IV CSK 557/13

Sygn. akt IV CSK 557/13 POSTANOWIENIE Dnia 13 marca 2014 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Irena Gromska-Szuster w sprawie z powództwa P. […] Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w C. przeciwko U. […] Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w P. o pozbawienie wykonalności tytułu wykonawczego i zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 13 marca 2014 r., na skutek skargi kasacyjnej strony powodowej od wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 25 kwietnia 2013 r., sygn. akt I ACa […], 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania; 2) zasądza od strony powodowej na rzecz strony pozwanej kwotę 3600 zł (trzy tysiące sześćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. 2 UZASADNIENIE Zaskarżonym wyrokiem z dnia 25 kwietnia 2013 r. Sąd Apelacyjny w […] oddalił apelację strony powodowej od wyroku Sądu pierwszej instancji oddalającego powództwo o pozbawienie wykonalności określonego tytułu wykonawczego oraz o zasądzenie kwoty 164 197,09 zł. Sądy obu instancji wskazały, że podstawą żądania było twierdzenie strony powodowej o potrąceniu przysługującej jej wierzytelności z wierzytelnością strony pozwanej objętą zaskarżonym tytułem wykonawczym, jednak strona powodowa nie wykazała, iż w chwili złożenia oświadczenia o potrąceniu przysługiwała jej wymagalna wierzytelność wobec strony pozwanej, gdyż wierzytelność, którą zgłosiła do potrącenia, wynikała z należności wyegzekwowanych przez komornika sądowego i nie była, jak twierdziła powódka, świadczeniem nienależnym. W skardze kasacyjnej strona powodowa jako uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania wskazała na potrzebę wykładni art. 548 k.c., art. 551 k.c. i art. 316 § 1 k.p.c. oraz na występujące na ich tle zagadnienia prawne jak również na oczywistą zasadność skargi kasacyjnej. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Analiza uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania prowadzi do oceny, że skarżąca nie wykazała istnienia w sprawie przesłanek przedsądu, na które się powołała. Nie wykazała potrzeby dokonania przez Sąd Najwyższy wykładni wskazanych przepisów prawa, gdyż nie wykazała występowania rozbieżności w orzecznictwie sądowym wynikających z przyjęcia przez sądy różnej wykładni tych przepisów ani nie przedstawiła pogłębionego wywodu prawnego wskazującego na występowanie w doktrynie różnic na tle ich wykładni (porównaj między innymi orzeczenia Sądu Najwyższego z dnia 15 października 2002 r. II CZ 102/02, z dnia 28 marca 2007 r. II CSK 84/07 i z dnia 8 lipca 2008 r., niepubl.). Nie przedstawiła też żadnych zagadnień, które miałyby charakter zagadnień prawnych w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. (porównaj między innymi orzeczenia Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2001 r. II CZ 35/01, OSNC 2002/1/11 i z dnia 13 lipca 2007 r. 3 III CSK 180/07, niepubl.). Uzasadnienie obu tych podstaw wniosku o przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, sprowadza się w istocie do krytyki wykładni i zastosowania wskazanych przepisów przez Sądy orzekające w sprawie i przedstawienia własnego stanowiska w tym przedmiocie, co nie jest wystarczające w świetle wymagań przewidzianych w art. 3989 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c. Niewątpliwie również nie zostało wykazane, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Uzasadnienie tej przesłanki przedsądu stanowi powtórzenie zarzutów przedstawionych w podstawach kasacyjnych, w części przejawia się w kwestionowaniu ustaleń faktycznych i oceny dowodów, niedopuszczalnym w skardze kasacyjnej (art. 3983 § 3 k.p.c.), nie zawiera natomiast argumentów pozwalających na stwierdzenie, że Sąd Apelacyjny w sposób oczywisty, a więc kwalifikowany, naruszył przepisy prawa i w wyniku tego wydał oczywiście wadliwy wyrok (porównaj między innymi orzeczenia Sądu Najwyższego z dnia 8 marca 2002 r. I PKN 34/01, OSNP 2004/6/100 i z dnia 10 stycznia 2003 r. V CZ 187/02, OSNC 2004/3/49). Biorąc to pod uwagę Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, nie znajdując też okoliczności, które w ramach przedsądu obowiązany jest brać pod uwagę z urzędu. Na wniosek strony pozwanej zawarty w odpowiedzi na skargę kasacyjną Sąd Najwyższy zasądził na jej rzecz od strony powodowej zwrot kosztów postępowania kasacyjnego na podstawie art. 98 w zw. z art. 108 § 1, art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c. [aw] jw