II PR 882/63

SentencjaSąd Najwyższy, w sprawie z powództwa Miejskiego Handlu Detalicznego Artykułami Użytku Kulturalnego w Łodzi przeciwko Eugeniuszowi B. i Włodzimierzowi P. o odszkodowanie, na skutek rewizji powoda od wyroku Sądu Wojewódzkiego dla m. Łodzi w Łodzi z dnia 26 września 1963 r., rewizję tę oddalił.Uzasadnienie faktycznePowodowe przedsiębiorstwo w pozwie z 23.VIII.1961 r. domagało się zasądzenia od pozwanych Eugeniusza B. i Włodzimierza P. 33.332,26 zł solidarnie z Izydorą J., pozwaną w innej sprawie z powództwa tegoż przedsiębiorstwa o odszkodowanie za dopuszczenie przez nią do niedoboru na stanowisku kierownika sklepu.Przedsiębiorstwo wskazało jako podstawę roszczenia przeciwko pozwanym Eugeniuszowi B. i Włodzimierzowi P., że w sprawie przeciwko Izydorze J. ujawniono, iż za powstały w sklepie Izydory J. niedobór ponoszą odpowiedzialność, wskutek braku nadzoru i zaniedbań organizacyjnych, pozwany Eugeniusz B. jako ówczesny zastępca dyrektora powodowego przedsiębiorstwa i pozwany Włodzimierz P. jako ówczesny kierownik obrotu towarowego tego przedsiębiorstwa.Sąd Wojewódzki powództwo oddalił uwzględniając podniesiony przez pozwanych zarzut prekluzji roszczeń z art. 473 k.z. gdyż B. zwolniony został z pracy w powodowym przedsiębiorstwie z dniem 31.III.1959 r. a P. z dniem 1.VII.1959 r. został przeniesiony na stanowisko kierownika jednego ze sklepów.Powodowe przedsiębiorstwo domaga się w rewizji uchylenia powyższego wyroku i przekazania sprawy Sądowi Wojewódzkiemu do ponownego rozpoznania, zarzucając, że Sąd Wojewódzki nie wziął pod uwagę, iż z załączonych akt sprawy, wytoczonej przeciwko Izydorze J., wynika, iż obaj pozwani zostali w dniu 10.III.1960 r. przypozwani do sporu w trybie art. 74 k.p.c. Przypozwanie, zdaniem skarżącego przedsiębiorstwa, przerwało w stosunku do nich bieg prekluzji z art. 473 k.z.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:Ustawodawca w przepisach ogólnych Prawa cywilnego z r. 1950 r. nie recypował dyspozycji art. 279 ust. 2 k.z. w tym zakresie, w jakim przepis ten stanowił, że bieg przedawnienia przerywa się m.in. przez przypozwanie. Obowiązujący od 1.X.1950 r. art. 111 ust. 2 p.o.p.c., jako odpowiednik uchylonego art. 279 ust. 2 k.z., stanowi, że bieg przedawnienia przerywa się przez każdą czynność przedsięwziętą w celu dochodzenia roszczenia przed sądem lub inną powołaną do tego władzą, albo przed sądem polubownym.Przypozwanie z art. 74 k.p.c., nie jest czynnością przedsięwziętą w celu dochodzenia roszczenia, gdyż polega na zawiadomieniu osoby trzeciej o toczącym się procesie i wezwaniu jej do wzięcia udziału, co zmierza do zachowania skutków prawnych w stosunku do tej osoby trzeciej. Przypozwanie, nawet w razie wstąpienia przypozwanego do sprawy w charakterze interwenienta ubocznego, może nie doprowadzić do tego, aby przypozwany stał się stroną w procesie i aby w stosunku do niego mógł zapaść wyrok. Przypozwanie osoby trzeciej służy do zabezpieczenia przezornej strony - która liczy się z możliwością niekorzystnego dla siebie wyniku toczącego się procesu - przed zarzutem osoby trzeciej w toku ewentualnego, bezpośrednio skierowanego przeciw niej przyszłego postępowania, że poprzedni proces, z przegraniem którego strona przypozywająca zamierza np. wiązać swe roszczenia regresowe wobec osoby trzeciej, był przez nią właściwie prowadzony. Strona przypozywająca osobę trzecią w chwili przypozwania może nawet nie wiedzieć, czy w przyszłości wytoczy powództwo przeciwko przypozwanemu. Nie można więc uznać przypozwania za skonkretyzowanie woli dochodzenia roszczenia od osoby trzeciej (przypozwanej), stanowiące czynność przedsięwziętą w celu dochodzenia od niej roszczenia.Odmienna wykładnia art. 111 ust. 2 p.o.p.c. zmierza do rozszerzenia jego zasięgu. Taka wykładnia nie jest dopuszczalna, gdyż przepis ten, jako wyjątkowy, nie podlega wykładni rozszerzającej. Stanowi on normę wyjątkową w stosunku do wyrażonej w art. 105 p.o.p.c. ogólnej zasady przedawnienia roszczeń, znajdującej z mocy art. 114 p.o.p.c. odpowiednie zastosowanie do przewidzianych w obowiązujących przepisach ustawowych prekluzyjnych terminów dochodzenia roszczeń, a więc i do art. 473 k.z.Nietrafnie powołuje się skarżący w rewizji na uchwałę składu siedmiu sędziów SN z 7.I.1961 r. - nr 1 CO 29/60, dotyczącą wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych. Składając taki wniosek, przyszły powód, daje wyraz swej woli pozwania konkretnie wskazanej we wniosku osoby o określoną we wniosku należność i wyłącznie w celu umożliwienia mu takiego zapozwania domaga się zwolnienia go od kosztów sądowych łączących się z wniesieniem pozwu. Niemożność uiszczenia ich stanowi tu jedyną przeszkodę do wniesienia pozwu. Tej skonkretyzowanej woli zapozwania brak jest przy przypozwaniu osoby trzeciej, chociaż strona przypozywająca może liczyć się z ewentualną potrzebą jej zapozwania w przyszłości, do którego jednak być może nie dojdzie.Ponieważ z przyczyn wyżej wskazanych przypozwanie, na jakie powołuje się skarżący, nie mogło przerwać biegu prekluzji z art. 473 k.z. przeciwko pozwanym, a innych zarzutów, w szczególności co do ustaleń faktycznych zaskarżonego wyroku, skarżący nie poniósł z mocy art. 383 oraz art. 100 i 390 k.p.c. - Sąd Najwyższy rewizję oddalił, gdyż nie stwierdził istnienia innych uzasadnionych podstaw rewizyjnych.