II URN 27/85

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia SN W. Myga (sprawozdawca). Sędziowie SN: E. Brzeziński, A. Szczurzewski.SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu sprawy z wniosku Henryki Ch. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych - Oddział w B. o okresową rentę rolniczą inwalidzką na skutek rewizji nadzwyczajnej Prokuratora Generalnego PRL od wyroku Okręgowego Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Krakowie z dnia 11 kwietnia 1984 r.uchylił zaskarżony wyrok i sprawę przekazał Okręgowemu Sądowi Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Krakowie do ponownego rozpoznania.Uzasadnienie faktyczneDecyzją z dnia 1 lutego 1984 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych - Oddział w B. odmówił wnioskodawczyni przyznania okresowej renty inwalidzkiej, po ustaleniu na podstawie orzeczenia Komisji Lekarskiej, że całkowita niezdolność wnioskodawczyni do pracy na roli nie pozostaje w związku przyczynowym z wypadkiem przy pracy.Okręgowy Sąd oddalił odwołanie wnioskodawczyni, po ustaleniu na podstawie opinii biegłego, że inwalidztwo wnioskodawczyni III grupy w związku z wypadkiem przy pracy nie powoduje całkowitej jej niezdolności do pracy w gospodarstwie rolnym.W rewizji nadzwyczajnej Prokurator Generalny PRL, zarzucając rażące naruszenie prawa (art. 55 ustawy o okręgowych sądach pracy i ubezpieczeń społecznych w związku z art. 278 § 1 i art. 286 k.p.c. oraz w związku z art. 23 ustawy z dnia 14 grudnia 1982 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników indywidualnych...) oraz naruszenie interesu Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej, wnosił o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Okręgowemu Sądowi do ponownego rozpoznania.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:Trafnie zarzuca rewidujący, że Okręgowy Sąd z rażącym naruszeniem art. 55 ustawy o okręgowych sądach pracy i ubezpieczeń społecznych nie wyjaśnił wszystkich istotnych okoliczności sprawy, a w konsekwencji z rażącym naruszeniem art. 23 ustawy z dnia 14 grudnia 1982 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników indywidualnych oddalił roszczenie wnioskodawczyni. Ponadto oddalenie roszczeń wnioskodawczyni nastąpiło na skutek wadliwego zastosowania powołanego wyżej art. 23 zarówno przez organ rentowy, jak i Okręgowy Sąd.Przepis art. 23 ust. 1 ustawy stanowi, że "Rolnikowi, który na skutek wypadku przy pracy w gospodarstwie rolnym został uznany za inwalidę I lub II grupy albo III grupy, jeżeli jest całkowicie niezdolny do pracy w gospodarstwie rolnym i nadal prowadzi gospodarstwo rolne, przysługuje okresowa renta inwalidzka (...)".Treść powołanego art. 23 ust. 1 ustawy wskazuje, że prawo do okresowej renty inwalidzkiej przysługuje rolnikowi, który - przy spełnieniu pozostałych wymagań - stał się inwalidą I lub II grupy wyłącznie wskutek wypadku przy pracy w gospodarstwie rolnym, a także rolnikowi, który na skutek wypadku przy pracy w gospodarstwie rolnym został zaliczony wprawdzie tylko do III grupy, ale wypadek przy pracy przy uwzględnieniu ówczesnego stanu zdrowia czyni go całkowicie niezdolnym do pracy w gospodarstwie rolnym. Następstwa wypadku przy pracy powodujące zaliczenie do III grupy nie muszą więc stanowić wyłącznej przyczyny całkowitej niezdolności do pracy w gospodarstwie rolnym.Rozstrzygając o zasadności roszczenia wnioskodawczyni, Okręgowy Sąd pomimo jej twierdzeń i przedstawionych zaświadczeń lekarskich stwierdzających uczulenie na środki chemiczne oraz stan po amputacji macicy z przydatkami nie ustalił, jaki był jej stan zdrowia w dniu wypadku przy pracy i czy wypadek ten, który spowodował wprawdzie tylko inwalidztwo III grupy, przy uwzględnieniu wyżej wymienionych schorzeń, nie spowodował zarazem pogorszenia stanu zdrowia, skutkującego całkowitą niezdolność do pracy w gospodarstwie rolnym.W związku z powyższym zaskarżony wyrok podlegał uchyleniu, a sprawa przekazaniu do ponownego rozpoznania, pozbawienie bowiem wnioskodawczyni z rażącym naruszeniem prawa należnych jej ewentualnie świadczeń narusza także interes Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej (art. 421 § 2 i art. 422 § 2 k.p.c.).