III CSK 241/20

Sygn. akt III CSK 241/20 POSTANOWIENIE Dnia 30 września 2021 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Grzegorz Misiurek w sprawie z wniosku Skarbu Państwa-Prezydenta Miasta T. przy uczestnictwie A.D., Gminy Miasta T. i Prokuratora Rejonowego w T. o zasiedzenie, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 30 września 2021 r., na skutek skargi kasacyjnej uczestniczki A. D. od postanowienia Sądu Okręgowego w T. z dnia 7 listopada 2019 r., sygn. akt I Ca (…), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. UZASADNIENIE Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Skarżąca oparła wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania na jej oczywistej zasadności. Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem judykatury, odwołanie się do przesłanki oczywistej zasadności skargi kasacyjnej wymaga przedstawienia, w czym wyraża się "oczywista zasadność" skargi oraz argumentacji wykazującej, że istotnie skarga jest oczywiście uzasadniona. Chodzi tu o wykazanie 2 kwalifikowanej postaci naruszenia prawa materialnego lub procesowego, polegającej na jego oczywistości widocznej prima facie, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej (zob. m.in. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 23 listopada 2011 r., III PK 44/11, niepubl.). Celem sformułowania powyższej przesłanki przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania nie jest wykazanie jedynie oczywistego naruszenie konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego, lecz sytuacji, w której naruszenie to spowodowało wydanie oczywiście nieprawidłowego orzeczenia (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 6 listopada 2012 r., III SK 16/12, niepubl.). Treść uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie przekonuje o jej oczywistej zasadności. Okoliczności wskazane przez skarżącą nie usprawiedliwiają takiej oceny zaskarżonego orzeczenia. Sąd Najwyższy nie dopatrzył się rażącego naruszenia powołanych przepisów, widocznego prima facie. Brak jest jakichkolwiek podstaw, aby twierdzić, że w niniejszej sprawie doszło do oczywistego naruszenia prawa. W uzasadnieniu wniosku skarżąca wskazała, że Sąd uznał, że „manifestowanie władztwa nad rzeczą nie jest konieczne, gdy nastąpiło ujawnienie posiadacza w księdze wieczystej”. Należy zauważyć, że przesłankami, które legły u podstaw przyjęcia przez Sąd drugiej instancji samoistnego posiadania prowadzącego do zasiedzenia było: władanie nabyte przez wydanie decyzji wywłaszczeniowej, ujawnienie tego faktu w księdze wieczystej i innych rejestrach, polegające na udostępnieniu przez Skarb Państwa i Gminę nieruchomości na potrzeby placu parkingowego i utrzymywanie tego stanu rzeczy przez około 40 lat przy dokonywaniu w późniejszych latach inwestycji polegających na utwardzaniu i urządzaniu placu oraz przy braku działań jakichkolwiek innych podmiotów ograniczających władanie wykonywane przez te podmioty. Mając powyższe na uwadze nie można uznać, że przesłanka przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania została w sposób właściwy wykazana. Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.). ke 3