III CSK 316/16

Sygn. akt III CSK 316/16 POSTANOWIENIE Dnia 13 marca 2017 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jacek Gudowski w sprawie z wniosku S. sp. z o.o. z siedzibą w K. przy uczestnictwie R. W., M. K., S. W., B. W. i Gminy Miejskiej K. o zasiedzenie, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 13 marca 2017 r., na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawcy od postanowienia Sądu Okręgowego w K. z dnia 7 kwietnia 2016 r., sygn. akt II Ca (…), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i zasądza od wnioskodawcy na rzecz uczestnika Gminy Miejskiej K. kwotę 1800 zł (tysiąc osiemset zł) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 7 kwietnia 2016 r. Sąd Okręgowy w K. zmienił zaskarżone postanowienie Sądu Rejonowego w K. z dnia 7 września 2015 r., oddalając wniosek o zasiedzenie. Wnioskodawca wniósł skargę kasacyjną, wskazując na jej oczywistą zasadność, przejawiającą się w błędzie subsumpcji, tj. niezastosowaniu art. 172 § 1 k.c. w związku z art. 7 k.c. Wskazał także na występowanie w sprawie istotnych zagadnień prawnych związanych z uzewnętrznieniem woli posiadania nieruchomości oraz wpływu decyzji administracyjnych na zmianę charakteru posiadania. 2 Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Przyczyny kasacyjne przewidziane w art. 3989 § 1 k.p.c. mają charakter bezwzględny i samoistny; nie można ich relatywizować, uzależniać ich istnienia od istnienia lub nieistnienia innej przyczyny, poszukiwać między nimi gradacji lub stopnia „ważności”. W tej sytuacji „alternatywna” konstrukcja skargi w zakresie dotyczącym przyczyn kasacyjnych jest wadliwa, zwłaszcza że skarżący wytyka również, iż skarga jest oczywiście uzasadniona. Jeżeli tak jest i jeżeli oczywistość „jest widoczna już prima facie”, to nie może być mowy o istnieniu istotnych zagadnień prawnych, gdyż istotą takiego zagadnienia jest jego niejednoznaczność oraz potrzeba rozstrzygnięcia po dokonaniu szerokich rozważań oraz pogłębionych analiz. Skarżący nie przekonał Sądu Najwyższego o oczywistej zasadności skargi; jej oczywistość musi wynikać z oczywistych wad zaskarżonego orzeczenia, a nie z ekspresji zarzutów, które zostały zresztą wycelowane głównie w ustalenia faktyczne, co jest w postępowaniu kasacyjnym niedopuszczalne. To samo dotyczy kwestii określonej jako „istotne zagadnienia prawne”; stanowią one próbę skłonienia Sądu Najwyższego do oceny konkretnych ustaleń, a tym samym do ich podważenia w kierunku korzystnym dla skarżącego. Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.), o kosztach rozstrzygając na podstawie art. 520 § 3 w związku z art. 13 § 2, art. 391 § 1 i art. 39321 k.p.c. jw