II K 1116/61

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia Z. Kapitaniak. Sędziowie: P. Adamowski, M. Bogusławski (sprawozdawca).Prokurator Generalnej Prokuratury: E. Lewandowska.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie 1) Szczepana B. oskarżonego z art. 286 § 1 k.k., 2) Henryka R. oskarżonego z art. 293 k.k. w związku z art. 287 § 1 k.k. i art. 286 § 2 k.k. i 3) Karola R. oskarżonego z art. 287 § 1 k.k., po rozpoznaniu założonej przez prokuratora rewizji od wyroku Sądu Wojewódzkiego w Katowicach z dnia 19 maja 1961 r., na podstawie art. 375 k.p.k.utrzymał zaskarżony wyrok w mocy (...).Sąd Wojewódzki uniewinnił:Szczepana B. oskarżonego o to, że w lipcu 1959 r. w Ł. jako zastępca dyrektora do spraw administracyjno-finansowych Zakładów Mechanicznych "Ł", przekraczając ze szkodą dla interesu publicznego swe uprawnienia służbowe, polecił referentowi zaopatrzenia Władysławowi Z. zakupić w Miejskim Handlu Detalicznym nadmierną ilość siatki technicznej po cenach detalicznych, wiedząc o tym, że siatka taka nie figuruje w planie zaopatrzenia zakładów i że faktycznie Zakłady siatki w takiej ilości aktualnie nie potrzebowały, przez co naraził te Zakłady na szkodę w kwocie 165.862,33 zł, tj. o czyn z art. 286 § 1 k.k.;Henryka R. oskarżonego o to, że w tym samym czasie i miejscu nakłonił pracownika Kontroli Technicznej Zakładów Mechanicznych "Ł" Karola R. do poświadczenia nieprawdy przez stwierdzenie, że zakupiona w Miejskim Handlu Detalicznym siatka techniczna nadaje się na potrzeby Zakładu, tj. o czyn z art. 293 w związku z art. 287 § 1 k.k.;Karola R. oskarżonego o to, że w lipcu 1959 r. w Ł. jako odpowiedzialny pracownik kontroli technicznej Zakładów Mechanicznych "Ł" poświadczył nieprawdę, stwierdzając w notatce służbowej, że zakupiona w Miejskim Handlu Detalicznym i oczyszczona z korozji siatka techniczna jest dobrej jakości i nadaje się do potrzeb produkcyjnych Zakładów, a jednocześnie anulując złożoną przez Zakłady w Miejskim Handlu Detalicznym w G. reklamację, tj. o czyn z art. 287 § 1 k.k.Ponadto Sąd Wojewódzki umorzył postępowanie na zasadzie art. 49 k.p.k. w części dotyczącej II punktu aktu oskarżenia przeciwko Henrykowi R. oskarżonemu o to, że w lipcu 1959 r. w Ł. jako kierownik sekcji technicznej Zakładów Mechanicznych "Ł", przekraczając ze szkodą dla interesu publicznego swe uprawnienia służbowe i działając w celu osiągnięcia dla siebie i innych osób korzyści majątkowej, wyraził zgodę na oczyszczenie z korozji siatki technicznej zakupionej w Miejskim Handlu Detalicznym, wiedząc o tym, że mimo tego oczyszczenia siatka ta w takiej ilości na potrzeby Zakładów się nie nadaje, i przyjmując za to od Zygmunta D. 800 zł jako wynagrodzenie za oczyszczenie siatki, z której to kwoty 500 zł wypłacił pracownikom zatrudnionym przy oczyszczaniu, a resztę zatrzymał dla siebie, a nadto podpisał notatkę, że siatka nadaje się na potrzeby Zakładów, powodując tym samym cofnięcie złożonej w Miejskim Handlu Detalicznym reklamacji, przez co naraził Zakłady Mechaniczne na stratę w kwocie 165.862,33 zł, tj. o czyn z art. 286 § 2 k.k.Rewizja prokuratora założona na podstawie art. 360 i 371 pkt 3 k.p.k. zarzuca błędną ocenę okoliczności faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, a w szczególności niesłuszne uznanie, że materiał dowodowy zebrany na przewodzie sądowym nie daje podstawy do przypisania oskarżonym zarzucanych im przestępstw, i wnosi