III CSK 402/16

Sygn. akt III CSK 402/16 POSTANOWIENIE Dnia 18 maja 2017 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Barbara Myszka w sprawie z powództwa […] Transportu […] sp.j. w N. przeciwko T. […] S.A. w K. o zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 18 maja 2017 r., na skutek skargi kasacyjnej strony powodowej od wyroku Sądu Apelacyjnego w [...] z dnia 31 maja 2016 r., sygn. akt I ACa [...], 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2. zasądza od powódki na rzecz pozwanej kwotę 7200 zł (siedem tysięcy dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE 2 Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli: 1. w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, 2. istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, 3. zachodzi nieważność postępowania lub 4. skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Przytoczony przepis pozwala Sądowi Najwyższemu na wstępną, merytoryczną ocenę wniesionej skargi kasacyjnej i zbadanie, czy za jej rozpoznaniem przemawia interes społeczny, skarga kasacyjna bowiem jest środkiem prawnym funkcjonującym przede wszystkim w interesie publicznym, który z kolei przemawia za skoncentrowaniem się Sądu Najwyższego na sprawach najpoważniejszych i precedensowych. Powodowa spółka złożyła skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego w [...] z dnia 31 maja 2016 r., oddalającego jej apelację od wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 9 listopada 2015 r., którym Sąd Okręgowy oddalił powództwo o zasądzenie od pozwanej spółki kwoty 600 000 zł z odsetkami tytułem odszkodowania. Powołując się na obie podstawy określone w art. 3983 § 1 k.p.c., wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 9 listopada 2015 r. i przekazanie sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania. Uzasadniając wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżąca wskazała na przesłankę określoną w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. Twierdziła, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne związane z ustaleniem wysokości szkody w postaci utraconych korzyści. Podkreśliła, że w systemie prawa brak definicji legalnej instytucji utraconych korzyści, mimo że ustawodawca w art. 361 § 2 k.c. opowiedział się za koncepcją pełnej indemnizacji oraz że trudności pojawiają się przede wszystkim w sferze dowodzenia i bliżej niezdefiniowanych zasad oceny odpowiednich dowodów. 3 Analiza wywodów zawartych w uzasadnieniu skargi kasacyjnej prowadzi do wniosku, że skarżąca nie przytoczyła argumentów, świadczących o występowaniu w niniejszej sprawie przesłanki, o której mowa w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. W przepisie tym chodzi o zagadnienie prawne obejmujące poważną wątpliwość prawną, nierozwiązane dotąd w orzecznictwie sądowym, którego wyjaśnienie jest potrzebne do rozstrzygnięcia sprawy. Skarżący wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania ze względu na występujące w sprawie istotne zagadnienie prawne powinien sformułować to zagadnienie, wskazać na wyłaniające się poważne wątpliwości interpretacyjne, przytoczyć argumenty prowadzące do rozbieżnych ocen i wykazać, że wyjaśnienie przedstawionego zagadnienia będzie miało znaczenie zarówno dla praktyki sądowej, jak i dla rozstrzygnięcia skargi kasacyjnej. Chodzi przy tym wyłącznie o poważne wątpliwości, wykraczające poza poziom zwykłych wątpliwości prawnych, które powstają niemal w każdym procesie decyzyjnym. Skarżąca przytoczyła poglądy prezentowane zarówno w orzecznictwie, jak i w nauce prawa, wskazała na trudności dowodowe, lecz nie sformułowała konkretnego abstrakcyjnego zagadnienia prawnego, którego rozstrzygnięcie mogłoby przyczynić się do rozwoju prawa i wzbogacenia dotychczasowej praktyki sądowej. Problematyka szkody, jaką stanowi lucrum cessans była niejednokrotnie przedmiotem rozważań Sądu Najwyższego. Przykładowo tylko można tu wskazać na wyroki Sądu Najwyższego z dnia 3 października 1979 r., II CR 304/79 (OSNCP 1980, nr 9, poz. 164), z dnia 28 stycznia 1999 r., III CKN 133/98 (nie publ.), z dnia 18 października 2000 r., V CKN 111/00 (nie publ.), z dnia 27 listopada 2002 r., I CKN 1215/00 (OSP 2004, nr 1, poz. 3), z dnia 28 kwietnia 2004 r., III CK 495/02 (Biuletyn SN 2004, nr 11, s. 41), z dnia 26 stycznia 2005 r., V CK 426/04 (nie publ.), z dnia 22 stycznia 2008 r., II CSK 377/07 (nie publ.), z dnia 19 czerwca 2008 r., V CSK 19/08 (nie publ.) i z dnia 11 kwietnia 2014 r., I CSK 291/13 (nie publ.). W orzeczeniach tych Sąd Najwyższy wskazywał na kryteria służące za podstawę oceny szkody obejmującej utracone korzyści. Ustalenia wysokości konkretnej szkody może natomiast dokonać jedynie sąd na podstawie całokształtu okoliczności sprawy. 4 Konkludując trzeba stwierdzić, że w sprawie nie zachodzi wskazana przez skarżącą przesłanka określona w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. ani brana pod rozwagę z urzędu nieważność postępowania. Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i orzekł o kosztach postępowania kasacyjnego zgodnie z art. 98 oraz art. 99 w związku z art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c. oraz z § 2 pkt 7 i § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2015 r., poz. 1804) w związku z § 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2016 r., poz. 1667). aj l.n