III CSK 26/18

Sygn. akt III CSK 26/18 POSTANOWIENIE Dnia 24 maja 2018 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Paweł Grzegorczyk w sprawie z wniosku A. K. przy uczestnictwie S. W., M. T. i X. T. o rozgraniczenie, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 24 maja 2018 r., na skutek skargi kasacyjnej uczestnika S. W. od postanowienia Sądu Okręgowego w T. z dnia 3 października 2017 r., sygn. akt I Ca […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. 2 UZASADNIENIE Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Przepis ten odpowiada charakterowi skargi kasacyjnej, jako nadzwyczajnego środka zaskarżenia, o dominującym publicznoprawnym charakterze, przysługującego od orzeczeń wydanych po przeprowadzeniu dwuinstancyjnego postępowania sądowego, w którym sąd pierwszej i drugiej instancji dysponuje pełną kognicją w zakresie faktów i dowodów. W powiązaniu z art. 3984 § 2 k.p.c. oznacza to, że w skardze kasacyjnej nieodzowne jest powołanie i uzasadnienie okoliczności o charakterze publicznoprawnym, które stanowią wyłączną podstawę oceny pod kątem przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. Wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania uczestnik S. W. powołał się na jej oczywistą zasadność, która miała polegać na oczywistym naruszeniu przepisów prawa materialnego i postępowania cywilnego przez zaniechanie dokonania - mimo zgłoszenia przez uczestnika zarzutu zasiedzenia - jakichkolwiek ustaleń faktycznych w zakresie posiadania przygranicznego pasa gruntu przez uczestnika i jego poprzedników prawnych. Jak wyjaśniano wielokrotnie w judykaturze Sądu Najwyższego, przesłanka oczywistej zasadności (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.) oznacza, że dla przeciętnego prawnika podstawy wskazane w skardze prima facie zasługują na uwzględnienie. Sytuacja taka w szczególności istnieje wtedy, gdy bez wątpienia wystąpiły uchybienia, na które powołuje się skarżący, lub gdy jest pewne, że miały one wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia albo podniesione we wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania zarzuty oczywiście uzasadniają zasadność wniesionego środka zaskarżenia. Oczywiste jest przy tym tylko to, co można dostrzec bez potrzeby głębszej analizy, czy przeprowadzenia dłuższych badań 3 lub dociekań. Zarzucane uchybienia muszą zatem mieć kwalifikowany charakter i być dostrzegalne w sposób oczywisty dla przeciętnego prawnika (por. m.in. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 12 grudnia 2000 r., V CKN 1780/00, OSNC 2001, nr 3, poz. 52, postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 22 marca 2001 r., V CZ 131/00, OSNC 2001, nr 10, poz. 156). Skarżący nie wykazał we wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, by była ona uzasadniona, a tym bardziej by była ona - w przedstawionym rozumieniu - zasadna w stopniu oczywistym. Z analizy motywów zaskarżonego postanowienia, w powiązaniu z uzasadnieniem postanowienia Sądu pierwszej instancji - Sądu Rejonowego w B., jasno wynikało, że Sądy meriti dokonywały ustaleń faktycznych w zakresie twierdzonego przez uczestnika zasiedzenia spornego pasa gruntu, postępowanie dowodowe, z uwzględnieniem spoczywającego na uczestniku ciężaru dowodu (art. 6 k.c.), nie wykazało jednak, aby uczestnik i jego poprzednicy prawni władali tą częścią nieruchomości w sposób, który mógłby prowadzić do zasiedzenia. Sąd Okręgowy uznał expressis verbis za istotę sprawy to, że brak było wystarczających dowodów, aby stwierdzić, że uczestnik i jego poprzednicy prawni władali spornym fragmentem gruntu w sposób odpowiadający pojęciu posiadania. Dodać należało w tym kontekście, że ustawodawca przyznaje sądowi pierwszej i drugiej instancji swobodę w zakresie oceny dowodów i dokonywania ustaleń faktycznych, a podważanie wyników tej oceny w postępowaniu kasacyjnym jest niedopuszczalne (art. 3983 § 3 k.p.c. i art. 39813 § 2 k.p.c.). Z tych względów, na podstawie art. 3989 § 2 w związku z art. 13 § 2 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji. jw