III K 1350/57

Uzasadnienie faktyczneNasuwa się pytanie, czy ogłoszenie wyroku w nieobecności oskarżonego, którego obecność na rozprawie jest ze względu na rodzaj sprawy obowiązkowa, stanowi - jak to wywodził na rozprawie rewizyjnej obrońca oskarżonego - uchybienie procesowe skutkujące uchylenie wyroku na podstawie art. 378 § 1 lit. "c” k.p.k., czy też uchybienie procesowe innego rodzaju.Art. 378 k.p.k. nakłada na sąd rewizyjny obowiązek uchylenia wyroku z urzędu, niezależnie od zarzutów podniesionych w rewizji, gdy sąd pierwszej instancji dopuścił się wymienionych w tym przepisie uchybień. Są to uchybienia najcięższe, godzące w podstawowe zasady procesu, przy których wyrok ostać się nie może. Chodzi tu o tak zasadnicze uchybienia procesowe, że ustawa nie wymaga - jak przy innych uchybieniach - wykazania, iż mogły one mieć wpływ na treść wyroku, bo to wynika z istoty tych uchybień i dlatego powodują one konieczność umorzenia postępowania bądź też ponownego rozpoznania sprawy.Tymczasem uchybienie, jakiego dopuścił się Sąd Wojewódzki przez ogłoszenie wyroku wprawdzie w obecności obrońcy ale w nieobecności oskarżonego, który poza tym był wraz ze swoim obrońcą obecny na całej rozprawie, jest uchybieniem zupełnie innej rangi, które w niczym nie godzi w interesy oskarżonego i z istoty swej nie mogło mieć żadnego wpływu na treść wyroku, ponieważ w chwili ogłoszenia go wyrok był już sporządzony na piśmie i podpisany. Z porównania tego uchybienia z uchybieniami wymienionymi w przepisie art. 378 § 1 k.p.k. widoczne jest, że są to uchybienia o zupełnie różnym ciężarze gatunkowym i podciąganie tego uchybienia pod przepis art. 378 k.p.k. byłoby niewłaściwe, nie można bowiem utożsamiać nieobecności oskarżonego w czasie ogłoszenia wyroku z nieobecnością na rozprawie w rozumieniu art. 378 § 1 lit. "c” k.p.k. O ile konieczność ponownego rozpoznania w przypadku uchybień przewidzianych w art. 378 k.p.k. jest oczywista, o tyle ponawianie rozprawy tylko dlatego, że oskarżony nie był na samym ogłoszeniu wyroku, byłoby zbędne, skoro merytoryczne rozpoznanie odbyło się z udziałem oskarżonego i jego obrońcy. W tych warunkach nie zostało więc naruszone prawo oskarżonego do obrony, a przecież zapewnienie realizacji tego prawa jest właśnie celem przepisu art. 378 § 1 lit. "c” k.p.k. Stąd nie można w warunkach danej sprawy - biorąc w wykładni pod uwagę cel przepisu - uznać omawianego uchybienia za uchybienie z art. 378 § 1 lit. "c” k.p.k. Z tych względów zarzut obrony należy uznać za bezzasadny.