III CSK 299/17

Sygn. akt III CSK 299/17 POSTANOWIENIE Dnia 20 kwietnia 2018 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jacek Gudowski w sprawie z wniosku T. P. i J. P. przy uczestnictwie M. P. i Wspólnoty Gruntowej "Ł." w P.o zasiedzenie nieruchomości, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 20 kwietnia 2018 r., na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawców od postanowienia Sądu Okręgowego w N. z dnia 1 czerwca 2017 r., sygn. akt III Ca …/17, odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i zasądza od wnioskodawców na rzecz uczestniczki M. P. kwotę 1350 zł (tysiąc trzysta pięćdziesiąt zł) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE 2 Postanowieniem z dnia 1 czerwca 2017 r. Sąd Okręgowy w N. w sprawie o zasiedzenie nieruchomości oddalił apelację od postanowienia Sądu Rejonowego w N. z dnia 27 października 2016 r. Wnioskodawcy wnieśli skargę kasacyjną, wskazując na jej oczywistą zasadność, m.in. przez błędne ustalenie władztwa wnioskodawców nad sporną nieruchomością, a także zignorowanie zeznań świadków przez Sądy obu instancji oraz rażące naruszenie swobodnej oceny dowodów (art. 233 k.p.c.). Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Skarga kasacyjna – zarówno w zakresie uzasadnienia przyczyny kasacyjnej, jak i uzasadnieniem podstaw kasacyjnych – wbrew użytym sformułowaniem, koncentruje się na krytyce ustaleń oraz oceny dowodów, co jest w postępowaniu kasacyjnym niedopuszczalne (3983 § 3 k.p.c.). Ocena dowodów jest zresztą podważana w sposób bezpośredni przez odwołanie się do naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. Skarżący nie wykazali zatem przesłanek oczywistej zasadności skargi kasacyjnej określonych jednolicie w orzecznictwie Sądu Najwyższego (np. postanowienia z dnia 27 kwietnia 2006 r., I CZ 15/06, nie publ., z dnia 26 kwietnia 2006 r., II CZ 28/06, nie publ., z dnia 29 listopada 2007 r., II CSK 460/07, nie publ., z dnia 18 czerwca 2008 r., III CSK 110/08 nie publ.). W okolicznościach sprawy oraz w świetle dokonanych ustaleń zastosowanie art. 172 k.c. przez odmowę stwierdzenia zasiedzenia było prawidłowe. Z tych względów orzeczono jak na wstępie (art. 3989 § 2 k.p.c.). aj