II CSK 843/16

Sygn. akt II CSK 843/16 POSTANOWIENIE Dnia 9 czerwca 2017 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Anna Kozłowska w sprawie z powództwa J. M. Ż. przeciwko S. M. o ochronę dóbr osobistych, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 9 czerwca 2017 r., na skutek skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 9 czerwca 2016 r., sygn. akt I ACa (…), 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2. przyznaje adw. B. M. od Skarbu Państwa (Sądu Apelacyjnego w (…)) kwotę 10 800 (dziesięć tysięcy osiemset) zł, podwyższoną o stawkę podatku od towarów i usług, tytułem wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną powodowi z urzędu w postępowaniu kasacyjnym. UZASADNIENIE Skarga kasacyjna, zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., może zostać przyjęta do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Wymienione, kwalifikowane przesłanki wskazują, że przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania 2 jest usprawiedliwione jedynie wtedy, gdy realizuje ona swą funkcję publicznoprawną, pozostawiając interes prywatny strony na drugim planie. Podkreślenia wymaga, że Sąd Najwyższy nie jest trzecią instancją sądową i nie rozpoznaje sprawy, a jedynie skargę kasacyjną, będącą szczególnym środkiem zaskarżenia. Skarżący we wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powołał przesłanki z art. 3989 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c. to jest występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego oraz potrzebę wykładni przepisów, tu: art. 24 k.c., z uwagi na rozbieżności, jakie przepis ten wywołuje w orzecznictwie. W odniesieniu do istotnego zagadnienia prawnego - takie zagadnienie w sprawie nie występuje. Skarżący poddaje w wątpliwość dopuszczalność działania sądu z urzędu w sprawie o ochronę dóbr osobistych, w zakresie badania nieistnienia bezprawności zachowania sprawcy. Uprawnienie sądu do działania z urzędu wynika z przepisów kodeksu postępowania cywilnego i przepisy te wskazanego uprawnienia nie ograniczają ani podmiotowo ani przedmiotowo. Jeżeli, w ocenie skarżącego, w okolicznościach sprawy doszło do naruszenia przez sąd zasad bezstronności czy też równości stron, przez podjęcie inicjatywy dowodowej, rzeczą skarżącego było wyartykułowanie tego w procesowych podstawach kasacyjnych. Brak stosownych zarzutów procesowych czyni przedstawione zagadnienie prawne bezprzedmiotowym dla rozstrzygnięcia sprawy. Nie na też podstaw do przyjęcia, że art. 24 k.c. wymaga wykładni, ponieważ wywołuje rozbieżności w orzecznictwie. Wskazany przepis był już wielokrotnie przedmiotem analizy Sądu Najwyższego i skarżący nie wykazał w sposób dostateczny potrzeby kolejnej wypowiedzi Sądu Najwyższego. Z uwagi na powyższe należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.). O wynagrodzeniu należnym ustanowionemu z urzędu pełnomocnikowi powoda w postępowaniu kasacyjnym orzeczono na podstawie § 8 pkt 4 w związku z § 16 ust. 4 pkt 1 i § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów 3 nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U. z 2015 r., poz. 1801). jw