III CSK 204/19

Sygn. akt III CSK 204/19 POSTANOWIENIE Dnia 28 lutego 2020 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Monika Koba w sprawie z powództwa R. sp. z o.o. w K. przeciwko Gminie Miejskiej K. o zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 28 lutego 2020 r., na skutek skargi kasacyjnej strony powodowej od wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 24 stycznia 2019 r., sygn. akt XII Ga (…), 1. odrzuca skargę. 2. oddala wniosek pozwanej o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 24 stycznia 2019 r. Sąd Okręgowy w K. oddalił apelację powódki R.. Sp. z o. o. w K. (dalej: „R.”) od wyroku Sądu Rejonowego w K. z dnia 13 listopada 2017 r. oddalającego jej powództwo o zapłatę od pozwanej Gminy Miejskiej K. kwoty 61.102,19 zł tytułem nadpłaconego czynszu za wynajmowany od pozwanej lokal użytkowy. Orzeczenie to zostało zaskarżone skargą kasacyjną przez powódkę. Wnosząc o jej przyjęcie do rozpoznania wskazała, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, które wymaga odpowiedzi na pytania: 2 1) „czy w drodze zarządzenia organu wykonawczego gminy wydanego na podstawie art. 30 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. 2019 poz. 506) Prezydent Miasta K. reprezentujący stronę umowy cywilnoprawnej (umowy najmu) może de facto jednostronnie modyfikować treść łączącego strony zobowiązania? 2) „czy sąd jest władny stosując art. 65 § 2 k.c. i wskazane tamże dyrektywy wykładni oświadczeń woli ustalać rzeczywistą intencję organu wydającego zarządzenie, w szczególności w realiach sprawy intencję Prezydenta Miasta K. wydającego w dniu 20 lutego 2014 r. zarządzenie nr (…) zgodnie z którym - przeznaczono lokal użytkowy o pow. 522,61 m2 stanowiący własność Gminy Miejskiej K., usytuowany w budynku S. 3 w K. do wynajęcia drogą bezprzetargową na rzecz powódki w kontekście tego czy: - samo wskazanie w zarządzeniu, iż umowa najmu miałaby zostać zawarta „drogą bezprzetargową” rzeczywiście oznacza, że zastosowano przepisy dotyczące zawierania umów najmu w trybie bezprzetargowym w odniesieniu do nieruchomości, która w takim trybie wynajęta być nie mogła, - określenie „bezprzetargowy” oznacza czy też nie jedynie formę wyrażenia zgody na dokonanie „przeniesienia praw” z umowy najmu zadłużonej F. sp. z o.o. sp.k. na R. za spłatą zobowiązań tej pierwszej?”. W ocenie skarżącej skarga kasacyjna jest również oczywiście uzasadniona. W odpowiedzi na skargę kasacyjną pozwana wniosła o odmowę przyjęcia jej do rozpoznania ewentualnie oddalenie skargi oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3982 § 2 pkt 1 k.p.c. skarga kasacyjna jest niedopuszczalna bez względu na wartość przedmiotu sporu między innymi w sprawach o czynsz najmu lub dzierżawy. Przez czynsz najmu bądź dzierżawy w których skarga kasacyjna jest niedopuszczalna należy rozumieć sprawy dotyczące obowiązku płacenia czynszu, jego rodzaju, wysokości, sposobu płacenia oraz istnienia zobowiązania z tego tytułu. Będą to zatem sprawy o zapłatę czynszu najmu jak i sprawy o ustalenie stosunku prawnego lub prawa, jak i sprawy o ukształtowanie, 3 jeżeli tylko przedmiotem ustalenia bądź ukształtowania ma być czynsz najmu, bez względu na sposób obrony pozwanego i konfigurację podmiotową stron (por. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 17 kwietnia 1998 r., II CKN 587/97, OSNC 1998, nr 12, poz. 213, z dnia 10 lutego 2011 r., IV CZ 124/10, niepubl., z dnia 3 lutego 2012 r., I CZ 4/12, niepubl., z dnia 5 grudnia 2013 r., V CSK 25/13, niepubl., z dnia 2 października 2014 r., IV CSK 71/14, niepubl., z dnia 8 października 2014 r., IV CSK 194/14, niepubl., z dnia 9 grudnia 2015 r., II CSK 14/15, niepubl.). W orzecznictwie Sądu Najwyższego utrwalony jest pogląd, że sprawą o czynsz najmu, w której skarga kasacyjna jest wyłączona, jest także sprawa objęta przedmiotem sporu w niniejszej sprawie - o zwrot nadpłaconego czynszu najmu (por. m.in. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 2 grudnia 2014 r., V CSK 286/14, niepubl.). Nie może być inaczej, skoro ta sama kwota dochodzona przez wynajmującego, w razie jej nie zapłacenia przez najemcę, byłaby objęta ograniczeniem dopuszczalności wniesienia skargi bez względu na wartość przedmiotu sporu. Z przytoczonych względów na podstawie art. 3986 § 3 k.p.c. skargę kasacyjną należało odrzucić, jako niedopuszczalną. Wniosek pozwanej o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego oddalono, w odpowiedzi na skargę nie dostrzeżono bowiem problemu dopuszczalności skargi i nie sformułowano wniosku o jej odrzucenie (por. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 19 listopada 2014 r., III CSK 280/14, niepubl., z dnia 11 stycznia 2002 r., III CKN 563/01, niepubl., i z dnia 6 listopada 2018 r., II CNP 18/18, niepubl.). 4 aj