III CNP 4/17

Sygn. akt III CNP 4/17 POSTANOWIENIE Dnia 26 września 2017 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Maria Szulc w sprawie z powództwa Gminy Miejskiej K. przeciwko A.K., P.K., P.K., A.K. i K.K. o eksmisję, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 26 września 2017 r., na skutek skargi A.K. i P.K. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego w K. z dnia 27 sierpnia 2015 r., sygn. akt II Cz (…), odrzuca skargę. UZASADNIENIE Strona pozwana wniosła skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego w K. z dnia 27 sierpnia 2015 r., wydanego w sprawie o eksmisję, w przedmiocie oddalenia zażalenia na postanowienie Sądu Rejonowego w K. w przedmiocie odrzucenia sprzeciwu pozwanych od wyroku zaocznego. Pozwani zarzucili naruszenie przez niewłaściwe zastosowanie art. 14 ust. 1 i 4 pkt 2 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie kodeksu cywilnego (Dz. U. Nr 71, poz. 733 ze zm.), art. 343 w zw. z 139 § 1 k.p.c., art. 217 § 1 i 2 w zw. z 227 i 258 2 k.p.c. oraz art. 316 § 1 k.p.c. i wskazali, że zaskarżone orzeczenie jest niezgodne z tymi przepisami, czego konsekwencją jest wyrządzenie szkody polegającej na poważnych utrudnieniach w zapewnieniu miejsca do codziennego życia, bo nie mają środków na zakup innego lokalu. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Zgodnie z art. 4241, art. 5192, art. 11481 § 3, art. 11511 § 3 i art. 1215 § 3 k.p.c. w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy – Kodeks cywilny, ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz ustawy – Prawo upadłościowe i naprawcze (Dz. U. Nr 155, poz. 1037) skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia przysługuje od prawomocnych wyroków sądu drugiej instancji kończących postępowanie w sprawie oraz od postanowień co do istoty sprawy kończących postępowanie wydanych przez sąd drugiej instancji w postępowaniu nieprocesowym, w postępowaniu o uznanie i stwierdzenie wykonalności orzeczeń sądów państw obcych oraz w postępowaniu o uznanie i stwierdzenie wykonalności wyroku sądu polubownego wydanego za granicą lub ugody zawartej przed sądem polubownym za granicą. Zaskarżone przez pozwanych postanowienie nie należy do tej grupy orzeczeń. Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia przysługuje od orzeczenia o charakterze merytorycznym (postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 25 stycznia 2012 r., V CNP 42/11, nie publ., z dnia 9 maja 2012 r., V CNP 63/11, nie publ., z dnia 13 marca 2014 r., II CNP 64/14, nie publ., z dnia 9 października 2013 r., II CNP 34/13, nie publ., z dnia 27 stycznia 2015 r., I CNP 23/14, nie publ., z dnia 25 listopada 2015 r., I BP 3/15, nie publ.) Od innych orzeczeń, w tym incydentalnych i o charakterze formalnym, jej wniesienie jest od dnia 25 listopada 2011 r. niedopuszczalne – odszkodowania z tytułu szkody wyrządzonej przez wydanie takiego orzeczenia można domagać się bez uprzedniego stwierdzenia niezgodności z prawem w postępowaniu ze skargi (art. 4241b w zw. z art. 424 § 1 i 2 k.p.c.). Z tych względów orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 4248 § 1 k.p.c. aj 3