II KRn 643/53

SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Franciszka S. osk. z art. 13 ustawy z dn. 19.IV.1950 r. o zabezpieczeniu socjalistycznej dyscypliny pracy (Dz. U. Nr 20, poz. 168), po rozpoznaniu założonej przez Prokuratora Generalnego PRL rewizji nadzwyczajnej od wyroku Sądu Powiatowego dla dzielnicy Łódź-Śródmieście z dnia 9 czerwca 1952 r., na podstawie art. 394-400, 378 § 1 lit. a) k.p.k. uchylił zaskarżony wyrok i postępowanie w sprawie umorzył.Uzasadnienie faktyczneSąd Powiatowy dla dzielnicy Łódź-Śródmieście prawomocnym wyrokiem z dnia 9 czerwca 1952 r. skazał osk. Franciszka S. na podstawie art. 13 ustawy z dn. 19.IV.1950 r. o zabezpieczeniu socjalistycznej dyscypliny pracy (Dz. U. Nr 20, poz. 168) na jeden tydzień aresztu za to, że jako pracownik ZBP w Łodzi uchylał się od odbycia kary sądowej jednego miesiąca pracy z potrąceniem 15% poborów, orzeczonej wyrokiem tegoż Sądu z dnia 4 kwietnia 1952 r., opuszczając w okresie odbywania tej kary pracę w dniach 26 kwietnia i 9 maja 1952 r. bez usprawiedliwienia.Wyrok ten zaskarżył rewizją nadzwyczajną Prokurator Generalny PRL domagając się umorzenia postępowania wobec naruszenia powagi rzeczy osądzonej.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy wyraził następujący pogląd prawny:Rewizja nadzwyczajna jest zasadna. Wyrokiem Sądu Powiatowego dla dzielnicy Łódź-Śródmieście z dnia 4 kwietnia 1952 r. Franciszek S. został uznany za winnego dokonania przestępstwa, przewidzianego w art. 7 i 8 ustawy z dn. 19.IV.1950 r. o zabezpieczeniu socjalistycznej dyscypliny pracy (Dz. U. Nr 20, poz. 168), skazany na karę pozostawania przez okres jednego miesiąca przy pracy dotychczas wykonywanej z potrąceniem 15% wynagrodzenia za pracę.Wyrokiem tegoż Sądu z dnia 2 maja 1952 r. za opuszczenie w okresie odbywania kary sądowej dwóch dni pracy, oskarżony Franciszek S. został skazany na podstawie art. 13 tejże ustawy z dn. 19.IV.1950 r. na karę jednego tygodnia aresztu, którą to karę odbył.Wreszcie, jak wynika z akt sprawy, wyrokiem tegoż sądu z dnia 1 czerwca 1952 r. oskarżony Franciszek S. został ponownie uznany winnym popełnienia przestępstwa przewidzianego w art. 13 ustawy z dn. 19.IV.1950 r. i skazany na karę jednego tygodnia aresztu za to, że w okresie odbywania kary z art. 7 i 8 wyżej wymienionej ustawy, orzeczonej wyrokiem z dnia 4 kwietnia 1952 r. opuścił jeszcze dwa dni pracy, nie objęte wyrokiem z dnia 2 maja 1952 r.Wyrok Sądu Powiatowego z dnia 9 czerwca 1952 r. jest niesłuszny i powoduje obrazę przepisów prawa materialnego, jak również postępowania karnego.Oskarżony wyrokiem z dnia 2 maja 1952 r. został skazany za uchylanie się od odbywania kary sądowej, orzeczonej wyrokiem z dnia 4 kwietnia 1952 r. W dniu 9 czerwca 1952 r. Sąd skazał go po raz drugi za ten sam czyn przestępny.Dla istoty przestępstwa z art. 13 ustawy z dn. 19.IV.1950 r. o zabezpieczeniu socjalistycznej dyscypliny pracy (Dz. U. Nr 20, poz. 168) jest rzeczą obojętną, czy oskarżony opuścił w okresie odbywania kary z art. 7 i 8 tejże ustawy jeden czy więcej dni pracy.Fakt uchylenia się od wykonania kary skutkuje odpowiedzialność karną z art. 13 ustawy z dn. 19.IV.1950 r. (Dz. U. Nr 20, poz. 168) niezależnie od liczby dni absencji pracownika, przy czym orzeczona kara, jako najostrzejszy środek przewidziany w ustawie w stosunku do naruszających dyscyplinę pracy, pochłania karę z art. 7 i 8 tejże ustawy, której dalsze wykonywanie mogłoby zresztą stać się bezprzedmiotowe.Ponowne skazanie oskarżonego na podstawie wyroku z dnia 9 czerwca 1952 r. po skazaniu go za ten sam czyn wyrokiem z dnia 2 czerwca 1952 r. powoduje obrazę art. 13 ustawy z dn. 19.IV.1950 r. oraz art. 3 k.p.k.