III CSK 97/20

Sygn. akt III CSK 97/20 POSTANOWIENIE Dnia 23 października 2020 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jacek Grela w sprawie z powództwa B.W. przeciwko Firmie Handlowo-Usługowej "S." sp.j. w P., R. K. i U. K. przy udziale interwenienta ubocznego po stronie pozwanej […]. Ubezpieczeń SA V. w W. o zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 23 października 2020 r., na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 13 marca 2019 r., sygn. akt I ACa (…), 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania; 2. przyznaje od Skarbu Państwa - Sądu Apelacyjnego w (…) na rzecz adwokata B. P. kwotę 2700 (dwa tysiące siedemset) złotych, obejmującą podatek od towarów i usług, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej pozwanym z urzędu w postępowaniu kasacyjnym. UZASADNIENIE Powód B. W. w rozszerzonym żądaniu pozwu, skierowanym przeciwko pozwanym Firmie Handlowo-Usługowej S. Sp. J., U. K. i R. K. domagał się 2 zasądzenia od pozwanych zadośćuczynienia w kwocie 120.000 zł z ustawowymi odsetkami od dnia wniesienia pozwu co do 40.000 zł i od dnia rozszerzenia żądania co do 80.000 zł. W dniu 27 grudnia 2016 r. […]. Towarzystwo Ubezpieczeń spółka akcyjna V. w W. wniosła interwencję uboczną po stronie pozwanej. Sąd Okręgowy w T. wyrokiem z 12 rudnia 2017 r. zasądził solidarnie od pozwanych na rzecz powoda kwotę 60.000 zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie, w tym: od kwoty 40.000 zł od 25 stycznia 2016 r., a od kwoty 20.000 zł od 20 marca 2017 r., oddalił powództwo w pozostałym zakresie. Wyrokiem z 13 marca 2019 r. Sąd Apelacyjny w (…) oddalił apelacje powoda, pozwanych i interwenienta ubocznego. W skardze kasacyjnej pozwani jako uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania wskazali na przesłankę przedsądu przewidzianą w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. Zdaniem pozwanych, istnieje potrzeba wykładni art. 300 k.p., art. 362 k.c. oraz 445 § 1 k.c., gdyż ich wykładnia budzi poważne wątpliwości w zakresie oceny przyczynienia się pracownika do powstania szkody, a także zasad stosowania kryteriów ustalania wysokości zadośćuczynienia w przypadku, gdy pracownik przyczynił się do powstania szkody oraz wypłacono mu jednorazowe odszkodowanie z tytułu długotrwałego uszczerbku na zdrowiu przez ZUS. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: W judykaturze już wielokrotnie wypowiadano się na temat charakterystyki skargi kasacyjnej (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 13 czerwca 2018 r., II CSK 71/18, niepubl.). Wskazano tam m.in., że skarga kasacyjna została ukształtowana w przepisach kodeksu postępowania cywilnego jako nadzwyczajny środek zaskarżenia, nakierowany na ochronę interesu publicznego przez zapewnienie rozwoju prawa, jednolitości orzecznictwa oraz prawidłowej wykładni, a także w celu usunięcia z obrotu prawnego orzeczeń wydanych w postępowaniu dotkniętym nieważnością lub oczywiście wadliwych, nie zaś jako ogólnie dostępny 3 środek zaskarżenia orzeczeń umożliwiający rozpoznanie sprawy w kolejnej instancji sądowej. Koniecznej selekcji skarg pod kątem realizacji tego celu służy instytucja tzw. przedsądu, ustanowiona w art. 3989 k.p.c., w ramach której Sąd Najwyższy dokonuje wstępnej oceny skargi kasacyjnej. Ten etap postępowania przed Sądem Najwyższym jest ograniczony - co należy podkreślić - wyłącznie do zbadania przesłanek przewidzianych w art. 3989 § 1 pkt 1 - 4 k.p.c., nie zaś merytorycznej oceny skargi kasacyjnej. W razie spełnienia co najmniej jednej z tych przesłanek, przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania jest usprawiedliwione. Powołanie się na przesłankę przedsądu przewidzianą w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. wymaga wskazania przepisu prawa, którego wykładnia budzi wątpliwości, określenia zakresu koniecznej wykładni, wykazania, że wątpliwości interpretacyjne mają poważny charakter i wymagają zajęcia stanowiska przez Sąd Najwyższy, a jeżeli podstawą wniosku w tym zakresie jest twierdzenie o występujących w orzecznictwie sądowym rozbieżnościach wynikających z dokonywania przez sądy różnej wykładni przepisu, konieczne jest wskazanie rozbieżnych orzeczeń, dokonanie ich analizy i wykazanie, że rozbieżność wynika z różnej wykładni przepisu (por. m.in. niepublikowane postanowienia Sądu Najwyższego: z 15 października 2002 r. II CZ 102/02, z 28 marca 2007 r. II CSK 84/07, z 11 stycznia 2008 r. I UK 283/07 i z 8 lipca 2008 r. I CSK 111/08). Skarżący nie wykazali powołanej we wniosku przesłanki przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania w rozumieniu powyżej wyjaśnionym. W uzasadnieniu wniosku ograniczyli się jedynie do sformułowania kilku pytań, bez przedstawienia własnej propozycji odpowiedzi na nie, ani nie powołali się na dotyczące art. 300 k.p., art. 362 k.c. oraz 445 § 1 k.c. dotychczasowe wypowiedzi doktryny i Sądu Najwyższego albo sądów apelacyjnych. Pozwani nie wyjaśnili także z czego wynika potrzeba „uaktualnienia ich wykładni”, na którą powołują się we wniosku. Skarżący nie przedstawili argumentacji dowodzącej, iż powołane przepisy budzą poważne wątpliwości lub wywołują rozbieżności w orzecznictwie. 4 Biorąc to pod uwagę Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia do rozpoznania skargi kasacyjnej, nie znajdując też okoliczności, które obowiązany jest brać pod uwagę z urzędu w ramach przedsądu. O kosztach pełnomocnika z urzędu pozwanych orzeczono na podstawie § 8 pkt 6 w zw. z § 16 ust. 4 pkt 2 w zw. z § 3 i § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r., poz. 18 ze zm.), z uwzględnieniem wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 23 kwietnia 2020 r. (SK 66/19, Dz.U. z 2020 r., poz. 769), a więc przy zastosowaniu § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1800 ze zm.). jw