III CRN 408/69

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia B. Łubkowski. Sędziowie: F. Wesely (sprawozdawca), W. Kuryłowicz.SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa Longiny G. przeciwko Stanisławie L. o 8.430 zł, na skutek wniosku pozwanej o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Wojewódzkiego w Łodzi z dnia 27 stycznia 1968 r.,przekazał wniosek Sądowi Wojewódzkiemu w Łodzi, jako właściwemu do jego rozpoznania.Uzasadnienie faktyczneSąd Powiatowy wyrokiem wstępnym z dnia 14 lutego 1966 r. ustalił, iż roszczenie powódki o wydanie jej określonej ilości płodów i innych rzeczy lub ich równowartości jest co do zasady słuszne. Rewizja pozwanej od tego wyroku została oddalona.Następnie wyrokiem z dnia 6.I.1967 r. Sąd Powiatowy zasądził na rzecz powódki kwotę 8.430 zł z tytułu równowartości płodów i innych rzeczy na podstawie ustaleń uwzględniających opinię biegłego. Rewizja pozwanej od tego wyroku została również oddalona.Ten ostatni wyrok został zaskarżony rewizją nadzwyczajną w części zasądzającej kwotę wyższą niż 6.310 zł, jednakże Sąd Najwyższy wyrokiem z dnia 17 listopada 1969 r. III CRN 408/69 rewizję tę oddalił.W dniu 13.I.1971 r. pozwana wniosła do Sądu Najwyższego skargę o wznowienie postępowania, powołując się na to, że wykryte zostały nowe środki dowodowe, tj. na podstawę z art. 403 § 2 k.p.c.Jednakże Sąd Najwyższy, który rozpoznawał sprawę z rewizji nadzwyczajnej i który rewizję tę oddalił, nie jest w rozumieniu art. 405 k.p.c. sądem właściwym do wznowienia postępowania, bo postępowanie to zostało przecież zakończone prawomocnym wyrokiem Sądu Wojewódzkiego. Inna byłaby sytuacja wówczas, gdyby Sąd Najwyższy, uwzględniając rewizję nadzwyczajną, orzekł co do istoty sprawy (art. 422 § 1 k.p.c.). Wtedy bowiem postępowania nie kończyłoby orzeczenie Sądu Wojewódzkiego wobec zastąpienia go innym orzeczeniem, mianowicie orzeczeniem Sądu Najwyższego.Dlatego też w omawianym wypadku nie ma zastosowania uchwała siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 23.I.1967 r. III CZP 87/66 (OSNCP 1967, poz. 117), wedle której właściwym sądem do wznowienia postępowania z przyczyn wymienionych w art. 403 § 2 k.p.c., jeśli sprawa była rozpoznawana w dwóch instancjach, jest sąd rewizyjny. Sądu Najwyższego nie można uważać za sąd II instancji, jeżeli sprawę rozpoznaje na skutek rewizji nadzwyczajnej i jeśli rewizji tej nie uwzględnia. Wprawdzie do postępowania z rewizji nadzwyczajnej mają odpowiednie zastosowanie przepisy o rewizji, jednakże nie oznacza to, żeby Sąd Najwyższy rozpoznający sprawę z rewizji nadzwyczajnej stawał się wskutek tego sądem II instancji w rozumieniu art. 405 k.p.c., jeżeli zaskarżonego prawomocnego orzeczenia nie podważył. Nie można tutaj stawiać znaku równości między sytuacją, w której chodzi o wyrok sądu I instancji nieprawomocny i sądu II instancji, a sytuacją, gdy chodzi o wyrok prawomocny i wyrok Sądu Najwyższego oddalający rewizję nadzwyczajną.Z uzasadnienia skargi o wznowienie wynika, że skarżący opiera swą skargę również na przyczynach z art. 403 § 1 pkt 1 k.p.c., a więc na oparciu wyroku Sądu Powiatowego na dokumencie podrobionym. Cytowana wyżej uchwała składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego wyjaśniła, że w takim wypadku nie zachodzi zaskarżenie wyroku sądu wyższej instancji.Dodać trzeba, że Sąd Najwyższy w niniejszej sprawie rozpoznał sprawę tylko w zakresie ograniczonym, bo nie mógł kontrolować samej zasady powództwa, przesądzonej wyrokiem wstępnym, którego rewizja nadzwyczajna nie zaskarżyła, i dlatego tym bardziej nie mógłby Sąd Najwyższy orzec co do dopuszczalności wznowienia ze skargi kwestionującej zasadność roszczenia, a nie tylko jego wysokość.Skarżący podniósł, że Sąd Najwyższy - jego zdaniem - dopuścił się błędów w zakresie stosowania prawa procesowego. Jednakże wywody te są w ogóle bezprzedmiotowe, gdyż nie mogą być podstawą do wznowienia postępowania.Dlatego z mocy art. 406 w związku z art. 200 § 1 k.p.c. przekazano skargę o wznowienie do rozpoznania Sądowi Wojewódzkiemu według właściwości.