III CZ 52/24

III CZ 52/24 POSTANOWIENIE 30 sierpnia 2024 r. Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: SSN Piotr Telusiewicz po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym 30 sierpnia 2024 r. w Warszawie zażalenia A. N. na postanowienie Sądu Okręgowego w Krakowie z 9 stycznia 2024 r., XI 1 WSC 11/23, w sprawie z powództwa A. N. przeciwko D. R. o pozbawienie wykonalności tytułu wykonawczego, oraz w sprawie z powództwa A. N. przeciwko R. R. działającemu przez opiekuna prawnego M. M. o pozbawienie wykonalności tytułu wykonawczego, oddala zażalenie. UZASADNIENIE Postanowieniem z 9 stycznia 2024 r. Sąd Okręgowy w Krakowie, w sprawie z powództwa A. N. przeciwko D. R., o pozbawienie wykonalności tytułu wykonawczego, oraz w sprawie z powództwa A. N. przeciwko R. R. działającemu przez opiekuna prawnego M. M., o pozbawienie wykonalności tytułu wykonawczego, na skutek skargi kasacyjnej powoda A. N. od wyroku Sądu Okręgowego w Krakowie z 21 listopada 2023 roku, odrzucił skargę kasacyjną. Na powyższe postanowienie zażalenie złożył powód. III CZ 52/24 2 Sąd Najwyższy zważył, co następuje: W przedmiotowej sprawie powód wniósł zażalenie osobiście (nie był zastępowany przez profesjonalnego pełnomocnika). Przypomnieć należy, że z tego właśnie względu została odrzucona (przez Sąd Okręgowy) skarga kasacyjna powoda. W praktyce Sądu Najwyższego dominuje pogląd, iż w tego typu przypadku zażalenie powinno podlegać odrzuceniu. W postępowaniu przed Sądem Najwyższym obowiązuje bowiem zastępstwo stron przez adwokatów lub radców prawnych (art. 871 § 1 k.p.c.). Dotyczy to także postępowania toczącego się na skutek wniesienia do Sądu Najwyższego zażalenia (zob. np. postanowienie SN z 14 kwietnia 2021 r., I CZ 33/20). Sporządzenie zażalenia do Sądu Najwyższego osobiście przez stronę (uczestnika postępowania nieprocesowego) pozbawioną zdolności postulacyjnej jest dotknięte brakiem nieusuwalnym i powoduje konieczność odrzucenia takiego zażalenia wprost, jako niedopuszczalnego, bez wzywania do uzupełnienia tego braku. Niemożliwe również jest usunięcie takiego braku samodzielnie przez stronę, ani jej pełnomocnika w jakiejkolwiek formie (zob. m.in. postanowienia SN z 9 lipca 2021 r., IV CZ 26/21; z 16 lipca 2021 r., I CZ 21/21; z 25 lutego 2022 r., III CZ 46/22; z 14 czerwca 2022 r., III CZ 197/22). Jednak w orzecznictwie Sądu Najwyższego pojawia się również stanowisko wskazujące na konieczność rozpoznania zażalenia w opisanej powyżej sytuacji (postanowienie SN z 14 maja 2024 r., III CZ 47/24). Wskazuje się, że jeżeli odrzucenie skargi nastąpiło z powodu naruszenia art. 871 § 1 k.p.c., to zażalenie na odrzucenie wniesione z naruszeniem tego przepisu nie może zostać odrzucone, gdyż w ten sposób Sąd Najwyższy nigdy nie mógłby skontrolować merytorycznie prawidłowości odrzucenia skargi przez sąd powszechny. Podzielając drugi z wymienionych poglądów, Sąd Najwyższy wskazuje, iż Sąd Okręgowy podjął prawidłowe rozstrzygnięcie. Sąd ten właściwie odrzucił skargę kasacyjną powoda na podstawie art. 3986 § 2 k.p.c. Podstawy odrzucenia skargi zostały właściwie opisane w uzasadnieniu postanowienia Sądu Okręgowego. III CZ 52/24 3 Z tych względów Sąd Najwyższy, na podstawie art. 3941 § 3 w związku z 39814 k.p.c. oddalił zażalenie. [SOP] [ms]