III AZP 7/84

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia SN Z. Marmaj. Sędziowie SN: B. Bladowski (sprawozdawca), H. Ciepła.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie ze skargi Romana S. na decyzję Izby Skarbowej w L. z dnia 4 maja 1984 r. w przedmiocie wymiaru podatków obrotowego i dochodowego z tytułu działalności handlowej za 1982 r. po rozpoznaniu na posiedzeniu jawnym dnia 11 grudnia 1984 r. zagadnienia prawnego przekazanego przez Naczelny Sąd Administracyjny - Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie postanowieniem z dnia 25 września 1984 r. do rozstrzygnięcia w trybie art. 391 k.p.c.:"Czy w świetle treści art. 200 § 1 k.p.a. wniesienie skargi sądowej na decyzję administracyjną z pominięciem organu, który decyzję tę wydał, do innego organu, a w tym również do Naczelnego Sądu Administracyjnego, powoduje uchybienie terminu do jej wniesienia przewidzianego art. 199 § 1 k.p.c., jeśli skarga ta nadana została przez skarżącego w urzędzie pocztowym w terminie w przepisie tym wskazanym, lecz przekazana została lub doszła do organu wydającego decyzję zaskarżoną po upływie tego terminu?"podjął następującą uchwałę:Jeżeli skargę do sądu administracyjnego wniesiono za pośrednictwem organu innego niż organ administracji państwowej, który wydał zaskarżoną decyzję w ostatniej instancji, albo wprost do sądu administracyjnego (art. 200 § 1 k.p.a.), to dla zachowania terminu przewidzianego w art. 199 § 1 k.p.a. miarodajna jest data nadania skargi przez organ niewłaściwy lub przez sąd administracyjny w urzędzie pocztowo-komunikacyjnym do organu właściwego (art. 57 § 5 k.p.a.).Uzasadnienie faktyczneOd decyzji Izby Skarbowej w L. z dnia 4 maja 1984 r., której odpis doręczony został Romanowi S. jako stronie, w dniu 11 maja 1984 r. wniósł on skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, przesyłając ją listem poleconym nadanym w dniu 11 czerwca 1984 r. pod adresem organu partii politycznej, który z kolei przesyłkę tę przekazał Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu listem poleconym nadanym w dniu 5 lipca 1984 r.Na tle powyższego stanu faktycznego, dotyczącego terminu zaskarżenia przez Romana S. decyzji organu administracji państwowej do sądu administracyjnego, sąd ten powziął poważną wątpliwość, wyrażoną w przytoczonym zagadnieniu prawnym, która - po odroczeniu posiedzenia - przedstawiona została Sądowi Najwyższemu do rozstrzygnięcia w trybie art. 391 k.p.c. w związku z art. 211 k.p.a.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:Stosownie do dyspozycji art. 199 § 1 i art. 200 § 1 k.p.a. skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na decyzję organu administracji państwowej wnosi się za pośrednictwem organu, który wydał zaskarżoną decyzję w ostatniej instancji, w terminie (prekluzyjnym) trzydziestu dni od dnia doręczenia (lub ogłoszenia) decyzji. Według art. 57 § 5 k.p.a. termin uważa się za zachowany m.in. wtedy, gdy przed jego upływem nadano pismo w polskim urzędzie pocztowo-telekomunikacyjnym.Jeżeli skarga wniesiona została bezpośrednio do sądu administracyjnego albo za pośrednictwem organu innego niż organ właściwy w myśl art. 200 § 1 k.p.a., powinna ona zostać niezwłocznie przekazana organowi właściwemu - ze względu zarówno na interes skarżącego w zachowaniu terminu zaskarżenia, jak i na zasadę szybkości postępowania administracyjnego, której wyrazem jest m.in. nałożenie na właściwy w tym wypadku organ administracji państwowej obowiązku przekazania skargi wraz z aktami sprawy do sądu administracyjnego w terminie 30 dni od jej wniesienia (art. 200 § 2 k.p.a.).Jednakże - w związku z hipotezą zawartą w przytoczonym art. 57 § 5 k.p.a. - przyjąć należy, że w razie wniesienia skargi do sądu administracyjnego nie za wyłącznym pośrednictwem organu, który wydał zaskarżoną decyzję w ostatniej instancji, lecz za pośrednictwem innego organu bądź bezpośrednio do tego sądu, termin zaskarżenia przewidziany w art. 199 § 1 k.p.a. zachowany zostanie także wówczas, gdy organ niewłaściwy lub sąd administracyjny przed jego upływem działając przy tym zgodnie z domniemaną wolą skarżącego, na jego rzecz, nada skargę w urzędzie pocztowo-telekomunikacyjnym pod adresem wymienionego organiu właściwego, chociażby następnie wpłynęła ona do niego już po upływie terminu zaskarżenia.W tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy postanowił jak w sentencji uchwały.