II KR 130/89

SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Mariana K. skazanego z art. 239 § 1 i 2 k.k., po rozpoznaniu sprzeciwu skazanego na umorzenie postępowania karnego na podstawie art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 7 grudnia 1989 r. o amnestii (Dz. U. z 1989 r. Nr 64, poz. 390) - po wysłuchaniu wniosku Prokuratora postanowił sprzeciw ten pozostawić bez rozpoznania.Uzasadnienie faktyczneMarian K. skazany został przez Sąd Wojewódzki w O. za czyny przypisane w wyroku: - w pkt 17 - na 2 lata pozbawienia wolności, którą to karę złagodzono mu na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 17 lipca 1986 r. o szczególnym postępowaniu wobec sprawców niektórych przestępstw (Dz. U. z 1986 r. Nr 26, poz. 126) do 1 roku oraz na karę 300.000 zł grzywny i zakaz zajmowania stanowiska urzędnika państwowego przez okres 5 lat; - w pkt 18 - na 1 rok pozbawienia wolności, którą to karę darowano mu w całości na podstawie art. 5 ust. 1 cytowanej wyżej ustawy z dnia 17 lipca 1986 r. oraz na 50.000 zł grzywny i zakaz zajmowania stanowiska urzędnika państwowego przez okres 3 lat; - w pkt 19 - na 1 rok i 6 miesięcy pozbawienia wolności, którą to karę na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 2 cytowanej ustawy z dnia 17 czerwca 1986 r. złagodzono do 9 miesięcy oraz na 150.000 zł grzywny i zakaz zajmowania stanowiska urzędnika państwowego na okres 3 lat.Łącznie, za zbiegające się przestępstwa Sąd Wojewódzki wymierzył mu karę 1 roku pozbawienia wolności i 400.000 zł grzywny oraz zakaz zajmowania stanowiska urzędnika przez okres 5 lat.Wskutek rewizji wniesionej przez jego obrońcę, kwestionującej winę, Sąd Najwyższy po jej nieuwzględnieniu i po stwierdzeniu, że wyżej wymienione przestępstwa popełnione zostały przed 12 września 1989 r. i nie podlegają wyłączeniom, o których mowa w art. 7 ustawy z dnia 7 grudnia 1989 r. o amnestii (Dz. U. z 1989 r. Nr 64, poz. 390), wyrokiem z 8 stycznia 1990 r. - na podstawie art. 1 ust. 1 tej ustawy - umorzył postępowanie karne o te przestępstwa.Marian K. w piśmie z dnia 11 stycznia 1990 r. wyraził sprzeciw przeciwko "postanowieniu o umorzeniu postępowania, gdyż jest niewinny".Sprzeciw ten nie może być przedmiotem rozpoznania i spowodować skutków, o których mowa w art. 13 ust. 3 cytowanej wyżej ustawy z dnia 7 grudnia 1989 r. o amnestii, gdyż w wypadku umorzenia postępowania karnego przez sąd wyrokiem na podstawie art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 7 grudnia 1989 r. (Dz. U. z 1989 r. Nr 64, poz. 390) sprzeciw co do rozstrzygnięcia stronom nie przysługuje.Wniesiony sprzeciw na podstawie tego przepisu znosi tylko postanowienie o umorzeniu postępowania karnego i otwiera drogę do merytorycznego rozpoznania sprawy, które w tym wypadku już nastąpiło.Prawomocne rozstrzygnięcie sądu rewizyjnego co do tego może być tylko kwestionowane w drodze nadzwyczajnego środka odwoławczego, jakim jest rewizja nadzwyczajna.Mając powyższe na względzie wniesiony sprzeciw pozostawiono bez rozpoznania.