III CZ 144/25

III CZ 144/25 POSTANOWIENIE 1 grudnia 2025 r. Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: SSN Karol Weitz po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym 1 grudnia 2025 r. w Warszawie zażalenia B.P. na postanowienie Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 29 kwietnia 2024 r., V WSC 22/24, w sprawie z powództwa B.P. przeciwko M.W. o unieważnienie małżeństwa, oddala zażalenie. UZASADNIENIE B.P. złożyła skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 23 lutego 2023 r. wydanego sprawie V Acz 545/20 Postanowieniem z 29 kwietnia 2024 r. Sąd Apelacyjny w Warszawie odrzucił zażalenie. Sąd wskazał, że w świetle art. 4241 §1 k.p.c. skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia nie przysługuje od orzeczeń, które nie są orzeczeniami kończącymi postępowanie w sprawie. Zaskarżone przez B.P. postanowienie dotyczyło kwestii incydentalnej, tj. kwestii nieuiszczonych kosztów sądowych i kosztów zastępstwa procesowego i jako takie nie należało do orzeczeń kończących postępowanie w sprawie i wobec tego nie podlegało zaskarżeniu skargą o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia. Poza tym Sąd podniósł, że w postępowaniu związanym z postępowaniem przed Sądem Najwyższym zgodnie z art. 871 § 1 k.p.c. obowiązuje przymus adwokacko-radcowski, z którego zwolnione są tylko III CZ 144/25 2 osoby będące sędziami, prokuratorami, notariuszami, profesorami lub doktorami habilitowanymi nauk prawnych, a skarżąca do żadnej z tych kategorii nie należy. Z tych względów Sąd Apelacyjny na podstawie art. 4246 § 3 k.p.c. odrzucił skargę. Zażalenie na postanowienie z 29 kwietnia 2024 r. złożyła osobiście B.P., wyjaśniając, że jest prokuratorem i z tego tytułu ma zdolność postulacyjną przed Sądem Najwyższym. Zarzuciła naruszenie art. 871 §2 i art. 4246 k.p.c. i wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: W orzecznictwie wyjaśniono, że w procesie skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia nie przysługuje od postanowień w przedmiocie kosztów procesu (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 9 maja 2012 r. V CNP 65/11 nie publ.). Zażalenie skarżącej podlegało zatem oddaleniu jako bezzasadne, gdyż jej skarga była niedopuszczalna niezależnie od tego, że jako prokurator miała zdolność postulacyjną do wywiedzenia skargi. Z tych względów, na podstawie art. 39814 w związku z art. 3941 § 3 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji. (M.M.) [a.ł]