III CNP 4/11

Sygn. akt III CNP 4/11 POSTANOWIENIE Dnia 29 kwietnia 2011 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Jacek Gudowski w sprawie z wniosku wierzycieli R. M. i S. M. przy uczestnictwie dłużników W. K., D. K., J. K. i M. K. o egzekucję sądową, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 29 kwietnia 2011 r., na skutek skargi uczestników o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego w N. z dnia 27 października 2010 r., odrzuca skargę. Uzasadnienie 2 Postanowieniem z dnia 27 października 2010 r. Sąd Okręgowy w N. oddalił zażalenie dłużników W. K., D. K., J. K., M. K. na postanowienie Sądu Rejonowego w N. z dnia 23 lipca 2010 r. Dłużnicy W. K., D. K., J. K., M. K. zaskarżyli postanowienie Sądu Okręgowego w N. z dnia 27 października 2010 r. skargą o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: W dniu 25 września 2010 r. weszła w życie ustawa 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy - Kodeks cywilny, ustawy - Kodeks postępowania cywilnego oraz ustawy - Prawo upadłościowe i naprawcze (Dz.U. Nr 155, poz. 1037). Zgodnie z jej przepisami, skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem orzeczenia przysługuje obecnie tylko od prawomocnych wyroków sądu drugiej instancji kończących postępowanie w sprawie oraz od postanowień co do istoty sprawy kończących postępowanie, wydanych przez sąd drugiej instancji w postępowaniu nieprocesowym, w postępowaniu o uznanie i stwierdzenie wykonalności orzeczeń sądów państw obcych oraz w postępowaniu o uznanie i stwierdzenie wykonalności wyroku sądu polubownego wydanego za granicą lub ugody zawartej przed sądem polubownym za granicą (art. 4241, art. 5192, art. 11481 § 3, art. 11511 § 3 i art. 1215 § 3 k.p.c.). Od innych prawomocnych orzeczeń, w tym postanowień incydentalnych, a także orzeczeń wydanych w postępowaniu egzekucyjnym oraz upadłościowym i naprawczym, skarga nie przysługuje (art. 7674 § 3 k.p.c. oraz art. 33 ust. 3 i art. 2231 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe i naprawcze, jedn. tekst: Dz.U. z 2009 r. Nr 175, poz. 1361 ze zm.), a jeżeli przez ich wydanie została wyrządzona szkoda, strona może dochodzić jej wynagrodzenia bez uprzedniego stwierdzenia niezgodności orzeczenia z prawem w postępowaniu ze skargi, czyli przed sądem powszechnym, bezpośrednio od Skarbu Państwa, w sprawie o odszkodowanie (art. 4241b). Unormowanie to jest zharmonizowane z art. 4171 § 2 zdanie pierwsze k.c. w nowym brzmieniu, z którego jednoznacznie obecnie wynika, że jeżeli przepisy odrębne stanowią inaczej – a te właśnie tak stanowią – można dochodzić odszkodowania bez obowiązku uzyskania orzeczenia prejudycjalnego. 3 W ustawie z dnia 22 lipca 2010 r. nie przewidziano przepisów międzyczasowych, co oznacza – zgodnie z zasadą bezzwłocznego stosowania przepisu procesowego (por. uzasadnienie uchwały składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego, zasady prawnej, z dnia 17 stycznia 2001 r., III CZP 49/00, OSNC 2001, nr 4, poz. 53) – że od chwili wejścia w życie tej ustawy skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem orzeczeń innych niż wymienionych w art. 4241 k.p.c. jest niedopuszczalna. Z tych względów skargę dłużników o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia wydanego w postępowaniu egzekucyjnym należało odrzucić jako niedopuszczalną (art. 4248 § 1 w związku z art. 4241 § 1 i 2 k.p.c.).