II CSK 86/13

Sygn. akt II CSK 86/13 POSTANOWIENIE Dnia 27 sierpnia 2013 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Henryk Pietrzkowski w sprawie z wniosku J. P. i K. P. przy uczestnictwie J. M. i S. M. o zasiedzenie służebności drogi koniecznej, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 27 sierpnia 2013 r., na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawców od postanowienia Sądu Okręgowego w K. z dnia 14 września 2012 r., sygn. akt I […] Ca […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i oddala wniosek uczestników postępowania o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. 2 UZASADNIENIE Określone w art. 3984 § 2 k.p.c. wymaganie uzasadnienia w skardze kasacyjnej wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania zostaje spełnione, jeśli skarżący wykaże, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może być zatem osiągnięty jedynie przez powołanie i uzasadnienie istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym, które będą mogły stanowić podstawę oceny skargi kasacyjnej pod kątem przyjęcia jej do rozpoznania. Na tych jedynie przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. Pełnomocnik wnioskodawców J. P. i K. P. w skardze kasacyjnej wniesionej od postanowienia Sądu Okręgowego w K. z dnia 14 września 2012 r. wniosek o jej przyjęcie do rozpoznania oparł na przesłance wskazanej w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Szczegółowa analiza uzasadnienia wniosku nie pozwala na stwierdzenie, że powołana przesłanka została wykazana. Powołując się na oczywistą zasadność skargi kasacyjnej jako przesłankę wniosku o jej przyjęcie do rozpoznania, skarżący powinien wykazać, że popełnione przy ferowaniu zaskarżonego wyroku uchybienia w zakresie stosowania prawa miały kwalifikowany charakter i nie podlegały różnym ocenom, były więc dostrzegalne w sposób oczywisty dla przeciętnego prawnika (por. m.in. postanowienie SN z dnia 12 grudnia 2000 r., V CKN 1780/00, OSNC 2001, nr 3, poz. 52, postanowienie SN z dnia z 22 marca 2001 r., V CZ 131/00, OSNC 2001, nr 10, poz. 156). Takich okoliczności skarżący nie wykazał. Stosując artykuł 292 k.c. Sąd Okręgowy przyjął, szeroko uzasadniając swój wybór, jeden z prezentowanych w doktrynie i orzecznictwie, m. in. w uchwale 7 sędziów SN z dnia 9 sierpnia 2011 r., III CZP 10/11 (OSNC 2011, nr 12, poz. 129), kierunków wykładni tego przepisu, zgodnie z którym wykonanie trwałego i widocznego urządzenia przez 3 posiadacza nieruchomości w zakresie służebności gruntowej drogi dojazdowej jest przesłanką zasiedzenia tej służebności. Twierdzenie o oczywistym uchybieniu w stosowaniu art. 292 k.c. jest zatem nieuzasadnione. Bezpodstawne jest w konsekwencji również twierdzenie o oczywistym naruszeniu art. 217 § 3 w zw. z art. 227 k.p.c. Należy bowiem zauważyć, że z dokonanych w sprawie ustaleń, których skarżący nie kwestionują wynika, iż nie wykonali oni trwałego i widocznego urządzenia na nieruchomości uczestników. W tej sytuacji okoliczność rzeczywistego przebiegu granicy między działkami wnioskodawców i uczestników postępowania nie miała znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Z przytoczonych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.). Uczestnicy postępowania nie złożyli odpowiedzi na skargę kasacyjną w przepisanym prawem terminie (art. 3987 § 1 k.p.c.), nie było więc podstaw do zasądzenia kosztów postępowania żądanych w piśmie z dnia 20 grudnia 2012 r. (k. 203). aw jw