III CSK 113/17

Sygn. akt III CSK 113/17 POSTANOWIENIE Dnia 29 września 2017 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Barbara Myszka w sprawie z wniosku V. sp. z o.o. w T. (dawniej V. sp. z o.o. w C.) przy uczestnictwie M.M. i Skarbu Państwa - Starosty C. o zasiedzenie służebności, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 29 września 2017 r., na skutek skargi kasacyjnej uczestnika M.M. od postanowienia Sądu Okręgowego w K. z dnia 19 maja 2016 r., sygn. akt II Ca (….), 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2. zasądza od uczestnika M.M. na rzecz wnioskodawczyni kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli: 1. w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, 2. istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, 3. zachodzi nieważność postępowania lub 2 4. skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Przytoczony przepis pozwala Sądowi Najwyższemu na wstępną, merytoryczną ocenę wniesionej skargi kasacyjnej i zbadanie, czy za jej rozpoznaniem przemawia interes społeczny, skarga kasacyjna bowiem jest środkiem prawnym funkcjonującym przede wszystkim w interesie publicznym, który z kolei przemawia za skoncentrowaniem się Sądu Najwyższego na sprawach najpoważniejszych i precedensowych. Uczestnik M.M. złożył skargę kasacyjną od postanowienia Sądu Okręgowego w K. z dnia 19 maja 2016 r., oddalającego jego apelację od postanowienia Sądu Rejonowego w C. z dnia 10 grudnia 2015 r., którym Sąd Rejonowy stwierdził, że wnioskodawczyni, V. sp. z o.o. w C., z dniem 6 grudnia 2010 r. nabyła przez zasiedzenie służebność przesyłu o treści oznaczonej w sentencji, obciążającą nieruchomość będącą własnością uczestnika. Powołując się na obie podstawy określone w art. 3983 § 1 k.p.c., wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia Sądu Rejonowego w C. i przekazanie sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania, ewentualnie – w razie uznania, że podstawa kasacyjna określona w art. 3983 § 1 pkt 2 k.p.c. jest nieuzasadniona – o orzeczenie co do istoty sprawy zgodnie z żądaniem apelacji. Uzasadniając wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący wskazał na przesłankę określoną w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. Twierdził, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne. Analiza wywodów zawartych w skardze kasacyjnej prowadzi do wniosku, że skarżący nie przytoczył przekonujących argumentów świadczących o występowaniu w niniejszej sprawie wskazanej przez niego przesłanki uzasadniającej przyjęcie skargi do rozpoznania. W przepisie art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. chodzi o zagadnienie prawne obejmujące poważną wątpliwość prawną, nierozwiązane dotąd w orzecznictwie sądowym, którego wyjaśnienie jest potrzebne do rozstrzygnięcia sprawy. Skarżący wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania ze względu na występujące w sprawie istotne zagadnienie prawne powinien sformułować to zagadnienie, wskazać na wyłaniające się poważne wątpliwości interpretacyjne, przytoczyć 3 argumenty prowadzące do rozbieżnych ocen i wykazać, że wyjaśnienie przedstawionego zagadnienia będzie miało znaczenie zarówno dla praktyki sądowej, jak i dla rozstrzygnięcia skargi kasacyjnej. Chodzi przy tym wyłącznie o poważne wątpliwości, wykraczające poza poziom zwykłych wątpliwości prawnych, które powstają niemal w każdym procesie decyzyjnym. W niniejszej sprawie skarga kasacyjna uczestnika jest dotknięta wadą konstrukcyjną, ponieważ skarżący nie sformułował konkretnego zagadnienia prawnego ani nie sporządził odrębnego uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania tylko ogólne uzasadnienie skargi kasacyjnej. Dotyczy to także wywodów zawartych w piśmie z dnia 5 października 2016 r., stanowiącym uzupełnienie braków skargi kasacyjnej. Z tej przyczyny nie wiadomo jakie kwestie, zdaniem skarżącego, wywołują poważne wątpliwości interpretacyjne i wymagają rozważenia. Sąd Najwyższy nie jest natomiast zobowiązany ani uprawniony do zastępowania skarżącego i poszukiwania okoliczności, które uzasadniałyby przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania. W tej sytuacji można jedynie ogólnie zauważyć, że problematyka zasiedzenia służebności przesyłu nie stanowi w orzecznictwie Sądu Najwyższego novum, gdyż Sąd Najwyższy już niejednokrotnie dokonywał wykładni powołanych przez skarżącego przepisów art. 292 w związku z art. 172 oraz art. 3054 k.c. Pozwala to na stwierdzenie, że wywody skarżącego nie zmierzają do wyjaśnienia nowych, nierozwiązanych w orzecznictwie zagadnień prawnych o istotnym znaczeniu dla praktyki sądowej, lecz wyłącznie do poddania zaskarżonego postanowienia kontroli kasacyjnej. Konkludując trzeba stwierdzić, że w sprawie nie zachodzi przesłanka z art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. ani brana pod rozwagę z urzędu nieważność postępowania. Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i orzekł o kosztach postępowania kasacyjnego zgodnie z art. 520 § 2 w związku z art. 391 § 1, art. 39821 i art. 13 § 2 k.p.c. oraz w związku z § 11 pkt 3 i § 16 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.). aj 4