III CSK 218/17

Sygn. akt III CSK 218/17 POSTANOWIENIE Dnia 8 listopada 2017 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jacek Gudowski w sprawie z wniosku I.S.S. i A.S. przy uczestnictwie T.B., J.C., H.D., R.D., Gminy K. - Miejskiego Zarządu Dróg w K., J.M., R.P., H.S., M.S., J.S., Województwa Ś. i H.B. o zasiedzenie, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 8 listopada 2017 r., na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawców od postanowienia Sądu Okręgowego w K. z dnia 7 października 2016 r., sygn. akt II Ca (…), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i zasądza od wnioskodawców na rzecz uczestniczki J.M. kwotę 450 zł (czterysta pięćdziesiąt zł) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 7 października 2016 r. Sąd Okręgowy w K., w sprawie o zasiedzenie, zmienił zaskarżone postanowienie Sądu Rejonowego w K. z dnia 14 czerwca 2012 r. i oddalił wniosek. Wnioskodawcy wnieśli skargę kasacyjną, wskazując, że w sprawie istnieje potrzeba wykładni przepisów art. 172 k.c. w związku z art. 336 i 209 k.c., wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów w zakresie oceny charakteru czynności współwłaściciela i możliwości traktowania ich jako czynności 2 samoistnego posiadacza udziałów innych współwłaścicieli, a nie jako czynności zachowawczych. Ponadto wskazali, że skarga jest oczywiście uzasadniona. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Ocena samoistności posiadania jest zawsze uzależniona od konkretnych okoliczności o charakterze podmiotowym i przedmiotowym; jest kwestią faktu (por. np. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 11 marca 1999 r., III CKN 199/98, nie publ., i z dnia 14 stycznia 2000 r., I CKN 341/98, nie publ.). Wiele także zależy od jakości i mocy dowodów oraz ich oceny. W związku z tym stanowiska sądów - także Sądu Najwyższego - zajęte w podobnych sprawach mogą różnić się, także przy ocenie okoliczności eksponowanych w skardze kasacyjnej. W oderwaniu od konkretnych okoliczności, postawy posiadacza oraz innych osób nie można ustanowić jednolitych kryteriów kwalifikacji określonego posiadania jako posiadania samoistnego. W tej sytuacji przyczyna kasacyjna wskazana przez skarżących musi być oceniana wyłącznie jako efekt ich subiektywnego poglądu na ustalenia Sądu i ich ocenę. Skarga kasacyjna nie jest oczywiście uzasadniona, gdyż wymaganie to jest spełnione, gdy skarżący wykażą, że orzeczenie zapadło z oczywistym, rażącym naruszeniem przepisów prawa lub podstawowych zasad obowiązujących w praworządnym państwie, widocznym na „pierwszy rzut oka”, bez konieczności przeprowadzenia bardziej szczegółowej analizy (np. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 27 kwietnia 2006 r., I CZ 15/06, nie publ., z dnia 26 kwietnia 2006 r., II CZ 28/06, nie publ., z dnia 29 listopada 2007 r., II CSK 460/07, nie publ., z dnia 18 czerwca 2008 r., III CSK 110/08 nie publ., 21 września 2010 r., III UK 95/10, nie publ., z dnia 2 grudnia 2011 r., III SK 31/11, nie publ.). Takie okoliczności w niniejszej sprawie nie występują. Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.), o kosztach rozstrzygając na podstawie art. 520 § 3 w związku z art. 13 § 2, art. 391 § 1 i art. 39321 k.p.c. jw 3