drugiej instancji z powołaniem się na zasadę prawną przyjętą w uchwale Sądu Najwyższego w sprawie III CZP 49/07 może odejść od twierdzeń stron przedstawionych w toku postępowania przed sądem pierwszej instancji i w apelacji, zakreślających granice sporu oraz współkształtujących podstawę faktyczną rozstrzygnięcia - jak prekluzja twierdzeń procesowych stron w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji wpływa na granicę rozpoznania sprawy w postępowaniu apelacyjnym, - w jakim zakresie przepisy art. 207 § 2 i § 6 k.p.c. dotyczą złożonego na polecenie sądu pierwszej instancji pisma stanowiącego ustosunkowanie się do przedmiotowej zmiany roszczenia. 3 Powódka powołała się także na oczywistą zasadność wniesionej skargi kasacyjnej, tj. na przesłankę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania określoną w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Istotnym zagadnieniem prawnym w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. jest zagadnienie objęte podstawami kasacyjnymi, doniosłe z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy i nierozwiązane dotąd w orzecznictwie, którego wyjaśnienie może się przyczynić do rozwoju prawa. Powołanie się przez skarżącego na takie zagadnienie wymaga jego sformułowania oraz uzasadnienia występowania w sprawie (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 28 listopada 2003 r., II CK 324/03, z dnia 7 czerwca 2005 r., V CSK 3/05, z dnia 13 lipca 2007 r., III CSK 180/07, z dnia 22 listopada 2007 r., I CSK 326/07, z dnia 26 września 2005 r., II PK 98/05). Istotne zagadnienie prawne nie występuje, jeżeli Sąd Najwyższy we wskazanej przez skarżącego kwestii wyraził pogląd we wcześniejszym orzecznictwie i nie zachodzą okoliczności uzasadniające zmianę tego poglądu. Przedstawione przez skarżącego zagadnienie, dlatego że skarga kasacyjna dotyczy konkretnej sprawy, musi też pozostawać w związku ze stanem faktycznym sprawy, w której skarga została wniesiona i mieć wpływ na jej rozstrzygnięcie. Zagadnienia sformułowane przez skarżącą nie odpowiada wymaganiom art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. Postępowanie apelacyjne jest kontynuacją postępowania przed sądem pierwszej instancji i zmierza do ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy. Przyjęta w prawie polskim instytucja apelacji pełnej nakłada na sąd drugiej instancji powinność ustalenia podstawy faktycznej rozstrzygnięcia, dokonania samodzielnej oceny dowodów i przeprowadzenia własnej oceny prawnej, przy zastosowaniu z urzędu właściwego prawa materialnego (por. np. wyroki Sądu Najwyższego z dnia z dnia 16 marca 2016 r., IV CSK 285/15, 28 kwietnia 2016 r., V CSK 504/15, 16 czerwca 2016 r., V CSK 581/15). Zagadnienie koncentracji materiału procesowego w postępowaniu apelacyjnym było już przedmiotem licznych wypowiedzi Sądu Najwyższego 4 (por. np. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 9 maja 2017 r., I UK 212/16, 16 listopada 2017 r., V CSK 65/17, 23 marca 2018 r., II CSK 321/17). W art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., dotyczącym przesłanki oczywistej zasadności skargi kasacyjnej, chodzi o łatwo dostrzegalne, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy uchybienia przepisom prawa. Według utrwalonej linii orzecznictwa Sądu Najwyższego, skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona w rozumieniu art. 3989 §1 pkt 4 k.p.c. tylko wtedy, gdy zaskarżone orzeczenie jest niewątpliwie sprzeczne z zasadniczymi i niepodlegającymi różnej wykładni przepisami prawa albo wydane zostało w wyniku dostrzegalnej w sposób pewny i niewątpliwy bez potrzeby głębszej analizy jurydycznej błędnej wykładni lub niewłaściwego zastosowania prawa (zob. np. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 28 lutego 2011 r., I PK 237/10, 23 listopada 2011 r., III PK 44/11, 24 lutego 2012 r., V CSK 225/11, 13 kwietnia 2016 r., V CSK 622/15). Przytoczone okoliczności powinny jednoznacznie wskazywać na to, że w zasadniczym postępowaniu skarga kasacyjna zostanie rozstrzygnięta na korzyść strony, która ją wniosła (por. np. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 20 października 2005 r., II CZ 89/2005, z dnia 10 sierpnia 2006 r., V CSK 2004/06, i z dnia 24 lutego 2006 r., IV CSK 8/06). Skarżąca nie wykazała, że Sąd drugiej instancji dopuścił się oczywistego naruszenia prawa w powyższym rozumieniu i że w konsekwencji wydał wyrok oczywiście wadliwy. Mając to na względzie, Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, a o kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnął zgodnie art. 98 w związku z art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c. oraz § 2 pkt 6 i § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U.2018.265). jw