II CSK 699/14

Sygn. akt II CSK 699/14 POSTANOWIENIE Dnia 12 czerwca 2015 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Józef Frąckowiak w sprawie z powództwa ustanowionego w sprawie kuratora G. O. do działania za zmarłego powoda P. O. przeciwko M. O. o rozwiązanie przysposobienia, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 12 czerwca 2015 r., na skutek skargi kasacyjnej kuratora G.O. od wyroku Sądu Okręgowego w Poznaniu z dnia 27 maja 2014 r., sygn. akt XV Ca 1616/13, odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. 2 UZASADNIENIE Określone w art. 3984 § 2 k.p.c. wymaganie uzasadnienia w skardze kasacyjnej wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania zostaje spełnione, jeśli skarżący wykaże, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może być zatem osiągnięty jedynie przez powołanie i uzasadnienie istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym, które będą mogły stanowić podstawę oceny skargi kasacyjnej pod kątem przyjęcia jej do rozpoznania. Na tych jedynie przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. Powódka G. O. - działająca jako kurator w imieniu zmarłego powoda P. O. we wniesionej skardze kasacyjnej od wyroku Sądu Okręgowego w Poznaniu z dnia 27 maja 2014 r. wniosek o jej przyjęcie do rozpoznania oparła na przesłance wskazanej w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. Szczegółowa analiza uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie pozwala na stwierdzenie, że istnieje potrzeba wykładni przepisów prawa budzących poważne wątpliwości. Ustalenie co jest ważną przyczyną w rozumieniu art. 125 § 1 kodeksu rodzinnego i opiekuńczego zależy przede wszystkim od okoliczności konkretnej sprawy. Sąd II instancji dokonał wnikliwej i trafnej analizy stosunków pomiędzy przysposabiającym i przysposobionym jakie łączyły ich za życia przysposabiającego i na tej podstawie oddalił powództwo o rozwiązanie przysposobienia. Wskazać należy, że nie zachodzi również nieważność postępowania, którą Sąd Najwyższy bierze pod rozwagę - w granicach zaskarżenia - z urzędu (art. 39813 § 1 k.p.c.). Z przytoczonych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.).