II K 849/60

SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Jana K., oskarżonego z art. 225 § 1 k.k., po rozpoznaniu założonej przez prokuratora rewizji od wyroku Sądu Wojewódzkiego w Katowicach z dnia 11 grudnia 1963 r., na podstawie art. 375, 384 pkt 2 k.p.k. zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że wymierzoną oskarżonemu karę pozbawienia wolności zaostrzył z 6 (sześciu) lat do 9 (dziewięciu) lat więzienia z zaliczeniem na poczet tak orzeczonej kary okresu tymczasowego aresztowania od dnia 10 czerwca 1963 r. do dnia 5 lutego 1965 r. (...)Uzasadnienie faktyczneI. Sąd Wojewódzki w Katowicach wyrokiem z dnia 11 grudnia 1963 r. uznał Jana K. za winnego, że w dniu 2 grudnia 1962 r. w T., w zamiarze pozbawienia życia Bolesława M. gdzie zadzierzgnął na jego szyi posiadany przezeń szalik, wiążąc go na podwójny węzeł, w wyniku czego Bolesław M. będąc pozbawiony możności oddychania, poniósł śmierć przez uduszenie i za ten czyn, na podstawie art. 225 § 1 w zw. z art. 18 § 1 i art. 59 § 1 lit. a k.k. oraz przy zastosowaniu art. 47 § 2, 58 i 80 § 1 k.k., skazał oskarżonego na karę 6 (sześciu) lat więzienia z zaliczeniem na jej poczet okresu tymczasowego aresztowania od dnia 10 czerwca do dnia 11 grudnia 1963 r. oraz z orzeczeniem utraty praw publicznych i obywatelskich praw honorowych na okres 6 lat.Ponadto powyższym wyrokiem zasądzono umieszczenie oskarżonego w zamkniętym zakładzie leczniczym.II. Od powyższego wyroku Prokurator założył rewizję, w której - wnosząc o zmianę zaskarżonego wyroku w części orzeczenia o karze i wymierzenie osk. Janowi K. kary znacznie surowszej, zarzucił rażącą niewspółmierność kary w stosunku do czynu osk. Jana K. wynikającą z nieuwzględnienia wysokiego stopnia szkodliwości społecznej jego czynu.III. Sąd Najwyższy wyraził następujący pogląd.Powyższa rewizja jest zasadna.Wymierzona oskarżonemu kara 6 (sześciu) lat więzienia z art. 225 § 1 k.k. nawet przy uwzględnieniu zmniejszonej poczytalności oskarżonego w rozumieniu jej przez art. 18 § 1 k.k. jest w tym wypadku rażąco łagodna w stosunku do stopnia szkodliwości społecznej czynu oskarżonego, jeśli się zważy, że oskarżony przypisanej mu zbrodni zabójstwa dopuścił się niskich pobudek i zgodnie z ułożonymi w tej mierze planami działania, znajdując się ponadto pod wpływem alkoholu, że czynu tego oskarżony dopuścił się w sposób bestialski, albowiem najpierw w sposób podstępny nagłymi uderzeniami ofiarę swoją doprowadził do stanu bezbronności, a następnie przy użyciu szalika zadzierzgnął na jej szyi węzeł, uniemożliwiając w ten sposób dopływ powietrza do płuc, czym spowodował jej śmierć przez uduszenie i że po dokonaniu tej zbrodni oskarżony z ciała zabitego zdjął niektóre części garderoby zabierając je na swoją rzecz.W tych warunkach ani pobudki działania oskarżonego, ani sposób dokonania przez niego tego czynu, ani też sposób zachowania się jego po dokonaniu przestępstwa - nie wskazywały na liberalne potraktowanie jego przez wymierzenie mu przy zastosowaniu art. 18 § 1 w zw. z art. 59 § 1 lit. a k.k. kary więzienia o jeden rok wyższej (6 lat więzienia) od najniższego ustawowego zagrożenia (5 lat więzienia).Oskarżonemu bowiem w tym wypadku groziła kara od 5 lat więzienia, kara dożywotniego więzienia lub kara śmierci.Wymierzając więc oskarżonemu karę terminowego więzienia, określoną w art. 39 § 1 k.k. w granicach od 6 miesięcy do 15 lat i uwzględniając wymóg art. 225 § 1 w zw. z art. 59 § 1 lit. a k.k., że w tym wypadku kara ta nie może być niższa od kary 5 lat więzienia - należało w Sądzie Najwyższym dojść do wniosku, że zachodzi społeczna potrzeba wymierzenia oskarżonemu kary surowszej, tj. 9 lat więzienia, gdyż tak wymierzoną karę należy uważać za współmierną w stosunku do stopnia szkodliwości społecznej czynu oskarżonego.Ponadto ubocznie podkreślić należy, że zasadnie Sąd Wojewódzki zarządził w zaskarżonym wyroku umieszczenie oskarżonego w trybie art. 80 § 1 k.k. w zamkniętym zakładzie leczniczym - jak to wynika z opinii biegłych psychiatrów - pozostawienie jego na wolności, przy uznaniu go za przestępcę mającego zmniejszoną zdolność rozpoznawania znaczenia czynu przestępczego i kierowania swym postępowaniem w stopniu znacznym (art. 18 § 1 k.k.) grozi niebezpieczeństwem porządkowi prawnemu.Mając więc powyższe na uwadze Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji.