III CZP 16/74

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia S. Rudnicki. Sędziowie: J. Ignatowicz (sprawozdawca), W. Kuryłowicz.SentencjaSąd Najwyższy, w sprawie z powództwa Bolesława P. przeciwko Antoniemu S. o zapłatę 6.500 zł, po rozpoznaniu na posiedzeniu jawnym dnia 22 marca 1974 r. następującego zagadnienia prawnego przekazanego przez Sąd Wojewódzki w Białymstoku postanowieniem z dni 22 listopada 1973 r. do rozstrzygnięcia w trybie art. 391 k.p.c.:"Czy sprzedawca zwierzęcia, które nie jest wymienione w § 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa z dnia 7 października 1966 r. (Dz. U. Nr 43, poz. 257), odpowiada z tytułu rękojmi za wady tego zwierzęcia na zasadach ogólnych?",uchwalił:Sprzedawca zwierzęcia, które nie jest wymienione w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa, przewidzianym w art. 570 k.c., odpowiada z tytułu rękojmi za wady fizyczne tego zwierzęcia na zasadach ogólnych. Uzasadnienie faktycznePowód dochodzi w sprawie niniejszej zwrotu zapłaconej ceny kupna krowy. Powód twierdzi, że krowa ta okazała się poważnie chora, wobec czego odstąpił od umowy. Ponieważ w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa z dnia 7 października 1966 r. w sprawie odpowiedzialności sprzedawców za wady główne niektórych gatunków zwierząt (Dz. U. Nr 43, poz. 257) krowy nie są wymienione, Sąd Wojewódzki w Białymstoku, rozpoznając rewizję od wyroku Sądu Powiatowego uwzględniającego powództwo, powziął wątpliwość, czy do odpowiedzialności za wady fizyczne krów mają zastosowanie przepisy ogólne, czy też za wady tych zwierząt sprzedawca w ogóle nie odpowiada na podstawie tych przepisów. Wątpliwość tę Sąd Wojewódzki przedstawił na podstawie art. 391 k.p.c. do rozstrzygnięcia Sądowi Najwyższemu.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:Z brzmienia art. 570 w zw. z art. 571 k.c. wynika jedynie, że do sprzedaży zwierząt, które są wymienione we właściwym rozporządzeniu Ministra Rolnictwa, stosuje się przepisy o rękojmi za wady fizyczne z dwoma ograniczeniami. Po pierwsze, sprzedawca odpowiada tylko za tzw. wady główne tych zwierząt. Po drugie, odpowiada tylko o tyle, o ile wyjdą one na jaw przed upływem tzw. terminu rękojmi. Przepis ten pozostawia natomiast poza zasięgiem swego uregulowania zwierzęta, których wymienione rozporządzenie nie obejmuje. Prowadzi to do wniosku, że odpowiedzialność z tytułu rękojmi podlega co do tych zwierząt zasadom ogólnym. Artykuł 570 k.c. nie daje natomiast podstaw do wniosku, że odpowiedzialność ta jest co do tych zwierząt w ogóle wyłączona.Takie rozumienie art. 570 k.c. znajduje ponadto potwierdzenie w wykładni logicznej. Odmienne bowiem jego rozumienie prowadziłoby do wadliwego ze społeczno-gospodarczego punktu widzenia wyniku, polegającego na tym, że nabywcy przeważającej większości zwierząt byliby w ogóle pozbawieni ochrony, gdy chodzi o wady tych zwierząt. Takie uprzywilejowanie sprzedawców tych zwierząt kosztem interesów nabywców nie dałoby się niczym usprawiedliwić.Z tych względów Sąd Najwyższy udzielił odpowiedzi jak w sentencji.