III CSK 194/18

Sygn. akt III CSK 194/18 POSTANOWIENIE Dnia 15 lutego 2019 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jacek Gudowski w sprawie z wniosku K. S. i J. S. przy uczestnictwie R. L. o zasiedzenie, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 15 lutego 2019 r., na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawców od postanowienia Sądu Okręgowego w K. z dnia 18 stycznia 2018 r., sygn. akt II Ca (…), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 18 stycznia 2018 r. Sąd Okręgowy w K. w sprawie o zasiedzenie oddalił apelację wnioskodawców od postanowienia Sądu Rejonowego w K. z dnia 29 marca 2017 r. Wnioskodawcy wnieśli skargę kasacyjną, wskazując, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne dotyczące zastosowania art. 339 k.c., a także konieczna jest odpowiedź na pytanie, czy w sprawie o zasiedzenie nieruchomości zasadne jest żądanie od wnioskodawców będących małżonkami wykazania, iż przez cały okres zasiedzenia ich posiadania wykraczało poza granice przysługującego im prawa do posiadania i korzystania z rzeczy wynikającego ze współwłasności tej nieruchomości, gdy tylko jeden z małżonków stał się 2 współwłaścicielem tej nieruchomości i to dopiero po kilkunastu latach biegu okresu zasiedzenia. Ponadto skarżący wskazali, że skarga jest oczywiście uzasadniona. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: W skardze kasacyjnej nie podniesiono podstawy kasacyjnej przewidzianej w art. 3983 § 1 pkt 2 k.p.c., zatem zarzuty stawiane w ramach podstawy przewidzianej w art. 3983 § 1 pkt 1 k.p.c. mogą być rozpatrywane tylko na gruncie stanu faktycznego ustalonego w zaskarżonym wyroku (art. 39813 § 2 k.p.c.). Ten stan faktyczny w sposób oczywisty wskazuje, że nie ma podstaw do zastosowania art. 339 k.c., oraz że przesłanka zasiedzenia przewidziana w art. 172 k.c. nie została spełniona. O zasadności skargi, a tym bardziej o jej oczywistej zasadności nie może być zatem mowy. Nie można także uznać, że w sprawie występuje przytoczone zagadnienie prawne, zostało ono bowiem sformułowane bez należytego uzasadnienia, w tym odwołania się do dotychczasowej judykatury i wypowiedzi piśmiennictwa. W istocie jednak jego sformułowanie stanowi próbę podważenia dokonanych w sprawie ustaleń i obalenia wynikających z nich wniosków. Z judykatury Sądu Najwyższego wynika, że zagadnienie prawne uzasadniające przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania musi mieć charakter istotny i być zagadnieniem ściśle jurydycznym, dającym się przedstawić w sposób syntetyczny, abstrakcyjny i oderwany od kontrowersji dotyczących ustaleń lub oceny dowodów. Tych wymagań „zagadnienie” postawione przez skarżących nie spełnia. Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.). aj