III CSK 219/14

Sygn. akt III CSK 219/14 POSTANOWIENIE Dnia 24 września 2014 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Irena Gromska-Szuster w sprawie z powództwa A. F. przeciwko T. ([…]) sp. z o.o. w K. o zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 24 września 2014 r., na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 17 grudnia 2013 r., sygn. akt I ACa […], 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania; 2) zasądza od strony pozwanej na rzecz powódki kwotę 3600 zł (trzy tysiące sześćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. 2 UZASADNIENIE Zaskarżonym wyrokiem z dnia 17 grudnia 2013 r. Sąd Apelacyjny w […] oddalił apelację strony pozwanej od wyroku Sądu pierwszej instancji zasądzającego od strony pozwanej na rzecz powódki kwotę 241 083,60 zł z ustawowymi odsetkami tytułem wynagrodzenia za wykonane usługi przewozowe. W skardze kasacyjnej opartej na obu podstawach, strona pozwana jako uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania wskazała na przesłanki przedsądu przewidziane w art. 3989 § 1 pkt 3 i 4 k.p.c. Stwierdziła, że została pozbawiona możności obrony swych praw na skutek uniemożliwienia przez Sąd Okręgowy zadawania powódce pytań oraz bezzasadną odmowę przeprowadzenia dowodów przez ten Sąd. Ponadto stwierdziła, że w świetle przytoczonych podstaw kasacyjnych, skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Analiza uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania prowadzi do oceny, że skarżąca nie wykazała istnienia w sprawie przesłanek przedsądu, na które się powołała. Wskazując we wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania na nieważność postępowania przed Sądem pierwszej instancji, skarżąca nie zgłosiła jednocześnie żadnego zarzutu w tym przedmiocie w podstawach kasacyjnych, co było konieczne z uwagi na to, że skarga kasacyjna dotyczy uchybień Sądu drugiej instancji i Sąd Najwyższy w ramach jej rozpoznania nie bada z urzędu nieważności postępowania przed Sądem pierwszej instancji. Ocena kasacyjna, czy doszło do nieważności postępowania przed Sądem pierwszej instancji jest zatem możliwa tylko wtedy, gdy skarżący sformułuje w tym przedmiocie odpowiednie zarzuty dotyczące wadliwości postępowania Sądu drugiej instancji, czego strona pozwana nie uczyniła (porównaj między innymi wyrok Sądu Najwyższego z dnia 21 listopada 1997r. I CKN 825/97, OSNC 1998/5/81). W tej sytuacji żądanie przyjęcia skargi 3 kasacyjnej do rozpoznania oparte na zarzucie nieważności postępowania przed Sądem pierwszej instancji nie może być skuteczne. Niezależnie od tego trzeba stwierdzić, że niewątpliwie nie doszło do nieważności postępowania przewidzianej w art. 379 pkt 5 k.p.c. (choć i tego przepisu skarżąca nie powołała w skardze kasacyjnej), gdyż w okolicznościach rozpoznawanej sprawy, uchylenie niektórych pytań zadawanych przez pozwaną powódce oraz oddalenie wniosków dowodowych pozwanej było wynikiem uchybienia przez nią terminu do zgłoszenia zarzutów i dowodów w przedmiocie objętym późniejszymi pytaniami i wnioskami dowodowymi. W tej sytuacji nie może być mowy o nieważności postępowania, gdyż to nie z powodu wadliwego postępowania sądu czy strony przeciwnej, lecz z powodu naruszenia przez pozwaną zasad prekluzji procesowej, doszło do ograniczenia możliwości dowodzenia przez nią określonych twierdzeń i zarzutów. Niewątpliwie nie zostało również wykazane, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., gdyż skarżąca nie uzasadniła tej przesłanki przedsądu, poprzestając na powołaniu się na podstawy kasacyjne, co jest oczywiście niewystarczające (porównaj między innymi postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 8 marca 2002 r. I PKN 34/01, OSNP 2004/6/100, z dnia 10 stycznia 2003 r. V CZ 187/02, OSNC 2004/3/49 i z dnia 11 stycznia 2008 r. I UK 285/07, nie publ.). Późniejsze pismo pozwanej w tym przedmiocie, nazwane „uzupełnieniem skargi kasacyjne”, wniesione do Sądu Najwyższego w dniu 22 września 2014 r., jako spóźnione, nie wywołało żadnych skutków procesowych. Ewentualne uzupełnienie skargi kasacyjnej jest bowiem dopuszczalne tylko w terminie zastrzeżonym do jej wniesienia, a więc w terminie dwóch miesięcy od doręczenia stronie odpisu wyroku Sądu drugiej instancji z uzasadnieniem (art. 3985 § 1 k.p.c.), co w sprawie nastąpiło w dniu 3 lutego 2014 r. Biorąc to pod uwagę Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, nie znajdując też okoliczności, które w ramach przedsądu obowiązany jest brać pod uwagę z urzędu. 4 O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 w zw. z art. 108 § 1, art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c. [aw]