III CZ 3/19

Sygn. akt III CZ 3/19 POSTANOWIENIE Dnia 11 kwietnia 2019 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Anna Owczarek (przewodniczący) SSN Wojciech Katner (sprawozdawca) SSN Karol Weitz w sprawie z powództwa U. W. przeciwko S. W. i E. W. o uzgodnienie treści księgi wieczystej, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 11 kwietnia 2019 r., zażalenia pozwanych na postanowienie Sądu Okręgowego w K. z dnia 13 czerwca 2018 r., sygn. akt II Cz (…), oddala zażalenie. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 13 czerwca 2018 r. Sąd Okręgowy w K. odrzucił skargę kasacyjną pozwanych S. W. i E. W. od postanowienia Sądu Okręgowego w K. z dnia 3 października 2017 r. w sprawie z powództwa U. W. o uzgodnienie treści księgi wieczystej. Przyczyną odrzucenia skargi było nieuzupełnienie przez pozwanych jej braków formalnych w postaci nieopłacenie skargi w wysokości, w jakiej pozwani nie zostali zwolnieni od obowiązku jej poniesienia, w terminie zakreślonym przez Sąd (art. 3986 § 2 k.p.c.). W zażaleniu pozwani zarzucili Sądowi Okręgowemu naruszenie przepisów postępowania (bez wskazania jakich), w postaci nie ustosunkowania się do 2 wniosku pozwanych z dnia 5 czerwca 2018 r. o doręczenie wraz z uzasadnieniem postanowienia Sądu Okręgowego z dnia 7 maja 2018 r., którym odrzucone zostało zażalenie pozwanych na niemające uzasadnienia zarządzenie sędziego z dnia 27 marca 2018 r. w sprawie wymiaru opłaty sądowej. Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia i nadanie biegu sprawie oraz zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Zażalenie nie może zostać uwzględnione. Wysokość opłaty sądowej została określona postanowieniem z dnia 16 marca 2018 r., tego dnia wydane zostało zarządzenie wzywające stronę pozwaną do uiszczenia opłaty sądowej we wskazanej wysokości. Strona pozwana zaskarżyła to zarządzenie zażaleniem z dnia 18 kwietnia 2018 r. Zażalenie to zostało odrzucone jako niedopuszczalne wspomnianym postanowieniem z dnia 7 maja 2018 r. Wbrew stanowisku pozwanych zażalenie na postanowienie oraz na zarządzenie będące jego wynikiem, wzywające do uiszczenia częściowej opłaty od skargi kasacyjnej nie jest dopuszczalne jako nie znajdujące się w mającym charakter przepisu szczególnego art. 3942 § 1 k.p.c. Ustawodawca słusznie uznał, że w jakimś momencie musi się zakończyć możliwość kwestionowania rozstrzygnięć sądowych, dotyczących zagadnień formalnych, co do których podjęte zostały decyzje merytoryczne, nie ma żadnych nowych okoliczności, a dalsze procedowanie tylko przedłuża postępowanie sądowe, co jest tak dzisiaj kontestowane. Niezaskarżalność postanowienia, o które chodzi pozwanym, w sytuacji, gdy strona jest zastępowana przez profesjonalnego pełnomocnika została potwierdzona w postanowieniu Sądu Najwyższego z dnia 20 listopada 2014 r. V CZ 80/14, a następnie w uchwale Sądu Najwyższego w składzie siedmiu sędziów - zasadzie prawnej z dnia 16 marca 2017 r. III CZP 82/16 (OSNC 2017, nr 7-8, poz. 75). Błędem w sprawie było złożenie przez pełnomocnika pozwanych zażalenia na postanowienie Sądu Okręgowego zwalniające w ½ z opłaty od skargi kasacyjnej, które to postanowienie nie podlega zaskarżeniu. W sytuacji jednoczesnego nieopłacenia skargi kasacyjnej w wymaganej wysokości nastąpiło odrzucenie tej 3 skargi zgodnie z art. 3986 § 2 k.p.c. w związku z art. 112 ust. 3 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (jedn. tekst Dz. U. z 2018 r. poz. 300 ze zm.). Mając to na uwadze należało orzec jak w postanowieniu. jw