III CNP 38/13

Sygn. akt III CNP 38/13 POSTANOWIENIE Dnia 22 stycznia 2014 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Jacek Gudowski w sprawie z powództwa A. B. przeciwko Powiatowemu Urzędowi Pracy w Z. o zadośćuczynienie, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 22 stycznia 2014 r., na skutek skargi powódki o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w N. z dnia 10 listopada 2011 r., sygn. akt III Ca …/11, odrzuca skargę i zasądza od powódki na rzecz strony pozwanej kwotę 600 zł (sześćset zł) tytułem zwrotu kosztów postępowania przed Sądem Najwyższym. 2 Uzasadnienie Wyrokiem z dnia 10 listopada 2011 r. Sąd Okręgowy w N. oddalił apelację powódki A. B. od wyroku Sądu Rejonowego w Z. z dnia 21 kwietnia 2011 r. Od wyroku Sądu Okręgowego powódka wniosła skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Zgodnie z art. 4241 § 1 k.p.c., odczytywanym łącznie z art. 4171 § 2 k.c., skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia przysługuje wtedy, gdy przez wydanie prawomocnego wyroku niezgodnego z prawem stronie wyrządzona została szkoda. Z tego powodu wśród tzw. konstrukcyjnych wymagań skargi przewidziano obowiązek uprawdopodobnienia wyrządzenia szkody (art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.), który oznacza złożenie przez skarżącą w skardze oświadczenia, że szkoda wystąpiła – ze wskazaniem jej rodzaju i rozmiaru – oraz uwiarygodnienie tego oświadczenia poprzez powoływanie i przedstawianie dowodów, w tym tzw. dowody niedające pewności, oraz innych środków, nieuznawanych przez kodeks za dowody, np. pisemne oświadczenia, surogaty dokumentów. Zawarte w art. 4241 § 1 k.p.c. sformułowanie „przez wydanie” oznacza, że między wydaniem zaskarżonego orzeczenia a powstaniem szkody musi zachodzić normalny, adekwatny związek przyczynowy, o którym mowa w art. 361 § 1 k.c. Brak związku przyczynowego skutkuje niemożnością uznania, że szkoda została wyrządzona przez wydanie zaskarżonego orzeczenia i sprawia, że skarga jest niedopuszczalna. Szkoda musi zatem być spowodowana przez wydanie orzeczenia, a więc powinna zostać realnie poniesiona później niż w chwili wydania orzeczenia (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 17 listopada 2005 r., II CNP 15/05, OSNC 2006, nr 9, poz. 153, z dnia 27 lipca 2006 r., II BP 11/06, OSNP 2007, nr 15-16, poz. 223, z dnia 28 listopada 2006 r., III CNP 46/06, IC 2007, nr 12, s. 50, z dnia 25 maja 2007 r., III CNP 30/07, IC 2008, nr 12, s. 52). W skardze powódki nie określono szkody – jej rozmiaru ani charakteru – nie uprawdopodobniono, że powstała, ani nie wykazano związku przyczynowego jej 3 ewentualnego powstania z zaskarżonym orzeczeniem (art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.). Tak więc skarga została wadliwie skonstruowana, na co dodatkowo wskazuje fakt, że umieszczono w niej wniosek o uchylenie wyroków sądów powszechnych, pomijając, iż skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia nie stanowi środka zaskarżenia, lecz specjalny środek prawny pozwalający na uzyskanie prejudykatu w późniejszej sprawie przeciwko Skarbowi Państwa o odszkodowanie; celem skargi nie jest wzruszanie orzeczeń sądów obu instancji. Z tych względów orzeczono jak w sentencji (art. 4248 § 1 k.p.c.), rozstrzygając o kosztach postępowania przed Sądem Najwyższym na podstawie art. 98 w związku z art. 42412, art. 39821 i 391 § 1 k.p.c. db