III CZ 51/14

Sygn. akt III CZ 51/14 POSTANOWIENIE Dnia 9 grudnia 2014 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Barbara Myszka (przewodniczący) SSN Marian Kocon (sprawozdawca) SSN Marta Romańska w sprawie ze skargi B. S. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego z dnia 18 października 2012 r. z powództwa Syndyka masy upadłości L.-P. sp. z o.o. w upadłości likwidacyjnej w K. przeciwko B. S. o zapłatę, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 9 grudnia 2014 r., zażalenia pozwanej na postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 25 lutego 2014 r., oddala zażalenie. 2 UZASADNIENIE W skardze o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego z dnia 18 października 2012 r. B. S. powołała się na dokumenty, orzeczenia sądu karnego z 2010 r., z których wynika, że członkowie zarządu powódki M. K. i L. J. oświadczyli notariuszowi niezgodnie z prawdą, iż Nadzwyczajne Zgromadzenie Wspólników podjęło uchwałę o wyrażeniu zgody na nabycie nieruchomości. Sąd Apelacyjny odrzucił skargę wobec braku ustawowej podstawy wznowienia oraz niezachowania terminu do jej wniesienia (art. 410 k.p.c.). W zażaleniu na to postanowienie skarżąca wniosła o jego uchylenie. Zarzuciła, że postanowienie o odrzuceniu skargi o wznowienie jest błędne, albowiem Sąd Apelacyjny dokonał merytorycznej oceny podstaw skargi, co na etapie badania dopuszczalności skargi jest niedopuszczalne. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Zgodnie z art. 410 § 1 k.p.c. sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie przepisanego terminu, niedopuszczalną lub nieopartą na ustawowej podstawie. Skarga o wznowienie postępowania nie opiera się na ustawowej podstawie w rozumieniu tego przepisu zarówno wtedy, gdy przytoczona w niej podstawa nie odpowiada wzorcowi którejkolwiek z podstaw wznowienia (art. 401, art. 4011, art. 403 k.p.c.), jak i wówczas, gdy podstawa ta odpowiada wprawdzie temu wzorcowi, lecz w rzeczywistości nie wystąpiła (por. postanowienie SN z dnia 25 maja 2012 r., I CZ 35/12, nie publ.). Badanie oparcia skargi na ustawowej podstawie nie ogranicza się do kontroli, czy wskazane w skardze okoliczności odpowiadają ustawowym podstawom wznowienia, ale obejmuje również ustalenie, czy podstawa rzeczywiście istnieje. Nowe okoliczności faktyczne lub środki dowodowe, które mogą mieć wpływ na wynik sprawy, to takie fakty, z których strona nie mogła skorzystać w postępowaniu prawomocnie zakończonym. "Wykrycie", o którym mowa w art. 403 § 2 k.p.c., odnosi się do okoliczności i dowodów w poprzednim postępowaniu w ogóle nieujawnionych i wówczas nieujawnialnych, bo nieznanych stronie i dla niej 3 niedostępnych. Nie odnosi się więc do okoliczności i dowodów wcześniej istniejących, a tylko niedostrzeżonych przez stronę (por. postanowienie SN z 15 maja 1968 r., I Co 1/68, OSNCP 1969 Nr 2, poz. 36, postanowienie SN z 17 stycznia 2001 r., IV CKN 1515/00, nie publ., postanowienie SN z 19 stycznia 2006 r., IV CZ 143/05, nie publ.). Nie dotyczy również takich okoliczności, które strona mogła powołać w prawomocnie zakończonym postępowaniu, mając ku temu obiektywnie istniejącą możliwość. Sąd Apelacyjny w szczegółowych motywach orzeczenia zadośćuczynił wymogowi ustalenia, że orzeczenia sądowe z 2010 r. nie stanowią nowego dowodu w rozumieniu art. 403 k.p.c. i nie odpowiadają tej podstawie wznowienia postępowania. Sąd Apelacyjny trafnie przyjął, że tych dowodów nie można zakwalifikować, jako takich, które w prawomocnie zakończonym postępowaniu były dla strony "nieujawnialne". Ubocznie, już tylko wobec powyższego bez znaczenia prawnego z punktu widzenia spełnienia przesłanek z art. 403 § 2 k.p.c. jest podnoszone zagadnienie, czy wskazane przez skarżącą dowody miałyby wpływ na wynik sprawy. Z tych przyczyn orzeczono, jak w postanowieniu.