II CZ 80/09

Sygn. akt II CZ 80/09 POSTANOWIENIE Dnia 3 lutego 2010 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Henryk Pietrzkowski (przewodniczący) SSN Teresa Bielska-Sobkowicz (sprawozdawca) SSN Krzysztof Strzelczyk w sprawie z powództwa I. Ś. przeciwko J. P. o wpis prawa własności, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 3 lutego 2010 r., zażalenia uczestniczki postępowania na postanowienie Sądu Okręgowego w P. z dnia 10 kwietnia 2009 r., sygn. akt II Ca (…), uchyla zaskarżone postanowienie. Uzasadnienie Sąd Rejonowy w P. postanowieniem z dnia 27 stycznia 2009 r. odrzucił apelację uczestniczki J. P. od wpisu, o którym zawiadomienie doręczono 7 stycznia 2009 r., jako wniesioną po terminie. We wniosku o przywrócenie terminu uczestniczka wskazała, że ciężko choruje, przebywała w szpitalu do 27 stycznia 2009 r. i nie była w stanie zapamiętać, kiedy otrzymała zawiadomienie o wpisie, a w konsekwencji mężowi, który prowadzi jej sprawy udzieliła błędnej informacji w tym zakresie. Do wniosku dołączyła karty informacyjne z leczenia szpitalnego, zaświadczenie z 2 lutego 2009 r., z którego między innymi wynika, że była hospitalizowana w styczniu 2009 r. oraz akt notarialny z dnia 28 listopada 2008 r., w którym udzieliła pełnomocnictwa swojemu mężowi między innymi do występowania w jej imieniu i na jej rzecz we wszystkich sprawach w sądzie. 2 Postanowieniem z dnia 13 lutego 2009 r. Sąd Rejonowy przywrócił uczestniczce termin do wniesienia apelacji. Sąd Okręgowy w P. postanowieniem z dnia 10 kwietnia 2009 r. odrzucił apelację. Wskazał, że uczestniczka już w listopadzie 2008 r. udzieliła mężowi pełnomocnictwa do zastępowania jej przed sądami, a z dołączonych dokumentów nie wynika, by nie mógł on w przepisanym terminie podjąć odpowiednich czynności. Ponadto zauważył, że z załączonych kart leczenia szpitalnego oraz zaświadczenia nie można wyprowadzić wniosku, że uczestniczka nie mogła sama złożyć apelacji pomiędzy 7 a 21 stycznia 2009 r. Wobec powyższego, w ocenie Sądu Okręgowego, nie zachodziły podstawy do przywrócenia uczestniczce terminu do wniesienia apelacji. W zażaleniu uczestniczka zarzuciła naruszenia art. 162 § 1 i 2 k.p.c. i wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w P. do ponownego rozpoznania. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Zażalenie jest zasadne. Trafnie zarzucała skarżąca, że Sąd Okręgowy nie uwzględnił wszystkich dokumentów zaświadczających o niemożności dotrzymania terminu do wniesienia apelacji. Skarżąca wykazywała bowiem, że jej pobyt w szpitalu twał od 15 do 27 stycznia 2009 r., w tym czasie zatem, bez swojej winy, nie mogła dokonać czynności procesowych. Oceny tej nie zmienia fakt, że pomiędzy datą doręczenia odpisu orzeczenia z uzasadnieniem (7 stycznia), a datą przyjęcia do szpitala (15 stycznia) skarżąca mogła wnieść apelację. Termin do wniesienia tego środka wynosi dwa tygodnie. Narzucanie stronie obowiązku dokonania tego w ciągu kilku dni poprzedzających pobyt w szpitalu oznaczałoby nieuzasadnione i niedopuszczalne skrócenie ustawowego terminu. Również fakt, że skarżąca ustanowiła pełnomocnika procesowego w osobie męża nie stanowił wystarczającej podstawy do uznania, że to właśnie ten pełnomocnik mógł i powinien dochować terminu. Takie wymaganie możnaby stawiać, gdyby to właśnie jemu, a nie samej stronie doręczono odpis orzeczenia z uzasadnieniem, tymczasem o tym fakcie pełnomocnik dowiedział się dopiero podczas pobytu skarżącej w szpitalu, w czasie gdy nie można było wymagać od niej podjęcia decyzji w przedmiocie wniesienia środka zaskarżenia. Skoro zatem ani sama skarżąca, ani jej pełnomocnik nie mogli wnieść apelacji w terminie, jej odrzucenie nie było zasadne. Wobec powyższego orzeczono ja w sentencji na podstawie art. 3941 w związku z art. 39815 oraz art. 13 § 2 k.p.c. Uchylenie zaskarżonego orzeczenia oznacza, że sprawa 3 nadal się toczy. Brak było zatem podstaw do orzeczenia w przedmiocie wniosku o zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego, złożonego przez adwokata z urzędu. O żądaniu tym rozstrzygnie Sąd w orzeczeniu kończącym postępowanie.