III K 438/55

SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Wacława G. osk. z art. 251 k.k., po rozpoznaniu założonej przez Prokuratora Generalnego PRL rewizji nadzwyczajnej od wyroku Sądu Wojewódzkiego w Lublinie z dnia 16 lutego 1955 r. uchylającego wyrok Sądu Powiatowego w Puławach z dnia 6 grudnia 1954 r., na podstawie art. 394-396, 383 pkt 3, 388 § 1 k.p.k. uchylił oba zaskarżone wyroki i sprawę przekazał Sądowi Powiatowemu w Puławach do ponownego rozpoznania.Uzasadnienie faktyczneWyrokiem Sądu Powiatowego w Puławach z dnia 6 grudnia 1954 r. oskarżony Wacław G. został skazany na podstawie art. 251 k.k. na karę 3 miesięcy aresztu z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres lat dwóch za to, że wbrew woli współlokatora K. usunął z mieszkania rzeczy stanowiące własność tego ostatniego. Sąd Wojewódzki w dniu 16 lutego 1955 r. wyrok ten uchylił i oskarżonego uniewinnił. Od tych wyroków założył rewizję nadzwyczajną Generalny Prokurator PRL.Rewizja nadzwyczajna w oparciu o przepis art. 371 pkt 2 k.p.k. zarzuca obrazę przez Sąd Wojewódzki art. 388 § 1 i art. 389 § 2 k.p.k. przez uchylenie zaskarżonego wyroku i orzeczenie co do istoty sprawy pomimo stwierdzenia, że Sąd pierwszej instancji nie przeprowadził koniecznych dowodów, niezbędnych do wyjaśnienia sprawy, nie uznając jednocześnie za możliwe uzupełnienie przewodu sądowego w postępowaniu rewizyjnym. Rewizja zawiera wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu Wojewódzkiego w Lublinie z dnia 16 lutego 1955 r. oraz wyroku Sądu Powiatowego w Puławach z dnia 16 grudnia 1954 r. i o przekazanie sprawy temuż Sądowi Powiatowemu w Puławach do ponownego rozpoznania.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy wyraził następujący pogląd prawny:W uzasadnieniu swego wyroku Sąd Wojewódzki, wbrew stanowisku zajętemu przez Sąd pierwszej instancji, przyjął za ustalone, że oskarżony Wacław G. nie przyznał faktu usunięcia z kuchni rzeczy K., a nadto stwierdził, że Sąd Powiatowy poczynił w swym wyroku ustalenia błędne, niezgodne z materiałem dowodowym, ponieważ niedbale podszedł do sprawy, wykazał nieznajomość materiału dowodowego, a w następstwie wydał niesłuszny wyrok skazując Wacława G.Z protokołu jednakże rozprawy w pierwszej instancji wynika, że w wyjaśnieniach swych oskarżony Wacław G. zupełnie wyraźnie przyznał, że skrzynki z rzeczami K., o które właśnie w sprawie chodzi, usunęła z kuchni na strych jego żona. Sąd Powiatowy wszakże nie wykazał inicjatywy w kierunku skontrolowania prawdziwości tej okoliczności i wydał wyrok skazujący Wacława G. bez uzupełnienia przewodu sądowego.Jeżeli Sąd Wojewódzki pomimo stwierdzenia, że Sąd pierwszej instancji nie przeprowadził koniecznych dowodów, niezbędnych dla wyjaśnienia sprawy, uchylił zaskarżony wyrok i orzekł co do istoty sprawy bez uzupełnienia przewodu sądowego, to tym samym dopuścił się obrazy art. 388 i art. 389 § 2 k.p.k. Ponieważ powyższe uchybienia miały wpływ na treść wyroku, zaskarżone wyroki powinny być uchylone, a sprawę należy przekazać Sądowi Powiatowemu w Puławach do ponownego rozpoznania.