III CZ 50/16

Sygn. akt III CZ 50/16 POSTANOWIENIE Dnia 30 listopada 2016 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Maria Szulc (przewodniczący) SSN Marian Kocon (sprawozdawca) SSN Barbara Myszka w sprawie ze skargi A. H. o stwierdzenie niezgodności z prawem wyroku Sądu Okręgowego w N. z dnia 15 stycznia 2014 r., sygn. akt III Ca …/13, z powództwa D. G. przeciwko A. H. o zapłatę, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 30 listopada 2016 r., zażalenia skarżącego na postanowienie Sądu Okręgowego w N. z dnia 30 czerwca 2016 r., sygn. akt III WSC …/16, oddala zażalenie. 2 UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 23 czerwca 2016 r. Sąd Okręgowy w N. odrzucił skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku tego Sądu z dnia 15 stycznia 2016 r. wniesioną przez pozwanego, gdyż w ustawowym terminie skarżący nie uiścił należnej opłaty. W zażaleniu na to postanowienie pozwany wniósł o jego uchylenie. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Istota zarzutów zażalenia sprowadza się do twierdzenia, że w rubrum negatywnego postanowienia z dnia 25 lutego 2016 r. pominięto oznaczenie jego przedmiotu, skutkujące nieważnością tego postanowienia. Niewątpliwie, pominięcie w postanowieniu z dnia 25 lutego 2016 r. oznaczenia przedmiotu rozpoznania nakazuje ocenić jako uchybienie, niemniej jednak nie istnieje związek pomiędzy tym uchybieniem a podnoszonym w zażaleniu pozbawieniem możności działania. Dalej, Sąd Najwyższy może wprawdzie badać zasadność odmowy zwolnienia od kosztów sądowych przy rozpoznawaniu, jak w sprawie, zażalenia na postanowienie odrzucające skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia z powodu nieuiszczenia opłat, jednak może to uczynić tylko na wniosek skarżącego zawarty w zażaleniu (art. 39319 k.p.c. w zw. z art. 380 k.p.c.). Takiego wniosku pełnomocnik skarżącego nie zawarł w rozpoznawanym zażaleniu, gdyż nie wniósł o zweryfikowanie postanowienia z dnia 25 lutego 2016 r. Domagał się wyłącznie uchylenia zaskarżonego postanowienia z dnia 30 czerwca 2016 r. o odrzuceniu skargi, a sam zarzut naruszenia art. 102 ust. 1 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych i stwierdzenie o bezzasadności odmowy zwolnienia od kosztów nie mogą wywołać skutku określonego w art. 380 k.p.c. Z tych przyczyn orzeczono, jak w postanowieniu. jw kc