III CSK 126/14

Sygn. akt III CSK 126/14 POSTANOWIENIE Dnia 12 czerwca 2014 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jacek Gudowski w sprawie z wniosku J. D. przy uczestnictwie E. N., R. M., A. B., M. M. i Gminy C. o zniesienie współwłasności, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 12 czerwca 2014 r., na skutek skargi kasacyjnej uczestników R. M. i M. M. od postanowienia Sądu Okręgowego w K. z dnia 1 października 2013 r., sygn. akt II Ca […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i zasądza od uczestników R. M. i M. M. na rzecz uczestnika Gminy C. kwotę 900 zł (dziewięćset zł) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. 2 UZASADNIENIE Uczestnicy M. M. i R. M. wnieśli skargę kasacyjną od postanowienia Sądu Okręgowego w K. z dnia 1 października 2013 r., wskazując na „oczywistość skargi kasacyjnej” (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.). Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Jeżeli przesłanką wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania jest twierdzenie skarżących, że skarga jest oczywiście uzasadniona, powinni oni w uzasadnieniu wniosku zawrzeć wywód prawny wskazujący, w czym wyraża się ta „oczywistość” i przedstawić argumenty wykazujące, że rzeczywiście skarga jest oczywiście uzasadniona. Wymaganie to jest spełnione, gdy skarżący wykażą, że wyrok zapadł z oczywistym, rażącym naruszeniem przepisów prawa lub podstawowych zasad obowiązujących w praworządnym państwie, widocznym na „pierwszy rzut oka”, bez konieczności przeprowadzenia bardziej szczegółowej analizy (np. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 27 kwietnia 2006 r., I CZ 15/06, nie publ., z dnia 26 kwietnia 2006 r., II CZ 28/06, nie publ., z dnia 29 listopada 2007 r., II CSK 460/07, nie publ., z dnia 18 czerwca 2008 r., III CSK 110/08, nie publ., 21 września 2010 r., III UK 95/10, nie publ. lub z dnia 2 grudnia 2011 r, III SK 31/11, nie publ.). W skardze nie wykazano oczywistej jej zasadności, skarżący bowiem ograniczyli się jedynie do ogólnego wywodu niezawierającego argumentów ściśle prawnych. Poza tym zarzuty skarżących zostały wymierzone w ustalenia faktyczne i ocenę dowodów dokonaną przez Sądy obu instancji, co w postępowaniu kasacyjnym jest niedopuszczalne (art. 3983 § 3 k.p.c.). Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.), o kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygając na podstawie art. 520 § 3 k.p.c. [aw]