o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Wojewódzkiemu w Katowicach do ponownego rozpoznania.Uzasadnienie faktyczneSąd Najwyższy wyraził następujący pogląd:Według wywodów rewizji, gdyby nawet przyjąć za prawdziwe wyjaśnienia Szczepana B., że wyraził on zgodę na zakupienie tylko 1.000 kg siatki technicznej, to i tak ponosi on winę za to, że właśnie jako dyrektor do spraw finansowo-handlowych nie wiedział o zakupie aż 2.958 m2 tej siatki.Stanowisko to jest niesłuszne. Sąd Wojewódzki ustalił zgodnie z wynikami postępowania dowodowego, że Z. i B. uzgodnili zakup 1.000 m2 siatki ogrodzeniowej i 1.000 kg siatki technicznej. Porozumienie to stwierdza notatka ołówkowa znajdująca się w aktach. Również prawidłowo ustalił Sąd Wojewódzki, że stosownie do tego uzgodnienia Szczepan B. podpisał zamówienie na 1.000 m2 siatki ogrodzeniowej i 1.000 kg siatki technicznej. Sąd Wojewódzki na podstawie wyników postępowania dowodowego przekonująco uzasadnił, że ta ilość siatki nie była nadmierna i usprawiedliwiona także gospodarczo rocznym zużyciem siatki przez Zakłady. Wreszcie nie można kwestionować i tego ustalenia Sądu Wojewódzkiego, że oskarżony Szczepan B., podpisując zamówienie, o którym wyżej wspomniano, na zakup siatki po cenach detalicznych, oparł się na relacji ekonomisty stwierdzającej, że w centralach handlowych i w hurtowniach nie można dostać siatki ogrodzeniowej, skoro Z. potwierdził w tym względzie wyjaśnienia Szczepana B. i zeznał: "Poinformowałem dyrektora Szczepana B. o tym, że siatki ogrodzeniowej nie można nigdzie otrzymać". Tak więc gdy zarzuty aktu oskarżenia postawione Szczepanowi B. nie zostały w postępowaniu sądowym potwierdzone, Sąd Wojewódzki zasadnie uniewinnił go od tych zarzutów.Wywody rewizji, że Szczepan B. powinien odpowiadać za to, iż jako dyrektor do spraw finansowo-handlowych nie wiedział o sprzeczności między zamówieniem a jego wykonaniem, znajdują należyte odparcie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Niezależnie od argumentów wyroku dotyczących tej kwestii wskazać nadto należy na zeznania świadka Łucjana Ł., dyrektora administracyjnego Zakładów Mechanicznych w "Ł", z których wynika, że za odebrany materiał dyrektor nie odpowiada. Rozprawa sądowa nie dostarczyła więc dowodu na to, żeby w sposób zasadny można przypisać Szczepanowi B. obowiązek sprawdzania, w jaki sposób zamówienie zostało wykonane.Zarzuty rewizji dotyczące uniewinnienia pozostałych oskarżonych nie mogą podważyć prawidłowości wyroku, a ustalenie Sądu, że treść notatek służbowych wystawionych przez Karola R. z dnia 3 sierpnia i 5 sierpnia 1959 r. była prawdziwa, nie może nasuwać zastrzeżeń, zwłaszcza w świetle treści komisyjnej notatki z dnia 13 maja 1960 r., z której wynika, że tylko niektóre zwoje siatki wykazywały ślady zardzewienia. Ponieważ siatka ta leżała w magazynach zakładów mechanicznych już około roku, nic nie przeszkadza temu, by przyjąć, że naloty rdzy powstały na niektórych zwojach już w magazynach tych zakładów.Artykuł 49 k.p.k. nie uzależnia umorzenia postępowania od kwalifikacji czynu, a tylko od stopnia niebezpieczeństwa społecznego tego czynu. Skoro sąd w konkretnym wypadku ustalił, że szkoda wyrządzona czynem oskarżonego przy popełnieniu przestępstwa z art. 286 § 2 k.k. wyniosła zaledwie kilkadziesiąt złotych, to miał podstawę - uwzględniając nadto całokształt okoliczności sprawy - ocenić niebezpieczeństwo społeczne czynu oskarżonego jako znikome.Z tych powodów zaskarżony wyrok utrzymano w mocy.