II CZ 217/90

Skład orzekającyPrzewodniczący: Sędzia SN G. Bieniek.Sędziowie: SN T. Ereciński (spr.), SW J. Ciszewski.SentencjaSąd Najwyższy Izba Cywilna po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 1990 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa Przedsiębiorstwa Obrotu Materiałowego i Usług "E." w Ł. przeciwko Zakładom Przemysłu Dziewiarskiego "K." w M. o zapłatę, na skutek zażalenia powoda na postanowienie Sądu Wojewódzkiego w Z. z dnia 5 lipca 1990 r., postanawia:oddalić zażalenie.Uzasadnienie faktyczneSąd Wojewódzki odmówił powodowi - Przedsiębiorstwu Obrotu Materiałowego i Usług "E." zwolnienia od kosztów sądowych uznając, że powód nie udowodnił, że nie ma dostatecznych środków na te koszty.Sam fakt, że saldo na rachunku powoda w banku było w dniu 4 i 6 VI 1990 r. stosunkowo niewielkie, nie stanowi dowodu, że nie ma on dostatecznych środków na pokrycie kosztów sądowych. Ponadto brak środków pieniężnych na rachunku jest przejściowy, skoro wierzytelności powoda wynoszą, według jego oświadczenia, ponad 17 miliardów zł.Postanowienie zaskarżył zażaleniem powód, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia i uwzględnienie wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych.Uzasadnienie prawneRozpoznając sprawę na skutek tego zażalenia Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Posiadanie przez stronę wierzytelności na znaczną sumę daje podstawę Sądowi do odmowy zwolnienia od kosztów sądowych, gdy strona nie powołała się na żadne okoliczności, z których by wynikało, że pomimo dysponowania znacznymi wierzytelnościami nie jest ona w stanie np. uzyskać kredytu, który wystarczyłby na pokrycie koszów procesu.W warunkach gospodarki rynkowej, chwilowy brak środków pieniężnych na rachunku bankowym osoby prawnej nie uzasadnia domagania się zwolnienia od kosztów sądowych.Zauważyć również należy, że powód nie jest zmuszony do występowania na drogę sądową jednocześnie w stosunku do wszystkich dłużników, którzy nie uregulowali w terminie jego należności, bowiem roszczenia te przedawniają się niewątpliwie w różnym czasie.W tej sytuacji zarzuty zażalenia uznać należy za nietrafne i na podstawie art. 387 w zw. z art. 397 § 2 k.p.c. Sąd Najwyższy zażalenie to oddalił.